අවසාන කොටස

ලෝකෙ පහල වෙච්චි වටිනාම හාස්කම දැක්කා වගේ මම කකුල් දෙක පොළොවෙ ගහලා ඉන්නව දැකලා අම්ම බෙරියන් දෙන්න ගත්තා.... අම්මට මාව දැකලා එතනින් අඩියක්වත් හෙල්ලෙන්න බැරි උණා. මටත් අඩියක්වත් හෙල්ලෙන්න බෑ මොකද අක්කයි නංගියි තාරකයි තුන්දෙනාම මාව හතරවටෙන්ම බදාගෙන. ඔව් මට තේරෙනවා මෙයාල මට කොච්චර ආදරේද කියලා. මම දන්නවා මම කාලයක් තිස්සේ හිතන් හිටපු කාළකන්නියා නෙවෙයි කියලා. බුවයි සිකයි ටොලයි තුන්දෙනාම මාව ඈත ඉදන් බලාගෙන ඉන්නවා දැක්ක. ඒ ටිකට මාව නැති කරලා දන්න කාඩ් ගහලා ඇති. කමක් නෑ... මෙහෙම සැපක් ආයේ ඉතින් මට මේ කල්පේ හම්බ වෙන එකක් නෑ. මම තුන් දෙනාගෙම ඔලුව සැරෙන් සරේ අත ගාන්න ගත්තා... ඒත් තාත්තා පේන්න හිටියේ නෑ. 
" කෝ තාත්තා...."
"ආව ගමන් කාමරේ ට ගියා ගියාමයි හැබෑටම එළියට ආවේ නෑනේ ද?" අම්මත් මාව ඇවිල්ල බදා ගනිද්දි කිව්වා. මම බවලත් උදවිය පිරිවරාගෙන තාත්තාගේ කාමරේට ඔලුව දැම්මා... තාමත් මේ කාමරේට අඩිය තියනකොට ඇඟ කිලිපොලා යනවා බයට. කෝච්චිය පේනෙ තෙක් මානෙක නෑ කියල දැනගෙනත් හතර පැත්ත බලල රේල් පීල්ලට කකුල තියනවා වගේ පොඩ්ඩ වෙන්න ගැහි ගැහි මම තාත්තාගේ කාමරේට ඔලුව දැම්මා...... තාත්තා ඇඳ උඩට වෙලා අත් දෙකින් මූණ වහගෙන ඉන්නවා...... මට වඩා අම්මා කලබල උණා
"අපෙ මහත්තයා...." තාත්තා ඔලුව ඉස්සුවා....... ඒ ඇස් වල අම්බානකට කඳුලු. කිරි සන්තෝ තාත්තා ඇට්ටි හැලෙන්න අඬලා නේද?
" සන්තෝසේ උහුල ගන්න බැරි උණා මට..... පොඩි පුතා සනීප උණා... දැන් ආයෙමත් අපි ඔක්කොටම සතුටින් ඉන්න පුළුවන් වෙයි....."
" ඔව් තාත්තේ... මම එන අවුරුද්දේ විභාගේ කරනවා... මගෙන් උන වැරදි වලට මට සමාවෙන්න...." මම තාත්තාට ලෝභ නැතුව බිම දිගා වෙලා වැන්දා..... ලේ නෑකමින් මේ මගේ මාමා වෙන්න පුළුවන්.ඒත් මේ බැදීම තාත්තා කෙනෙක් කියලා හසරක් දන්නෙ නැති ජයවීරලාට ආදර්ශයක්. ලෝකේ පවතින්නේ අම්මයි තාත්තායි නිසා... මට වාසනාවට ලැබිලා තියෙන්නේ මේ ලෝකේ හොඳම අම්මයි තාත්තායි. මම දන්නේ නෑ ඇයි මට මේවා හිතෙන්නේ කියලා. මෙහෙම හිතන්න මාව පුරුදු කෙරෙව්වේ තාරකා. මම තාරකා දිහා බැලුවා.


"ඔව් ඒක හොදයි. ඉගෙන ගන්නවා නම් එක්කෙනෙක් නෙවෙයි දෙන්නම ඉගෙන ගන්න ඕනේ...... "
" තාරකා මටත් උගන්නනවා කිව්වා..." මම එහෙම කියලා තාරකා දිහා බලද්දි ඔක්කොමලා හිනා උණා. තාරකාට ලැජ්ජා හිතිලා බිම බලා ගත්තා.....
" මේ අන්කල් ඒ වැරද්ද නම් කරන්න එපා ඔය තාරකාගෙත් ඉගෙනීමේ අවසාන තිත." සිකාගේ කතාවට ආයෙත් ඔක්කොමලා හිනා උණා....
"තාත්තා ගෙවල් උකස් තියලා මාව රට ගෙනයන්න හොයාගත්ත සල්ලි දැන්මම ආපහු දීල ගේ බේර ගන්න" ඒ කතාවෙන් තාත්තා මගේ ඔලුව අත ගෑවා....
" සල්ලි හොයාගන්න ගෙවල් උකස් තිබ්බේ නෑ පුතේ....."
"එහෙනම්"
"අයියා උදෙන්ම ගියෙත් සල්ලි අරන් එන්න..."
"කොහෙන්ද එච්චර සල්ලි...."
"තාරකාට අයිති ඔක්කොම දේපල අපි එපා කියද්දි විකිණුවා..." මම පුදුමෙන් තාරකා දිහා බැලුවා....
මේ කෙල්ල මන් නිසා..... අනේ කොහෙ ඉඳලා ආව සුරංගනාවක්ද මේ......
" ඔව් ඒ සල්ලි දුවගේ එකවුන්ට් එකේ තියෙයි ... අනගාතේ දුවට ඕනේ දෙයක් කරන්න..... දැන් දෙන්නම ඉගෙන ගන්න ඕනේ....." තාත්තාගේ තීරනේ බරපතලයි කියලා මට හිතුණා... ඒත් පවුලක් කන්න රස්සවක් කරන්න ඕනේ නේද? රස්සවක් කරන්න ඉගෙන ගන්න ඕනේ...... ඒ නිසා අකමැත්තෙන් උණත් මට ඒකට කැමති වෙන්න උණා..... මට දැන් තාරකා මගේ ළඟ තියාගන්න ඕනේ.... එච්චරයි. 


පොලිසියට කට උත්තරේ දුන්නේ හසංකයා කිව්ව විදියට..... භානුකයා අවුරුදු දෙකකට රට ගියා......බුවා  සිකා ටොලා මම තාරකා ආයෙත් ක්ලාස් යන්න ගත්තා..... අක්කා එයාගේ සාරි දාන ශොප් එකක් ඇරියා ලහිරු එක්ක..... හසංකයා ලොකූ එක්ක සෙට් වෙන්න කැමත්ත එහෙන් මෙහෙන් දැම්මා..... පොඩි ඩයිනමයිට් එකනම් විභාගේ එහෙම පාස් වෙලා ආයේ කොල්ලත් එක්කම ක්ලාස් යනවා කිව්වා.... අයියාට රස්සාව කරන තැනම කෑල්ලක් සෙට් වෙලා හදපානේ මල් කඩනවා මම දැක්කා.... ඔක්කොමලා සතුටින්.... මට තාරකාගෙන් තොර ලෝකයක් නෑ. අහුවෙන්නේ නැති වෙන්න අපි දෙන්නා ක්ලාස් එකක් දෙකක් කට් කරනවා ගින්නක් නෑ. හැමදේම කරන්න ගේ ඇතුලේ බෑ අප්පා..... ඒත් ලිහිණි... ඔන්න පපුව හිටින තැන... මම කීප සැරයක්ම එයාට කතාකරන්න ගෙදරට කෝල් ගත්තා. ඒත් කවුරුත් ෆෝන් එක උස්සන්නේ නෑ. දවස් දෙක තුනක්ම ගෙවල් පැත්තේ සර්චින් පාරක් දැම්මා. ඒත් කෙල්ල පේන්න ඉන්නවා තියා මුළුගේම පාලු පාටයි. තල්මසා කන්ටැක් කරගන්න බෑ. මාව පොඩ්ඩක් හිනස්සන්න කිව්ව කෙල්ල තනියම දුක දරාගන්න පුරුදු වෙලා වගේ. ඒත් හිතේ එක තැන මහ අමුතු මොකද්ද එකක් මට ලිහිණි වෙනුවෙන් තිබ්බා..... ඒක තාරකා දන්නවා. මේ ක්ලාස් එකේ ඉන්නකොට ඒ මතකේ තවත් අලුත් වෙන්න ගත්තා... ලිහිණි හොයා ගන්න භානුකයාටත් මම කොච්චර කතා කරන්න ඇත්ද? කවුරුත් ඒ පුංචි කෙල්ල ගැන දැනගන හිටියේ නෑ. මගේ හිතට එහෙම දැනෙනකොට බයකුත් ආවා. මේ කෙල්ල කරදරයක්වත් කරගත්තාද? එහෙම නැත්නම් අසනීපයක්වත්ද? කියලා. 


 ක්ලාස් එක ළඟ ගැන්සියම වල බහින තැනට රතු පාට කාර් එකක් පාත් උණා...... 
"හිරාන්....." මට ඉබේටම කියවුණා.... තල්මසා වෙනදාට වඩා හැන්ඩියා වෙලා....
"තෙනුර.... සොරි මචන් උඹේ කෝල් වලට මම අන්සර් කළේ නෑ..."
"කොහෙද බන්... මම කොච්චර උඹලා හෙව්වද?"
"භානුක කිව්වා, උඹ සනීප වෙච්ච එක ගැන නම් අම්බානකට හිතට ෆිට් එකක දැනෙන්නේ..... ලිහිණිටත් එහෙමයි...." මගේ හිතට ජෙට් එකක් වගේ ආතල් එකක් ආවා....
"ලිහිණි කෝ බන්....."
"ලිහිණි උඹව මුණගැහෙන්න එන්නේ නෑ කොටින්ම කිව්වොත්... උඹ දන්නවා ඒ ඇයි කියලා" තල්මසා ඒක කිව්වේ තාරක දිහා බල බලා....
"ලිහිණිට කොහොමද?"
"එයා හොඳින්..... මම එයාව මැරි කරනවා...."
"ලිහිණි සතුටින් නේද?"
"ඔව් එයාගේ කැමත්තෙන්... තමයි.... මම ආයේ අම්මලා ළඟට යනවා.. යන්නේ ලිහිණිවත් එක්කගෙන"
"හිරාන්...උඹ හොඳ එකා..... ලිහිණිව හොඳට බලාගනින් මචන්....." හිතට පොඩි වේදනවක් ආවත් ඒක නැති වෙලා ගියේ තාරකා හිටපු නිසා. ලිහිණි ඉන්න තැනක සතුටින් හිටියොත් ඒ මට ඇති. හැමදාම වගේ එයාව හිනස්සන්න මට ආසයි.
"මචන් මම යනවා..... ලිහිණි ඔය දෙන්නට සුබ පැතුවා කියන්න කිව්වා"
" අපිත් උඹලා දෙන්නට සුබ පතනවා..... " හිරාන් වාහනේ නැගල එතනින් පිට උණා..... තාරකා හිමීට මගේ අතින් අල්ල ගත්තා...
"ඔයාට දුකද?"
"ටිකක්...." 
"දුක් වෙන්න එපා.. එයා හොඳින්නේ...." ඒක තමයි මම මොකටද දුක් වෙන්නේ... මම තාරකාව ළඟට අරන් කර වටේ අත යැව්වා... 
ජීවිතේ ඛ්‍රේක් ගහපු තැන් වලින් යූ ටර්න් දාන්නේ නැතුව වාහනේ ආයේ ස්ටර්ට් කරලා අද්දන්න දැන් මම දන්නවා. මම ආයේ පරණ මෝඩකන් වලට අත වනන්නේ නෑ. ලෝකේ විනාස වෙන්න තත්ත්පරයකට හරි කලින් තාරකා මගේ කරගන්නවා ගන්නවා ගන්නවාමයි. ඒක නම් ෂුවර්ම ෂුවර්..... ඒ ගැන ඉතින් මේ මයියා කිව්වොත් කිව්වම තමයි. අයෙත් අපි ඔක්කොමලා අපේ සුපුරුදු ජීවිත එක්ක නුපුරුදු ගමන යන්න පටන් ගත්තා.....

******මෙන්න මෙහෙමයි මෙතනින් ඉවරයි******

123 කොටස

භාගයක් දුර යනකොට ආයෙමත් සිකාගෙන් කෝල් එකක් ආවා……

“මචන් උඹලා කොහෙද ඉන්නේ….. මෙහෙ එක ගුටි කෙළියයි… සමරනායකයා සිකුරිටිලා දෙතුන් දෙනෙක්වම ඇදලා දැම්මා…. සමරනායකයා විතරක් නෙවෙයි මෙතනට එනකොට තව ගැන්සියක්ම සෙට් වෙලා” සිකා එක හුස්මට කියවගෙන යනවා…

“පොලිසිය ළඟම එනවා…. උඹලා ඔතනම හිටපල්ලා…”

ඒත් එක්කම ඉස්සරහින් ගිය පොලිස් ජීප් දෙක තුන ජයවීරගෙ ගෙදර ළඟින් නවත්තන්නත් කලින් ඒකෙ හිටපු හැමෝම ජීප් එකෙන් පැනලා දිව්වා…. අනේ මටත් දුවන්න පුලුවන් කම තිබ්බනම් කියල හිතෙන්නෙ දැන්…. ඒත් දැන් ඒවා හිතන්න වෙලාවක් නෑ. අපේ වෑන් එක නැවැත්තුව ගමන් අනිත් වෑන් එකේ හිටපු සිකයි ටොලායි දුවගෙන් ඇවිත්… වෑන් එකේ දොර ඇරියා…… ඒත් එක්කම ගේ අතුලෙන් වෙඩි සද්ද දෙක තුනක් ඇහුණා… ඒත් එක්කම යටිගිරියෙන් කෑ ගහන සද්දක් ඇහුණා

“මචන් ඒ ලිහිණි… මචන් මට යන්න ඕනේ….. අනෙ කෙල්ලට කරදරයක්ද දන්නේ නෑ…” කකුල් දෙක මට කීකරු නෑ කියලා අමතක වෙලා වෑන් එකෙන් එළියට කකුල තියන්න ගියා……වැටෙන්න වගේ ගිහින් එක පාරටම කකුල් දෙක බිම හිටියා….. මට මොනාද උණේ කියලා මම දන්නේ නෑ මට තේරුණේ මම දුවනවා වගේ….. කිරි අප්පේ මම මේ දුවනවා නේද? බුවයි, සිකයි ටොලායි මගේ පිටිපස්සෙන් දුවන් ආවේ කෑ ගහගෙන…

“මචන් උඹ දුවනවා….. ” මට ඒ ගැන කතා කරන්න වෙලාව නෑ….. මම ජයවීරගේ ගෙදරට දිව්වා…….. එතකොටත් හසංකයා සමරනායකයාගේ අත් වලට මාංචු දාලා අරගෙන එනවා….. හසංකයත් ටික වෙලාවක් නැවතිලා මගේ දිහා බලාගෙන හිටියේ පුදුමෙන්….

“ලිහිණි…… ලිහිණි…..” මම කෑ ගහගෙන ගේ ඇතුලට දිව්වා…. පිටිපස්සේ මෙවන්ගේ අත්වලත් මාංචු දාගෙන තවත් පොලිස් අයියලා දෙන්නෙක් අල්ලගෙන යනවා මම දැක්කා….. තාම මට පැහැදිලි නැත්තේ මෙතන මොකද්ද වෙලා තියෙන්නෙ කියන එක මම පඩිපෙළ නැගලා උඩට දිව්වා….

“ ලිහිණි……………” කාමරේ ලේ විලක ඉන්න ජයවීරවයි එයාගෙ ඔළුව බදාගෙන අඬන ලිහිණිවයි මම දැක්කේ එක පාරටම……. ඒ කියන්නේ සමරනායකයා ජයවීරට වෙඩි තියලා….. ජයවීරට බිල් ලාඩන් වගේ එතනම…. ඔලුව පුරා ලේ ….. මම ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට මෙහෙම දෙයක් දැක්කේ…. ඇත්තම කියනවා නම් මට වමනෙට වගේ එන්න ආවා… ඒ එක්කම ජයවීරගේ ගේ පුරාම ටීවී රේඩියෝ වල කට්ටිය පිරෙන්න ගත්තා….. එහෙන් මෙහෙන් ෆොටෝ ගහනවා…… ලෝකේ විනාසේ වගේ… මගේ පිටිපසෙන් දුවන් ආපු බුවා මගේ කරට අත තිබ්බා.

“මචන්……”

“ මෙහෙම අපරාධයක් කරන්න මට ඕනෙ උණේ නෑ මචන්…..”

“මේවා අපේ වැරදි නෙවෙයි උඹ ඒ ගැන හිතන්න එපා බලපන් උඹට දැන් ඇවිදින්න පුළුවන්…..”

හසංක අපි ළඟට ආවා……

“මේවාට කියන්නේ හාස්කම් කියලා මල්ලී….. දැන් මල්ලිට සනීපයි”

“ මගෙ හිතට හරි නෑ….. හසංක අයියේ…. ජයවීර කියන්නේ අපරාධකාරයෙක් තමයි ඒත් මෙහෙම…..”

“ ඒත් ලංකාවේ අපරාධකාරයෙකුට ආයුෂ අඩුයි. අද ඒක ඔප්පු උණා”

“ අද ජයවීරගේ ෆයිල් එක වැහිලා සමරනායකගෙයි මෙවන්ගෙයි ෆයිල් ඇරෙනවා….. ඔයාට තියෙන්නෙ මම කියන විදියට සාක්ෂි දෙන්න තමයි".

මට පට්ට ඇක්ෂන් ෆිල්ම් එකක් බැලුවා වගේ හැගීමක් ආවා. ඒත් එක්කම ලිහිණි ගැන ආයෙත් දුක මෝදු වෙන්න පටන් ගත්තා. අනේ පොඩි කෙල්ල තනි උණා මේ ලෝකේ. මම බුවා එක්ක ජයවීරයාගෙ ගෙදරින් එළියට ආවා. ආරංචිය දෙනගෙනද කොහෙද තාත්තාත් එළියේ ඉන්නවා මම දැක්කා. මම මගේ කකුල් දෙකෙන් ඇවිදගෙන එනව දැකලා තාත්තා ඉස්සරහාට දුවගෙන ආවා.

“පොඩි පුතා….” එයා මාව බදා ගත්තා. මටත් මගේ තත්ත්වෙ දැන් මතක් උණේ… හිතට මාර ආතල් එකක් දැනෙන්න ගත්තා… මට ආයෙත් දැන් වැඩ පෙන්නන්න පුළුවන්

“ අංකල් අපේ මයියා අපිට ආයේ ඇවිදිනවා බලන්න පින තිබුණා…… දැන් හැමදේම හරි යනවා…..”

“ ඔව් ඒ කියන්නෙ දැන් මෙයාට විභාගෙ කරන්න පුළුවන්…” ඕකට තමයි කියන්නේ වහ කනව කියලා…. මේ වගේ සතුටු දායක වෙලාවක තාත්තා දුක හිතෙන කතාවක් කිව්වෙ මොන හිතකින්ද? මගෙ මූණ දැකලාද කොහොද ගැන්සිය හිනා වෙන්න ගත්තා.

“හිනා වෙන්න එපා බන් ලිහිණිගේ තාත්තයි මරලා දාලා ඉන්නේ…” මගෙ කතාවෙන් ඔක්කොමලා සද්ද නැති උණා….. මගේ කකුල් දෙක පුරා දැනෙන්නේ අලුත් ගතියක්. ඒත් මම ආයේ ඇවිදිනවා. තාත්තා අපිව වාහනය නග්ගවගෙන ගෙදර එක්කගෙන ආවා. මම අනිත් අයගෙන් වැඳලා වැඳලා තාමත් මගේ කකුල් පණ නැති විදියට රඟපාන්න අවසර ඉල්ලගත්තා. ගෙදරින් බැස්ස විතරයි අම්මයි, නංගියි, තාරකයි, අක්කයි දොරකඩට දුවගෙන ආවා.

“අනෙ රත්තරන් පුතේ කරදරයන් නෑ නේද?” අම්මා අඬාගෙන ඇවිල්ලා රෝද පුටුවේ හිටපු මගේ ඔලුව බදාගෙන අඬන්න ගත්තා…. පව් කියලා හිතෙනවා. ඒත් තාත්තාගේ මූණ අද වෙනදාට වඩා එළියයි. තාරකා නංගිගේ අත අල්ලගෙන මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. මම අම්මාගේ ඔලුව අත ගෑවා. මට වෙනදටත් වඩා හොදයි.බුවා මාව රෝද පුටුවෙම තියගෙන මගේ කාමරේට එක්කගෙන ගියා….. තාරකා මගෙ පිටිපස්සෙන් ආව නිස බුවා තාරකාටයි මටයි තනියම ඉන්න දීලා එළියට ගියා.

“අනේ තෙනුර…..” තාරකා මගෙ ළඟ දණ ගහගෙන අඬන්න ගත්තා….

“මොකෝ මේ අඬන්නේ…. මම නෙවෙයිනේ මැරුනෙ…”

“මූසල කතා කියන්න එපා….. ඔයා එහෙ ගියත් හරි මම මැරි මැරි ජීවත් උණේ….. ආයේ කවදාවත් එහෙම දේවල් කරන්නෙ නෑ නේද?”

“දැන් ඉතින් ඔක්කොම ප්‍රශ්න ඉවරයි තාරකා..." කෙල්ල තාමත් අඬනවා...... 

"හරි දැන් අඬන එක නවත්තන්න.... මට මොකුත් උණෙ නෑනෙ...... " මම ඒ අත අරගෙන ඉම්බා තාරක ඔලුව උස්සලා මගෙ දිහා බැලුවා....

"ඔයාට මොනා හරි උණානම් මමත් ජීවත් වෙන්නේ නෑ...."

"ඒ උණානම් නේ...... ඒක නෙවෙයි මම ඔයාට බඩුවක් ගෙනවා......"

"බඩුවක්....?"

"ඔව්.... මම හිතනවා ඒක ඔයාට වටිනවා ඇති කියලා...... ඔහොමම අනිත් පැත්ත හැරිලා ඇස් දෙක පියා ගන්නකෝ..."

"මොනාද ගෙනාවේ..."

"කියන දේ අහලා ඇස් පියා ගන්නකෝ..."

"තාරකා ඇස් වල කදුළු පිහදාන ගමන් ඇස් දෙක පියාගත්තා....." මම කකුල් දෙක බිමින් තියලා නැගිට්ටා..... දැන් මාව මෙහෙම දැක්කම මේ කෙල්ල ආයේ අඬන්න ගනී සන්තෝසෙට....

"හරි දැන් ඇස් අරින්න........" තාරකාගේ ඇස් දෙක හිමින් ඇරුණා.... මාව දකින ගමන් ඒ පුංචි ඇස් දෙක ලොකු වුණා.....

" අනේ දෙයියනේ..... අම්මේ............................" තාරකා කෑ ගැහුවා...... ඒ අහිංසක මුණෙ ලස්සන ඒ සතුට මට කවදාවත් නැති තරම් මොකද්දෝ බලාපොරොත්තු ගොඩක් ගොඩ ගැහුවා.... 

"මට කියන්න තෙනුර දැන් මේ මම දකින්නේ හීනයක් නෙවෙයි කියලා...... මම අනන්තවත් මේ හීනෙ දැකලා තියනවා... අනේ දෙයියෝ....... මම දකින්නේ හීනයක් නෙවෙයි නේද?" තාරකා ඇවිල්ල මාව තද කරලා බදා ගත්තා..... ඒ උණුසුමයි ඒ ආදරෙයි එක්ක මගෙ කකුල් දෙකට විතරක් නෙවෙයි මුළු ජීවිතේටම පණ ඇවිල්ලා..... හැමදාටම........ 

122 කොටස

කෙළවරක් නැති ප්‍රශ්න ගොඩාක් මැද එළි වෙනවා රෑ වෙනවා දැනෙන්නෙ නෑ...... අද දවස අපි හැමෝටම මාර වටින දවසක් නිකම්ම නෙවෙයි අර ඉස්සර බැරල් පිටින් කාපු පරිප්පු වල වාඩුව ගන්න දවස. හරි බලමු දැන් ජයවීරයි සමරනායකයි දෙන්නම ගැන හොඳටම දන්න එකේ අපිට ලේසියෙන් වැඩේ ගොඩ දාගන්න පුළුවන්. දෙන්නවම යකඩ කූරු ගණන් කරන ගේම් එකට අරින්න ඕනෙ සාක්ෂි විතරයි. පාන්දරම ටොලායි සිකයි එයාර්පෝට් එකට යන්න පිටත් උනා. බුවායි මමයි තාත්තාගේ අමාත්‍යංසෙ වාහනෙන්ම පොලිසියට බස්සව ගත්තා... හැම දේටම හසංකයා අපිත් එක්ක ඉන්නවා. ඌ ඒ ටිකට මට මොබයිල් ෆෝන් එකකුත් සෙට් කරලා, පොලිසියට ඕවා මොනාද එක පික් පොක්ට් කාරයයි අල්ලන්න ඕනේ. දැන් අපි ගේමට හොදට සෙට් වෙලා හිටියේ සිකාලගේ පණිවිඩේ එනකන් සමරනායකයා ගෙදර ගියා කියලා. කොහෙද මුන් දෙන්නා තාම කතා කලේ  නෑනේ. අයියාගේ ෆොන් එක දුන්නේ.... මේ පුත්තලම් බූරුවෝ දෙන්නා ඔක්කොම අමතක කරලා කොහෙ හරි මුල්ලකට සෙට් වෙලා ෆෝන් එකේ ගේම් පාරක් ගහනවාද දන්නේ නෑ. 


"මයියා..... කෝ බන් මුන් දෙන්නාගේ නෑනේ කිසි සද්දක්"
"ඒක තමයි බන් මමත් කල්පනා කලේ... පාන්දරම යැව්ව නිසා දෙන්නා හොද නින්දකටවත් සෙට් වෙලාද දන්නේ නෑ"
"එහෙම උණොත් නම් ඔක්කොම ප්ලෑන් අවුල්"
"කෝල් එකක් දීලා බලමුද?"
"මුන්ට කෝල් කරලා වැඩේ අල වෙයිද? උන් දෙන්නා ෆොලෝ පාරක් දානවානම් සද්දෙට වැඩේ මාට්ටු වෙන්නත් පුලුවන්."
ඒ එක්කම මගේ අතේ තිබ්බ ෆෝන් එක රින්ග් උණා
"සිකා......."
"මචන්.... සමරනායකයා ආවා..... දැන් මේ ඌව ෆොලෝ කරන ගමන් වාහනේ ඉන්නේ...... මුන් යන්නේ පාක් රෝඩ් එක පැත්තට. තව හොදම ආරංචියක් තියනවා කියන්න"
"මොකද්ද බන්?" අපි කතා කරන සද්දේ ඇහිලා හසංකයත් අපි ඉන්න පැත්තට ආවා
"සමරනායකයාගෙ පුතා කවුද කියපන් බලන්න"
"මම කොහොමද බන් දන්නේ....?"
"හොඳට හිතලා මතලා කියහන් හදිස්සියක් නෑ....." සිකයි බුවයි දෙන්නම හිනා වෙන සද්දෙ ඇහුණා. බුවා මගෙන් මොකද්ද කේස් එක කියලා අහද්දි මේ පිස්සු හුටන්ලාගේ කතාව ගැන නොකියා වැඩේ හරි කියලා පෙන්නන්න මම මහපට අඟිල්ල ඉස්සුවා.
"උඹ ඔච්චර හිතන්න එපා.... මෙහෙම හිතපන් උඹ තාත්තාගෙනුයි පුතාගෙනුයි දෙන්නාගෙන්ම හොදට කාල තියනවා කියලා."
"මම කාලා.... මේ මචන් විහිළු කරන්න නෙවෙයිනේ උඹලා දෙන්නාට මම කිව්වේ...... මමද ලක්ෂපති ඔබද ලක්ෂපති කරන්නේ නැතුව කියන එකක් තේරෙන්න කියපන්"
"සමරනායකගේ පුතාගේ නම මෙවන් බන්....."
"මෙවන්......????" සෞරග්‍රහා මණ්ඩලේ අන්තිමට හොයාගත්ත කිරි පුතා අරෙන්න අනිත් ඔක්කොම උන් ටික පෙනූනා.... යකෝ මුන්ගේ පවුල් වල ඔක්කොමලා ජැකී චෑන්ගේ පිඟානෙන් බත් කාපු උන්නේ..... තාම මතක් වෙනවා දුන්න පාරවල්. ඌ මට නොගහන්න අද මම මේ රෝද පුටුවේ සැප ගනීද? ඇත්තමයි මගේ ඇඟට ආව තරහා...... පවුලටම වෙඩි තියන්න පුලුවන් ගේමක් නැතුව වතුර තුවක්කුවක්වත් නැති එකයි දුක.
"මයියා... ලියා ගනින්.... සමරනායකයාගේ ගෙදර නොම්බරේ... 537, පාක් රෝඩ්, කොළඹ 05. "
"මම ටක් ගාලා අතේ තිබ්බ කොල කෑල්ලේ විස්තරේ ලියාගෙන හසංකට දුන්නා..... " සිකා කෝල් එක කට් කලා. හරි දැන් පොලිසියේ පිහිටෙන් ලස්සනට ටෙලිෆෝන් නොම්බරේ හොයාගෙන වැඩේට එන්ටර් වෙන්න තියෙන්නේ... අපේ කාලේ අඩුයි..... මම හසංකගෙ අතට අඩ්‍රෙස් එක දුන්නම මිනිහා දන්නව කරන්න ඕනේ දේ. මිනිහා ඒකත් අරන් ඇතුලට ගියා.
"මයියා...... මොනාද බන් අරූ කිව්වේ...?"
"බුවා සමරනායකගේ පුතා කියන්නේ අර යක්ෂයා"
"කවුද බන්?"
"අද මගේ මේ තත්ත්වෙට වග කියන්න ඕනේ සුනඛයා"
"මෙවන්.....?" බුවා ඇහුවා පුදුමෙන් වගේ....
"ඕකව මම....." බුවා එතනනින් යන්න හදනකොට මම ඌව අතින් අල්ලලා නවත්ත ගත්තා....
"මචන් ... හදිස්සි වෙන්න එපා..... අපි බලමු... ඕකාටත් තාත්තාට බෙදන හැන්දෙන්ම බෙදන්න"
"මල්ලි...... මෙන්න මිනිහාගේ ගෙදර නොම්බරේ....... " හසංකයාගේ වැඩ නම් කියලා වැඩක් නෑ ගින්දර වගේ..... 
"උඹලා වැඩේ පටන් ගනිල්ලා... අපි ෆෝන් එක ටැප් කරලා තියෙන්නේ කියන කරන හැම දෙයක්ම මෙතන රෙකෝඩ් වෙනවා.....
"මයියා...... උඹ සමරනායකායට කතා කරපන්......"
"මම ජයවීරයව අල්ල ගන්නම්....."
"හරි වැඩේ හරි....." මුලින්ම හසංක අපි දෙන්නාටම ජයවීරගෙයි සමරනායකගෙයි කටහඬවල් වල වොයිස් ක්ලිප් දෙකක් අහන්න දෙන්නා...... අපි ප්ලෑජ් කලේ බ්ලෙක් මේල් කරන්න උණාට හසංකාය කිව්වේ... දෙන්නාගෙම පාපොච්චාරණය ගන්න ලේසිම ක්‍රමේ.... ඒ කියන්නේ දෙන්නා දෙන්නට කතා කරන විදියට කතා කරවන එක. මම හසංකයා දුන්න නොම්බරේ එබුවා..... මෙන්න රින්ග් වෙනවා හිත ගල් කර ගත්තාට තොල කට නම් පොඩ්ඩ වෙන්න වේලිලා තිබ්බේ....
"හලෝ......" එහා පැත්තෙන් හලෝ පාරක් ඇහුණා... පොතේ හැටියට ඒ සමරනායක වෙන්න ඕනේ....
"ආ... උඹ ලංකාවට ආවා එහෙනම්...."
"කවුද තමුසේ....?"
"පිටරට හුළං ගැහුවා විතරයි අපිවත් අමතක උණා..... " 
"මතක තියනවාද බලන්න කවුද කියනවා බලන්න..."
මම පොඩ්ඩක් හිනා උණා... ඕවර් යනවාද බලන්න මම ටිකක් අනිත් උන් දිහා බැලුවා. බුවා ඇඟිල්ල උස්සලා එළ කියනවා වගේ ඉඟියක් දැම්මා... ඒකෙන් ඉතින් ඇඟට ආවේ කියාගන්න බැරි ගටක්
"මගේ නම නම් ජයවීර....."
"අප්පටසිරි...... මේ අපේ ඇමති තුමා වෙන්න ඇති...... කරන්න පුලුවන් ඔක්කොම බලු වැඩ ටික කරලා පාර්ලිමේන්තුවට ගියා එහෙනම්........"
"තමුසේ හිතන්නේ බලු වැඩ සේරම කළේ මම කියලානේ... අන්න පොලිසිය තමුසේ එනකන් බලාගෙන ඉන්නේ..... මිනීමැරුමකට.....?"
"මොන මිනී මැරුමක්ද? තමුසෙනේ ගෑනි කියලා පෙන්නන්න වැඩකාරී මැරුවේ.... මිනී මැරුවා මමද තමුසේද?"
"ඇයි ඇයි අමතක උණාද සමරනායක මහත්තයා...... මම කියලා හිතලා අහිංසක පවුලක් මරලා දැම්ම එක......"
සමරනායකගේ සද්දේ පොඩ්ඩ වෙන්න වැහුණා
"තමුසෙටවත් පොලිසියටවත් ඒවා ඔප්පු කරන්න කෝ සාක්ෂි....."
"සාක්ෂි තියනවා.. දැනුත් පොලිස් කොමිෂනර් මාත් එක්ක ඉන්නේ.... තමුසේ තමුසෙගේ රහස හංගන් ඉන්න දුන්න සල්ලි වගේ දෙගුණයක් ගෙවලා මම තමුසෙගේ බලු කුක්කො ටික නම්ම ගත්තා.. දැන් උන් කියන්නේ මට ඕනේ දේ......"
"ජයවීර උඹ තාම මගේ හැටි දන්නේ නෑ.....?"
"ඉස්සර මේ ජයවීරට තිබ්බේ සල්ලි විතරයි දැන් මේ ජයවීරට බලයත් තියනවා...... තමුසේ මට කරපු හැම දේටම වන්දි ගෙවන්න ලෑස්ති වෙයන්....... අනික තමුසේ මට කතා කරන්න උත්සහ කළොත් ඒ කතා කරන හැම වචනයක්ම පොලීසියේ කැසග් එකක තියෙයි....... "මොළේ කල්පනා කරලා ඒ වචන ටික කියලා මම කෝල් එක කට් කළා.
" මචන් වැඩේ එළට ගියා........"
"දැන් ජය්වීරට ලැබෙන ඇමතුම් කට් කරන්න බැරිද?" මම හසංක දිහා බැලුවා...... 
"ඒක ටිකක් අමාරුයි. මොකද ජයවීර ඇමති නේ...... සමරනායකයා ජයවීරට කතා කලෝත් වැඩේ දෙල් වෙන්න පුළුවන් .. ඒ නිස දැන්මම ජයවීරට කෝල් එකක් ගත්තානම් හරි...."
"බුවා මචන්... වැඩේ කරන් පලයන්.......?"
"බුවා ෆොන් එක අතට ගත්තා විතරයි ෆෝන් එක රින්ග් වෙන්න ගත්තා.... පොතේ හැටියට ඒ සිකාගේ අතේ තියන නම්බර් එක...."
"හලෝ...."
"මයියා......... සමරනායක තඩි තුවක්කුවක් අරන් වාහනේට නැග්ගා..... ඌ යන්නේ නම් කාව හරි බාවන්න පොලිසියට එන්න කියන්න වෙනවා.... අපි මේ පස්සෙන්ම යනවා...... යන්නේ නම් ජයවීරලාගේ ගෙවල් පැත්තට........."
" මොකා..............හසංක..... සමරනායක ජයවීරව හොයාගෙන යනවා......" 
"ඒ වචන ටිකෙන් පොලිසියේ හිටපු ඔක්කොමලා හදිස්සියේ ගාල කඩාගෙන පොලිස් ජීප් දෙක තුනක ගොඩ උණා..... "
"සාජන්ට් අර මහත්තුරු දෙන්නවා වෑන් එකේ දාගෙන අපේ පස්සේ එන්න..." හසංක එහෙම කියන ගමන් ජීප් එකට ගොඩ උණා. ඊට පස්සේ ජීප් දෙක ජෙට් වගේ ඉගිල්ලුණා..... මාවත් දෙකට තුනට නවලා වෑන් එකට රිංගවගත්ත බුවයි අර අනිත් පොලිස් කාරයයි ඒ ජීප් පස්සේ පන්නන්න ගත්තා......

121 කොටස

ඇත්තම කියනවා නම් බොක්ක රත් වෙලා ගියා..... ලිහිණිට ඕනෙ කෙනෙක් ලව් කරපු දෙන් ඒත් මට රත්තවාතේ හැදෙන්නේ ඇයි? මේක මාර ලෙඩක් නේ. කමක් නෑ අනිත් උන්ට නොපෙනෙන්න මම මගෙ මූ ණ බිමට හරව ගත්තා, නැත්තනම් මගේ හාෆ් බොයිල් වෙච්ච මූණ දැක්කාම මුන් ටික හොඳට තේරුම් ගනී.

"ඔව් බන් අද තමයි තල්මසා ඕක කිව්වේ..... මිනිහා කියනවා උඹට බය නොවී ඉන්නලු"

"මට බයක් නෑ බන් දුකක් තියෙන්නේ?" මම බුවාගෙ කතාවට ඩෙෆෙන්ඩ් එකක් දැම්මා..."

"හරි දැන් කියපන් මොකද මේ මූණ දෙල් කරගෙන ඉන්නේ කියලා"

"අම්මලා මාව ඉන්දියාවේ ගෙනියන්න හදනවා"

"එළකිරිනේ මචන්.... කොහොමත් විභාගේ ඇන ගෙන ලබන අවුරුද්දෙත් ඉස්කෝල බඩගාන්න ඉන්න අපිට තාප්ප තරණය කරන්න මේක හොඳ අවස්ථාවක්" 

" මට තාරකාගේ ප්‍රශ්නේ ඉවර කරන්න ඕනේ.... ආයේමත් එක එකාගේ පාට් වලට බයේ හැංගිලා ඉන්න මම කැමති නෑ. මම නිසා අක්කයි නංගියි පාරට බහින්නේ දෙපාරක් හිතලා. මට ඒ තත්ත්වෙ වෙනස් කරන්න ඕනේ... ඔක්කොටම වඩා තාරකාට වෙච්ච පොරොන්දුව ඉෂ්ට කරන්න ඕනේ"

"හරි ඔය ඔක්කොම කරන්න අපිට පුලුවන් එකම දේ තමයි සමරනායකවයි ජයවීරවයි දෙන්නවම කොටු කරන එක" බුවාට හරකාට වගේ තේරෙන්වා... අනිත් දෙන්නම ඉතිං බුවාගේ පැත්තටයි මගේ පැත්තටයි ඔලුව වන වන ඉන්නවා

"ඔව් ඒක නොකර මට ලංකාවෙන් යන්න බෑ"

"ඉතිං උඹට යන්න තියෙන්නෙ කවදද?"

" ඉක්මනටම දවසක් නෑ"

"අපි අද ඉදින් වැඩේට ඉන්ටර් වෙමු.... මොකද කියන්නේ බුවා ඔත්තු සේවය පටන් ගන්නද?"

" තාත්තා කියන විදියට හෙට සමරනායක ලංකාවට එනවා. මේ වැඩේට මට කසුන්ගේ උදව්ව ඕනේ... කසුන් ඉන්න තැන භානුකයා දන්නවා. හෙට කසුන්ව හම්බ වෙන්න ඕනේ... මට ඌව ගෙදරට ගෙන්නගෙන බෑ. ඌව හම්බ වෙන්න ඕනේ"

"උඹ දැං මොකද්ද කරන්න හදන්නේ?" ටොලා කතා කලේ ගොත ගහ ගහා. 

"හපොයි වැඩේ කියන්නත් කලින් මූ ගලනාලේ කුලියට දීලාවගේ ගොත ගහනවානෙ" බුවාගෙ කතාවට සිකාත් හිනා වෙන්න ගත්තා.

"මම මිනී මරන්න යනවා නෙවෙයි බන්.. ඌරාගේ මාළු ඌරාගේ පිටේ තියලාම කපන්න යන්නේ..... මේ හැම අපරාදයක්ම වෙලා තියෙන්නේ ජයවීරයි සමරනායකයි අතරේ.... උන් දෙන්නව කොටු කරගන්න පුලුවන් උන් දෙන්නටම තමයි"

"උඹ ඒ කියන්නේ කතන්දරේ අනිත් පැත්ත ගහන්නද යන්නේ?"

"කසුන් දම්මලා බ්ලැක් මේල් පාරක් දෙනවා... හැබැයි හසන්තයා දැනුවත්ව"

"හසන්තයා කිව්වේ අර පොලිස් කාරයාද?"

"අන්න හරි ඌට දැන් ඕනෙ සාක්කි..... සමරනායක ජයවීරට විරුද්ධව සාක්කි දෙයි. ජයවීර සමරනායකට විරුද්දව සාක්කි දෙයි. ඊට පස්සේ දෙන්නාම බඩු බනිස් කරගනී"

"නියම අයිඩියා එක" 

"මම හෙට භානුකයා එක්ක ගිහින් කසුන්ව හම්බ වෙන්නම්" බුවා කියන්නත් කලින් වැඩේ භාර ගත්තා. 

"මම හසන්තයා දැනුවත් කරන්නම්... මචං ටොලා උඹ සිකා එක්ක එයාර් පෝට් යන්න ඕනේ සමරනායකයා එනවද කියල ඔත්තුව බලන්න ඊට පස්සේ ඌව ෆොලෝ කරන්න ඕනේ ගෙදරට යනකන්..." ටොලා ඔලුව වැනුවා....

"තල්මසාට කතා කරලා ජයවීරගේ අප්ඩෙට් එක ගන්න ඕනේ... ඒකත් මම කරන්නම්"

"හරි එකතු වෙලා වැඩේ දෙමු..... උඹ දන්නවානේ ඕනෙ දේකට අපි ඉන්නවා... අනික උඹ පුළුවන් ඉකමනට ඉන්දියාවෙත් යනවා"

" මට තව ප්‍රශනයක් තියනවා....."

"ඒ මොකද්ද මචන් ඒ?"

" මාව ඉන්දියාවේ ගෙනියන්න සල්ලි තාත්තා හොයාගන්න ඇත්තේ මේ ගෙවල් උගස් කරලා" බුවා... ටොලා... සිකා තුන්දෙනාම උන්ගේ මූණට මූණ බලා ගත්තා.... 
"අනික මේ දවස් ව්අල අයියාත් මැරීගෙන වැඩ ගෙදර එන්නෙත් නෑ"

" මචන්..... උඹලෑ තාත්තා එහෙම දෙයක් කරන්නේ නෑ...... සල්ලි හොයා ගත්තේ වෙන ක්‍රමේකින්. ක්‍රමේ මොකද්ද කියලා අහන්න එපා.... අයියා අද එහෙනම් ගෙදර එයි"

"බුවා මොකද්ද බන් ඒ හතර බීරි කතාව"

" උඹ ඔය සල්ලි ප්‍රශ්න ගැන ගින්නක් ඔලුවට ගන්න ඕනේ නෑ..... අපි අර වැඩේ ශේප් එකේ ගොඩදාගමුකෝ"

" ලොක්කයියා............." නංගි කෑගහගෙන ඒ පැත්තට දුවනවා වගේ ඇහුණා.... ඒ කියන්නේ බුවා කිව්ව එක හරි අයියා අද ආවා. මොනවද මූ මට සල්ලි හොයන්න කරන්න ඇත්තේ... ඔන්න ඉතින් මාව තවත් ප්‍රශ්නෙක පැටලුණා.... ඇත්තටම මේක නම් ඕලෙවල් ලිව්වට වඩා අමාරුයි. බලන හැම තැනම ප්‍රශ්න පිට ප්‍රශ්න.

120 කොටස

හැමදේම එක පැත්තකට හරි යනකොට අනිත් පැත්තට අබ්ලික් වෙනවා. ලිහිණිව එහෙම අරන් යද්දී මගේ හිත එක පාරටම කඩා වැටුණා මම හිතන්නේ. භානුක අපේ ගෙදරින් ගියේ පටාචාරා වගේ හොටු පෙරාගෙන. තාත්තා උණත් මට මොකුත් කිව්වෙ නෑ සමහර විට මම ලෙඩා දුකා හින්දා වෙන්න ඇති. මට තේරෙන්නේ නැත්තේ හැම දෙයක්ම පේන තෙක්මානේ හරි පැහැදිලි වෙනකොට කොහෙන් හරි බැරල් එකක් ගිනි ගන්නවා. තාරකා මාව එක මොහොතක්වත් තනි කළේ නෑ. ඒකටත් හේතුව මගේ තියන අසරණකම වෙන්න ඇති. 
" තෙනුර දැන් ඔයා කල්පනා කළා ඇති. කොහොමත් ඔයා ලිහිණිට ගෙදර යන්න කිය කියානේ හිටියේ. "
" ඔව් ඒත් මේක එයා හොඳින් ගිය ගමනක් නෙවෙයි නේද? මට බය මේ කෙල්ලගේ ජීවිතේට ප්‍රශ්නයක් වෙයිද කියලා"
" එහෙම වෙන්නේ නෑ. එයා ගියේ එයා පොඩිකාලේ ඉදන් හැදුණු ගෙදරනේ තෙනුර"
" ඒක එහෙම නම් ඇයි භානුක අප්සෙට් යන්නේ ..... එතන අපි කාටවත් නොදැනෙන ප්‍රශ්නයක් තියනවා තාරකා" තාරකා මගේ ඔලුව අත ගෑවා. ඒ ආදරේ මට නොදැනුණා නෙවෙයි.ඒත් මම ඉන්නේ ගින්දරක කෙල්ලේ..... උඹලා දෙන්නා නිසා මම දැන් පිච්චෙනවා. මම නම් මලත් කමක් නෑ ඒත් උඹලා දෙන්නට මොනා හරි උණොත්.
" අනේ ඔයා ඔහොම කල්පනා කරන්න එපා තෙනුර මට බයයි" ඒත් එක්කම තාත්තා කාමරේට ආවා.
"මම බලාපොරොත්තුවෙන් හිටිය කෝල් එක ආවා පුතා" තාත්තා කවදාවත් නැතුව මට පුතා කිව්වා ඒ විතරක්ද මෙච්චර ආදරෙන්. එයත් මම අවුල් කියලා අවුලෙන්ද මන්දා? එහෙම වෙද්දිත් ආතල් එකක් තියනවා. ඒත් වෙච්ච් දේ මතක් වෙද්දි ඒක අනාතල් වෙලා යනවා.
"මොකද්ද තාත්තේ?"
"ඉන්දියා වලින්.... ඔයාගේ මෙඩිකල් රිපෝට් බලලා කිව්ව සනීප කරන්න පුළුවන් කියලා"
"අනේ අන්කල් ඔය ඇත්තමද?" මට වඩා සතුට ඉහවහා ගියේ තාරකාගේ මූණේ ආවා හිනාවට කම්බුල දෙපැත්තෙන් සුළියක් වගේ ඇතුළට ගියා.
" ඔව් එන මාසේ ඇපලෝ එකෙ ඔපරේෂන් එකට දින දුන්නා."
"ඕවාට සල්ලි කොහෙන්ද?" මම ඒක කිව්වේ කිසිම ගානක් නැතුව... එදා කිව්වා වගේ අදත් මම කියන්නේ මේ ගෙවල් උගස් තියාගෙන මාව සනීප කරන්න තරම් වටින මිනිහෙක් නෙවෙයි මම.
" ඒවා ඔක්කොම ලෑස්තියි. දුවත් ලෑස්ති වෙන්න අපිත් එක්ක යන්න" තාරකා මගේ ඔලුව බදාගෙන තාත්තා දිහා බැලුවා. මේ මොනාද වෙන්න යන්නේ තාරකා මාත් එක්ක ඉන්දියාවේ එනවා. ඒ කොහොමද අපේ තාත්තාට එකපාරටම මොළේ පෑදුනේ. 
" තාත්තේ ලිහිණිගේ ප්‍රශ්නෙ ඉවර වෙනකන් මට කොහෙවත් යන්න බෑ"
"මම දන්නවා.... ඒ වැඩේ ඉවරයක් කරන්න මාත් උදව් වෙන්නම්....." අනේ දෙයියනේ මේ මොකද්ද ඇත්තටම මේ වෙලා තියෙන්නේ.... අබුදස්ස කාලේ බව ඇත්ත ඒත් වැරදීලාවත් අපේ තාත්තා මෙහෙම වෙන්ස් වෙන්න පුලුවන්ද අම්මපා......තාත්තා ටික වෙලාවක් තාරකා දිහා බලාගෙන ඉදලා එතනින් පිටත් උණා. 
"තාරකා මට තේරෙන්නේ නෑ ලෝකෙට ණය වෙලා මාව සනීප කරලා මොකද්ද තියන වාසිය "
"සල්ලි වලට වඩා ඔයා අපිට වටිනවා තෙනුර"
"තාරකා මට අම්මලා තාත්තාලාට ජීවිතකාලෙම ණය වෙලා ඉන්න බෑ. මාව මෙච්චර කල් හැදුවා මදිද? තව මොනද මට එයාලෙන් ඕනෙ."
"ඔයා අම්මලා තාත්තාලාට සත පහක්වත් ණය නෑ තෙනුර දැන් ඒක ගැන හිතන්න ඕනේ නෑ...... ඔයා සනීප වෙනවා"
"නංගිවයි අක්කාවයි පාරට ඇදලා දාලා මම සනීප වෙලා මොකටද?" මට ආවේ බොක්කෙන්ම වේදනවාක්.
"ඒ කිව්වේ?"
"තාත්තා මාව රට ගෙනයන්න යන්නේ මේ ගෙවල් උගස් තියලා" තාරකා මගේ ඔලුව ආයෙත් අත ගාන්න ගත්තා.
"එහෙම දෙයක් තාත්තා කරන්නේ නෑ. ඔයා ඒ ගැන බය වෙන්න එපා... අපි මුලින් ලිහිණිව හොයා ගමු.... ඊට පස්සෙ සනීප වෙමු." තාරකා ඉන්නේ කියාගන්න බැරි සතුටකින් වගේ. ඒකට හේතුව මම වෙන්න පුලුවන්. එයා මගේ ළඟ ඉන්නකොට දැනෙන සතුට නම් කියලා වැඩක් නෑ.ඒත් මට සතුටු වෙන්න බැරි වෙන්න බබා කොටලා තියෙන්නේ. පොඩි ආතල් එකක් ගියොත් ඊළඟ තත්ත්පරේ ඉඳලා හූල්ලනවා
හවස් වෙනකන්ම මට දැනුනේ මහා පව්කාරයෙක් වගේ හැගීමක්. හවස 5 වගේ වෙනකොට ගැන්සිය අපේ ගෙදරට වල බැස්සා. ඇත්තම කියනවා නම් දෙයියෝ සෙට් එකම වැඩ්ඩා වගේ.
"උඹේ අවුල මට තේරෙනවා. මම ඒක දැන ගත්ත ගමන්ම කලේ තල්මසාව ලිහිණිලාගේ ගෙවල් පැත්තේ යැව්ව එක" බුවාගෙ කතාවට මගේ ඇඟට ලේ පයින්ට් දහයක් විතර එන්න ඇති.
"ඉතිං"
"බය වෙන්න දෙයක් නෑ..... ජයවීරයා ලිහිණිට පාරවල් දෙක තුනක් ගහලා බැනලා තියනවා"
"එහෙම කොහොමද ඌ ලිහිණිට ගහන්නේ?"
"මගේ මල උපරිමෙන්ම පැන්නා. පුලුවන්කමක් තියනවා නම් මම මේ දැන් ගිහින් ජයවීරයාට අනිනවා"
"මචං ළමයෙක් වැරැද්දක් කළාම අම්මලා තාත්තාලාට අයිතියක් තියනවා අත පුරොලා දෙන්න"
"මොකද්ද ලිහිණි කරපු වැරැද්ද?"
" ගෙදරින් පැනගත්ත එක වැරැද්දක් නෙවෙයිද? එක දවසක් උඹත් උඹේ නංගි භානුකයත් එක්ක ඉන්නවා දැකලා මහා පාරේම කන් අඩිය අත ගෑවේ?" හත්වලාමේ ඇත්තම නේන්නම්.
"උඹ කියන්නේ ලිහිණිට කරදරයක් වෙන එකක් නෑ කියලාද"
"ඔව් මචන් තල්මසා ඉන්නකොට බය වෙන්න දෙයක් තියනවාද? හොඳම නිවුස් එක කියන්නද?"
"මොකද්ද?"
"තල්මසා ජීවිතේ පරදුවට තියලා හරි ලිහිණිව බේරනවා"
"ඇයි ඒ?" 
" තල්මසා ලිහිණිට ලව්"
"මොකක්?"

119 කොටස

මට තැපෑලෙන් වත් හිතුනෙ නෑ ලිහිණිට අඩෙන්න තරම් දෙයක් මගෙ කටින් පිට උණාද කියන එක. ඒත් ලිහිණිගෙ මූණේ අහිංසකකම දකිනකොට මට එයාට අඬන්න දෙන්න ලෝභයි. 
"ආයේ අඬන්නේ ඇයි?   මේ ඔයාට ගෙදර යන්න බැරි නම් කමක් නෑ අපි වෙන විදියක් බලමු. ඔයා අකමැත්තෙන් මෙතන කිසිම දෙයක් වෙන්නෙ නෑ." භානුක ලිහිණිව එයා ළඟට ගත්තා. 
"දැං අපි යන්....."
" ලිහිණි මගෙ අතින් ඔයාගෙ හිත රිදෙන්න මොනා හරි කියවුණානම් මට සමාවෙන්න"
"එහෙම දෙයක් නෑ මචං..... " තාරකා මට තට්ටුවක් දාල ගේ ඇතුලට ගියා... තාත්තාත් ආයේ කොහෙ අතුරුදහන් උනාද මම දන්නේ නෑ.... මම ආයෙත් භානුක දිහා බැලුවා. 
"ඇයි තෙනුර ඔයා මට කිව්වේ නැතතේ...?" ලිහිණි එහෙම ඇහුවේ අඬ අඬා..... ඇයි හත් ඉලව්වේ... මම දැං මෙයාට මොකද්ද නොකිව්වේ...? 
"මොනාද ලිහිණි...?"
"තාරකා ගැන...?"
" ඉතිං දැන් මම කිව්වේ ඔක්කොම විස්තරේ... තාරකා කියන්නේ ඔයාගෙම..."
"නෑ එයා මගෙම නෙවෙයි....? මෙ මොන හතර බ්
බීරි කතාවක්ද?
"ලිහිණි....... මේවා මම හොයා ගත්ත දේවල් නෙවෙයි..... ඒ හැම දෙයක්ම ඇත්ත....."
"මගේ කෙනෙක්නම් මට අයිති දේවල්..." ලිහිණි ආයෙමත් අඬන්න ගත්තා. දැං මොකද්ද ඒ අහිංසකී ගත්ත දේවල්... කාත් කවුරුවත් නැතුව ඔහේ අනුන්ගෙ ගෙවල් වල දුක් වින්ද කෙල්ල.... කොහොමද මෙයාගෙ දේවල් ගන්නෙ මට තද උණා.... ඒත් පෙන්නුවෙ නෑ.... ඔබ මෙන් ඇයත් ඇය මෙන් ඔබත් මට මාගේ ඇස් දෙක වගෙයි කිව්වලු...... බම්බුව තමයි. මටයි මුන් නිසා තිබ්බ දේවල් නැති උණේ.
"ලිහිණි... දැං ඇති..... අපි යන්......." භානුක ලිහිණිගේ අතින් ඇද්දා.
" පොඩ්ඩක් හිටපන් ලිහිණි මට කියන්න ගිය එක කියන්න දීපන්....... " පැන්න මල පිට කලේ භානුකයාගෙන්
"ලිහිණිට කියන්න දෙයක් නෑ මචං.... උඹව හම්බ වෙච්ච දවසෙ ඉදලා ගොඩගහගෙන හිටපු බලාපොරොත්තු නැති වෙලා ගියාම එයාට එහෙම කියවෙන්න ඇති." 
"මොන බලාපොරොත්තුද?" මේ මොන කෙහෙල්මලක් කියනවාද මන්දා... 
" උඹ නිකන් ඉන්න වෙලාවක හිතලා බලපන් කෙල්ලෙක්ට කොල්ලෙක් වෙනුවෙන් ගොඩ ගැහෙන්නේ මොන වගේ බලාපොරොත්තුද කියලා..... ඒත් උඹ වැරදි නෑ..... ලිහිණි වැරදිත් නෑ...... කවුරුවත් ඒකට වැරදි නෑ.... ලිහිණි මෙහෙ එනවාට මගේ කැමත්තක් නොතිබුණේ ඒක නිසයි. " මට ගොනාට වගේ තේරුණා... ඒකියන්නේ ලිහිණිත්... යකෝ කොල්ල අබ්බගාත වෙලා තියෙන්නෙ සිකුරු මහදසාවෙදි වගේ.... අනංගයත් මදි නොකියන්න විදලා තියනවා පපුව ගැලවිලා යන්න. ඒත් එක පාර පවුල් දෙකක් කර ගහන්න පුළුවන් තත්ත්වයක් මට නෑ...... කකුල් දෙකවත් පණ තිබ්බනම් සළකලා බලන්න හරි තිබ්බා...
" ම මම ..... ලිහිණි.... අනේ මම ඔයා ගැන හිතුවේ මගේ හොදම යාලුවෙක් වගේ...."
"මම වරදියි තෙනුර... ඔයා මම හින්දා මෙච්චර දෙයක් කරගෙනත් මම ඔයාගෙන් මෙහෙම බලාපොරොත්තු තියාගත්ත එක වැරදි... ඒත්....... අපි යන් භානුක" ලිහිණි ආපහු හැරුණා..... තාරකා තේ අරන් ඇවිල්ලා ලිහිණිට ඇල්ලුවා. මට තාරකා දකිනකොට පපුව පිච්චිලා යන්නෙ ඇයි කියන්න මම දන්නේ නෑ. මේ කෙල්ල කොහෙ ඉදන් මගේ ළඟට ආවද දන්නේ නෑ.
"මට තේ එපා .... අපි දැං යන්න ඕනේ....." ලිහිණි භානුකවත් ඇදගෙන එළියට යන්න ගියා.
"පොඩ්ඩක් ඉන්න ලිහිණි...... " තාරකා එහෙම කියනකොට මට ඉබේටම ලිහිණි දිහා බැලුණා...... ලිහිණි නැවතුණා. 
"ඇයි?" ලිහිණි තාරකා එක්ක කතා කලේ එච්චර සතුටකින් නෙවෙයි.
"මේ ලොකට් එකේ අම්මගෙයි තාත්තාගෙයි ෆොටෝ තියනවා... මෙච්චර කාලයක් මේක මගෙ ළඟ තිබුණා..... දැන් මේක ඔයා තියා ගන්න...... " තාරකාගේ තියන ලොකු හිත කොහෙන් ආව එකක්ද මම දන්නේ නෑ. ඔන්න ඔය වෙලාවට මට හිතෙනවා ඉඹගෙන ඉඹගෙන යන්න. අනේ මන්දා මට තේරෙන්නෙ නැත්තෙ ඇයි දැන් මට ඉඹින්නම හිතෙන්නෙ කියලා. ලිහිණි ඒක අතට ගත්තා... අරගෙන ඒක ඇරලා ඇතුලෙ ෆොටෝ බලන්න ඇති.
"තාරකා......." මම එයාට කතා කරලා ඔලුවෙන් මගෙ ළඟට එන්න කියලා කිව්වා. තාරකා ඉක්මනට මගෙ ළඟට ආවා
"අර මම කියෙව්ව ඩයරියත් දෙනවාද එයාට?"
"බෑ ඒකෙ මගේ ප්‍රයිවට් කතා වගයක් තියනවා...."
"අර අඩම්බර කොල්ලා ගැන නේද?"
"හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්" ලිහිණි ටික වෙලාවක් අපි දිහා බලාගෙන ඉඳලා භානුකත් එක්ක පිටත් උණා..... ඒත් එක පාරටම  තඩි කලු ජීප් එකක් කොහෙදෝ ඉදන් කඩා පාත් උණා... මම රෝද පුටුව ඒ පැත්තට හරවන්නත් කලින් ඒ වාහනේ ලිහිණිවත් දාගෙන ගිහින් ඉවරයි.............. භානුක හිටියේ බිම වැටිලා. ඒ සද්දෙට නංගි දුවන් ආවේ කෑ ගහගෙන
" අනේ භානුක............"
" ඒ තාත්තාගේ වාහනේ... උන් ලිහිණිව අරන් ගියා..." භානුක අත මිට මොලවලා හයියෙන් පාරක් පොළවට ගැහුවා...... තාරකා මගේ අත තද කරලා අල්ලගෙන........... මට කියන්න කරන්න මොකද්ද කියලා හිතා ගන්න බෑ.... අනේ දෙයියනේ... වෙන හැම දෙයක්ම ඇයි මම හින්දා වෙන්නෙ...?

118 කොටස

දැං ඉතින් මෙතන බකමූණා වගේ බකන් නිලාගෙන ඉදලා හරි යන්නෙ නෑ. මොනා හරි කරන්න වෙනවා. මම රෝද පුටුව දොර පැත්තට හරව ගත්තා. 
"ඉන්න තෙනුර මමත් එන්නම්......" තාරකා මාව හෙමින් සීරුවේ තල්ලු කරගෙන ඉස්සරහට ආවා.....
"ඔයා මේවාට ගෑවෙන්න එපා..... ඔයා කාමරේට වෙලා ඉන්න... මම ඕනෙ උණොත් කතා කරන්නම්....."
"නෑ තෙනුර මම නිසායි ඔයා ලිහිණිට එන්න ලිව්වේ.... " කොහෙද ඉතින් කියන දෙයක් අහන එකක්යෑ. එක අතකට ආවට වරදක් නෑ හැබැයි මේ දෙන්නවම එකට දැක්කම තාත්තාට මොනා වෙයිද දන්නේ නෑ. අපි සාලෙට යනකොට තාත්තා නම් පේන්න හිටියේ නෑ. ඒත් ලිහිණි මගේ ළඟට දුවගෙන ඇවිල්ල තාරකා දැකලා නැවතුණා.
" ලිහිණි මේ තාරකා..... තාරකා මේ ලිහිණි......" තාරකා යන්තම් බලා සිනාසුණත් ලිහිණි මගේ දිහයි භානුක දිහයි බලන්න ගත්තා.
"ලිහිණි..... තාරකා කියන්නේ මගෙ හොඳම යාලුවෙක්..... ඔයා කියලා මම මෙයාට අනන්තවත් රැවටිලා තියනවා....." ලිහිණි මගේ ළඟ දණ ගහලා වාඩි උණා.
"මට සමා වෙන්න තෙනුර................... අනේ මට සමා වෙන්න"
"ඇයි මෙ ඒ පාර............... " එක ටැප් එකක් වහ ගත්තා විතරයි අනිත් එක අරිනවා... අනේ මන්ද මෙයාලාට කොයි වෙලාවෙත් උල් දිය කඩා හැලෙනවා
" ඔයාට මේ හැමදේම උණේ මම නිසානේ..... "
"පිස්සුද බං ලිහිණිට....  මම උඹලා දෙන්නට එන්න කිව්වේ ලොකු කතාවක් කියන්න" මම භානුක දිහා බැලුවා
" මොකද්ද?" ලිහිණි මගේ අතින් අල්ලගන්න ගමන් තාරකා දිහා බලනවා මම දැක්කා.... මම ටිකක් වටපිට බලලා හසන්කයා කිව්ව කතාව මුල ඉදන් කියන්න ගත්තා, මැද වෙනකොට තාරකා වගේම ලිහිණිත් අඬන්න ගත්තා... වචන දෙක තුනකින් කෙනෙක්ව අනාථයෙක් කරන්න මේ ලෝකෙට පුළුවන්කම තියනවා. භානුකයා අන්තිමට මගේ ළඟට ඇවිල්ලා මගේ උරෙස්සට අත තිබ්බා
"උඹ කියන්න කළින් මම ඔය හැම එකක්ම දැනගෙන හිටියා......"
"මම ගැනත්....?"
"ඔව් උඹ ගැනත්.... ඒත් මචං ඒක උඹටවත් ලිහිණිටවත් කියන්න තරම් ආත්ම ශක්තියක් මට තිබුණෙ නෑ.... ඒක අද උඹ කළා"
" මට උඹලාගේ උදව් ඕනේ....... "
"මොකද්ද?" භානුකට කලින් කතා කලේ ලිහිණියි
" ජයවීර කියන්නේ මගේ තාත්තා වෙන්න පුළුවන් ...... ඒත් මීට තත්ත්පර දෙක තුනකට කලින් උඹලාගෙ තාත්තා.... ඒ නිසා මට වඩා අයිතියක් උඹලා දෙන්නට තියනවා... ඒකයි මම මේවා කියන්නේ .... මම  එක්කෙනෙකුට එක පොරොන්දුවක් වෙලා තියනවා..... ඒ තමයි එයාව මේ ලෝකෙ තනි කරලා දැම්ම මිනිහාට නියම දඬුවම අරන් දෙනවා කියලා... ඒ කියන්නේ ජයවීරව පොලිසියට කොටුකරන එක...... මට ඒකට උඹලා උදව් කළත් නොකළත් මම ඒ දේ කරනවා..... ඒ බව උඹලාට දන්වන්නයි මට ඕනෙකම තිබුණේ......"
"ජයවීර කියන්නේ උඹලාට ලේසියෙන් කොටු කරන්න පුළුවන් මිනිහෙක් නෙවෙයි..." භානුකගේ කතාව මම දන්නවා.. ඒක ඕනේම හාල්පාරුවෙකුට තේරෙනවා
"මම ඒක දන්නව මචං......  උඹලා මේකට ගෑවෙන්න ඕනේ නෑ .... මම ඒකට ක්‍රමයක් හොයා ගන්නම්..... ලිහිණි.... ඔයා මට එහෙම වෙච්ච දවසට සමාව දෙන්න ඕනේ....."
"තෙනුර..... ඔයාට මාව ඕනෙ උණ දවසට මම ඔයා වෙනුවෙන් ඉන්නවා....." ලිහිණි ආයෙමත් තාරකා දිහා බැලුවා.....
"ලිහිනී විතරක් නෙවෙයි... ජයවීර කියන අපරධකාරයාව නීතියට භාර කරන්න මමත් උදව් කරන්නම්.. ඒත් මේ හැම දෙයකටම සමරනාහකත් සම්බන්දයි නේද?"
"සමරනායක රටෙන් පැනලා........" මම එහෙම කියනකොට තාරකා මාව ටිකක් තදින් අල්ල ගත්තා.... මම තාරකා දිහා බැලුවා එවෙලෙ මම දැක්කේ තාත්තාව... මගේ උගුරකටත් වේලිලා ගියා... දැන් මොනවා වෙයිද?
"සමරනායක අනිද්දාට ලංකාවට එනවා......" ඒ වචන පිට උණේ තාත්තාගේ කටින්. ඒ වචන මම බලාපොරොත්තුවෙන් හිටියේ නෑ
" තාත්තා කොහොමද දන්නේ?" මට ඉබේටම එහෙම අහුණා ඇහුණට පස්සෙයි මතක් උණේ කාගෙන්ද අහුවෙ කියලා..... හොඳ වෙලාවට මොලේ උඩ ඉඳන් ඉන්නේ ඒ නිසානේ තැපෑලෙන් හරි මතකය එන්නෙ.....
" මම ඒක දන්නවා.... හෙට සමරනායක් ලංකාවට එනවා පුතත් එක්ක..... ආයෙ ටික කාලෙකින් මෙහෙන් යන්නම යනවා කියලා තමයි ආරංචිය..... "
"එහෙනම් ප්ලෑනක් ගහමු... සමරනායක කොටු කරගත්තා කියන්නේ ජයවීරත් ඇතුලෙ කියන එක නේද?" මම තාරකා දිහා බැලුවා....
"ඔයාට ඒ වගෙ භයානක මිනිස්සු එක්ක ඔට්ටු වෙන්න බෑ තෙනුර....." 
"ඕවා මට මොන වැඩද? මම අතයි කකුලයි දෙකම අබ්ලික් කරගෙන තට්ටු පහක් උසින් ජනෙල්ලෙන් පැනලා ආපු පොරක්...." ඒ කතාව කියද්දි ලිහිණිගේ මූණට හිනාවක් ආවත් කිව්ව කතාව කා ඉස්සරහද කිව්වේ කියන එක මතක් උනේ ආයෙත් තැපෑලෙන්.... අනෙ මන්දා මේක දැන් අයිඩෙන්ටි චෙක් කරන්නෙ නැති කොළඹ වගේ.... කිසි ගානක් නැතුව වචන එළියට දානවා. තාත්තා ඇහුණේ නෑ වගේ මගේ ළඟට ආවා...... 
"සමරනායකව අල්ලගන්නේ කොහොමද?"
"පාපොච්චාරණය......" මම එහෙම කිව්වා..... භාණුකයා මගේ දිහා බැලුවා
" ඒ කොහොමද?"
" මුලින් පොඩි බ්ලැක් මේල් පාරක් දෙමු..... කප්පමක් ඉල්ලන විදියට............."
"ඊට පස්සේ...?"
" කප්පම ගන්න තැනකට එන්න කියලා... ඔක්කොම ටික වමාරලා එළියට ගනිමු......"
"කවුද ඕක කරන්නේ............?"
" මේක කරන්න ඕනෙ හසකයා දැනුවත්ව...... මම ඒක බලා ගන්නම්... මට කාඩ් දාන්න පුළුවන් ෆෝන එකක්  විතරයි ඕනේ..."
" හරි..... අපි ලෑස්තියි..."
"ලිහිණි ඔයාගෙන් මට උදව්වක් ඕනේ...."
"මොකද්ද තෙනුර.....?"
"ඔයා ගෙදර යන්න ඕනේ..........." ලිහිණි බයෙන් මා දිහා බැලුවා
" ගිහින්...?"
"ඔයා අපිට ඔත්තු දෙන්න ඕනේ...... ඒකෙන් අපිට තවත් හොඳට ලෑස්ති වෙන්න පුළුවන්......"
"එතකොට..... මම මොකද කරන්න ඕනෙ......?" තාරකා මගෙන් ඇහුවා
"ඔයා ඔහොමම මගේ ළඟට වෙලා ඉන්න......" ඒ වචන ටික ඇහුණා විතරයි ලිහිණිගේ මූණ කළු වෙලා සට සට ගාලා කඳුළු වැක්කෙරෙන්න පටන් ගත්තා... ඇත්තටම මට බැරි වෙලා හරි ඇඬෙන කතාවක් කියවුණාද? මම ආයෙත් කිව්ව දේවල් මුල ඉදන් හිතන්න පටන් ගත්තා.............