58 කොටස

" ඔයානේ පිස්සා.... මම හිතුවා ආයේ ගුටි කාලා කියලා" මෙයා මට කලේ කන් අඩි පැලෙන නෝණ්ඩියක්නේ
"ඒ උණාට එක්කෙනෙක් බය උණානේ..."
"මම බය උණේ නෑ...." ඒත් එක්කම අර දැම්ම සිල්ලර කාසිවල අන්තිම හරිය යන්න ගත්තා..
"මම තියනවා..."
"ඇයි ඒ...?" දැං නම් මෙයා කතා කරන්නේ දුකෙන්
"මම නිකන් කතා කලේ... ඔයා ෂුවර් එකටම ලිහිණි නෙවෙයි නේද බලන්න..." ඒත් එක්කම මේ අටමගල කට් උණා. මම තිබ්බ තැනින්ම ෆෝන් එක තියලා සිකා දිහා බැලුවා.
"දැං විශ්වාසද?"
"ඔව් ඔව් ආයේ අහලා කට කපලා විශ්වාසයි... දැං යමන් ගෙදර.."ඒත් එක්කම කකුලේ ලාවට කැසිල්ලත් එක්ක ආතල් මියුසික් එකක් ලඟ පාතකින් එන්න ගත්තා.
"මොකද්ද මයියෝ ඒ එලාම් එක" අප්පටසිරි මම ගෙදරින් එනකොට නංගි ෆෝන් කටුවක් දුන්නා නේද? මම කලිසම් සාක්කුවට අත දාලා ෆෝන් එක එළියට ගත්තා. අනේ ඇත්තට මෙච්චර සුඛෝපභෝගි භාණ්ඩයක් තිබිලානේ මම පහේ කාසි ටික ඉවර කර ගත්තේ. කූඩැල්ලාට උණත් අමතක වෙන එකේ මම ඉන්නේ මෙට්ටෙ උඩ කියලා මට උණාම මොකෝ... සිකාගේ මූනෙ තියෙන්නෙ පිටසක්වල එකෙක් දැක්කා වගේ පෙනුමක්. මමත් ඉතිං පොර වගේ බොත්තම ඔබලා හලෝ පාරක් දැම්මා
"තමුසේ කොහෙද ඉන්නේ..." බුදු තාත්තා.... අනේ දෙයියනේ මේක මට දීලා තියෙන්නේ මේකේ මාර්ගෙනුත් කටේ හිරි ඇරගන්න...
" සිකා එක්ක..."
"මොකා එක්ක හිටියත් කමක් නෑ... දැං ගෙදර එනවා.."
"ඒත් තාත්තේ දැංනේ ආවේ....?" මේ මොන අසාධාරණයක්ද?
"දැං...... කොහෙද ඉබ්බෝ දැං වෙන්නේ... තමුසේ ගියේ බක්කි කරත්තෙකින් නෙවෙයිනේ..." මම සිකා දිහා බැලුවා. එයා එහෙම කියනකොට මම ඉතිං මොනා කියන්නද?
"එන්නම්..." මම අනිත් බොත්තම ඔබලා කට් කලා...
"මොකද්ද බං මේ වෙනස... උඹ කවදා ඉඳලාද මොබයිල් පාවිච්චි කරන්න ගත්තේ...?" මම ඇත්තටම හිටියේ කලකිරිලා....
"මොබයිල් කොහෙද බං මට... මේක තාත්තාගේ, එනකොට දුන්නා ඉන්න තැන හොයා ගන්න... මේකත් හරියට ගලිවර්ට හම්බ උණ සිතියම වගේ " සිකා හිනා උණා.
"දැං මොකද හොට දික් වෙලා..."
"ගෙදර එන්නලු..."
"දැංනේ ආවේ බං..."
"කාට කියන්නද?" මම ඇත්තටම හිටියේ නස්පියට තද වෙලා...
"හරි හරි උඹ පලයං... අද කිව්වනේ ආවේ තව මාසයක්ම ඉන්නවානේ..."
"උඹලා හෙට සෙට් වෙලා වරෙල්ලා"
"අනිවා බුවාට පණිවිඩේ ඇරලා ඌ සෙට් උණ ගමන් අපි උඹලෑ ගෙදර..." මම මට වඩා සිකාව දැගෙන හිටපු නිසා උගේ කතාවෙන් සෑහීමකට පත් උණා. ඊට පස්සේ අර බක්කියට නැගලා ගෙදර ආවා. මම එනකොට තාත්තා එළියට බැහැලා ඉන්නවා. තද වෙලා ආව එක ඇත්ත, ඒත් තාත්තා දැක්ක ගමන් බුරුල් වෙලා දිය වෙලා යනවා... මම ඉතිං පුරුදු විදියටම ගල් ආඳා වගේ ගෙට ගොඩ උණා.
"හරිම ලස්සනයි ආව වේගේ...." ඇයි අප්පා බයිසිකලේ තියෙන්නේ ඩක්කුවක වේගෙන් යන්නයෑ.. මම මොකුත් කිව්වේ නෑ. තාත්තා පොඩි කාලේ බයිසිකල් තියෙන්න නැතුව ඇති
"තමුසෙට තාරකා කියලා කෙල්ලෙක් කතා කලා" මලා... මේකිට අන්දකයිප්පුද ගෙදරට කතා කරන්නේ... අනික පණිවිඩේ තියලා තියෙන්නේ අපේ තාත්තා අතේ.... සෙංගමාලේ වගේ දැංනං මට. ලිහිණි හින්දා මයිසූර් පරිප්පු කෑවා..... තාරකා නිසා කඩල පරිප්පු ලැබෙන එක නම් ෂුවර්. මම මොකුත්ම නොකියා ඇතුලට ආවා. ඒ අස්සේ අයියා ඇවිල්ලා මාව බදා ගත්තා.
"ආව ගමන් කොහෙද බං රෝන්දේ...?" මටත් ඉන්නේ පොල් කෙන්ඳක් තරම්වත් මොළයක් නැති සහෝදර සහෝදරියෝ... මම පිටිපස්ස හැරිලා බැලුවා තාත්තා ගෙදරින් එළියට බහිනවා මම දැක්කා. ඇති යන්තං ඔයින් ගියා.
"රෝන්දේ නෙවෙයි යාලුවෙක් බලන්න ගියේ... ගිහින් කොහොමද මචං කියනකොටම තාත්තා කෝල කරලා කියපි ගෙදර එන්න කියලා" අක්කාත් හිනා වෙවී ඇවිල්ලා මාව ඇදලා අරං එයා ලඟින් වාඩි කරව ගත්තා.
"මේ මොකද බං මේ...?" මට හරි පුදුමයි. ආයේ බොත්තමක්වත් සෙට් කරන්න යනවාද දන්නේ නෑ
"අම්මා අද ෆ්රයිඩ් රයිස් හදනවා..." ඉතිං මට මොකෝ... ඇයි මම ගිහින් එළවළු තෙම්පරාදු කරන්න යෑ
" මොකද්ද මට තියන අදාලත්වේ... ? ඒක අම්මාගේ කැමැත්තනේ..."
"යකෝ මම රට ඉදං ආවා මට ඔහොම සැලකුවාද?"
"රට වගේද බං මම ආවේ අමු මූකලානේ ඉදලානේ"
"මූකලානේ කිව්වාට අයියේ එහේ කෙල්ලො නම් හොඳයි වගේ මූට" අක්කයි අයියායි එකතු වෙලා මට දානේ දාඩිය දාන්න නෝණ්ඩියක්නේ
"කොහෙ උණත් කෙල්ලෝ එක වගේ තමයි.. අනුන්ගේ චීත්තයක්මයි හෝදන්නේ..." මම නැගිටින්න ට්‍රයි එක දැම්ම කොහෙද අක්කා මාව ගෑනු ගැටයක් දාලා අල්ලගෙනෙනේ...
"තාරකා කෝල් කලා" අක්කා රහසින් කිව්වා
"තාත්තා කිව්වා"
"ඉතිං ආයේ කෝල් එකක් දීපං"
"ඕනෙ නෑ... දැං මට යන්න දීපං බං..." අක්කා හිමින් සැරේ අත ඇරියා. ඒත් දුකෙන්
"මම හිතුවේ උඹ පොඩ්ඩක් හරි හැදිලා ඇති කියලා මයියා..."
"පොඩ්ඩක් නෙවෙයි බං මම සම්පූර්ණෙන්ම හැදිලා දැං ඡන්ද අයිතියත් තියනවා" මම යන ගමන් කිව්වා
"උඹ එදා හිටපු යකඩයාම තමයි මයියා.... කෙල්ලෝ ගණන් ගන්නේ නෑ... උඹ එයාලට සලකන්නේ හිතක් පපුවක් නැති එකෙක් වගේ..."ඒක මගේ හිතට ඩග් ගාලා වැදුණා. මම එහෙම එකෙක් නෙවෙයි. ඒත් මම කෙල්ලෝ ගණන් ගන්නේ නෑ තමයි. හැබැයි මගෙත් හඳුන්පොත රිදෙනවා. මම ආපහු හැරිලා බැලුවා
"උඹලා හිතාගෙන ඉන්නේ මම හිතන්නේ මම ගැන විතරයි කියලානේ... ඒත් කවදාහරි දවසක් එයි උඹලාට තේරෙන මම හිතුවේ මම ගැන නෙවෙයි අනුන් ගැනමයි කියලා...."
"මම උඹව රිද්දන්න හිතාගෙන එහෙම දෙයක් කිව්වේ නෑ මයියා..." අක්කා එහෙම කියන්කොට ඊතලේ පපුව පසාරු කරගෙන ගිහින් ඉවරයි. දැං ඒකේ වේදනාව නැති කරන්න බෑ.
"මම මේ ගෙදර හිතක් පපුවක් නැති එකානේ.... නිවාඩුව ඉවර උණ ගමන් මම ආයේ යනවා... උඹලා සතුටින් හිටපල්ලා." මම කාමරේට ගියේ සෑහෙන්න හිතේ අමාරුවෙන්. මට ඕනෙ නෑ කාගෙවත් හිත් රිද්දන්න. මම එහෙම හිතාමතාම කරලාත් නෑ. ඒත් මම හිතක් පපුවක් නැති එකෙක් වෙච්චි. මම හිතන්නේ ඔය වචනේ මම මීට කලිනුත් අහලා තියනවා... සමහර විට මේ මම ඕක අහන අන්තිම වතාවත් නොවෙන්න පුළුවං... මොනා උණත් මට නපුරුකම හම්බ උණේ මගේ ජන්මෙන්ම තමයි.... මොකද මට ලැබුණේ මේ ගෙදරින් ඉතුරු උණ ආදරේ ටික විතරයි. ඒත් තාත්තා නම් මට ඒ ටිකවත් දුන්නේ නෑ.....