පිටුව

Tuesday, May 18, 2010

1 කොටස....


"අවදිවන්න අවදිවන්න දීප්තිමත් ලොවකි උදා වෙලා තියෙන්නේ" 

අපේ අම්මා කණ පැලෙන්න රේඩියෝ එක දාලා. රේඩියෝ එකේ මෙහෙම කෑ ගහද්දි අවදිවන්න කියල මට නැගිටගන්නම බෑ. මම ඇහැරිලා හිටියට ඇස් ඇරෙන්නෙම නෑ. අනික අද දීප්තිමත් දවසකුත් නෙවෙයි. අම්බානකට වැස්ස වලාහක දෙයියෝ අපේ මූණ බලලා....

" පොඩි අයියේ නැගිටිනවකෝ..... දැං කීයෙ ඉඳංද අම්මා ඔයාව ඇහැරවන්නේ?"  මම ඒක දන්නවා... අපේ අම්ම මාව ඇහැරවලා බැරිම තැන තමයි කණ පැලෙන්න රේඩියෝ එක දැම්මේ. අද ඉස්කෝලේ පටන් ගන්නවා... මාස ගානක් පස්ස උඩ තියගෙන දවල් දොලහ වෙනකං නිදාගෙන පුරුදු වෙලා නැගිටින්න හිතෙන්නෙම නෑ.

"යනවකෝ වද නොදී..."  මම නංගිව තල්ලු කරලා දැම්මා.... ඒකි මෙතන අම්මගෙන් ලකුණ දාගන්න මාව ඇහැරවන්න ආවා.

" දැං හුරතලේ පැත්තකින් තියලා ගහනව වතුර බාල්දියකින්" ඒ කටහඩ නම් නංගිගේ නෙවෙයි. යකෝ මේකිගෙ අපේ වගේ කටහඬවත් වෙනස් වේගෙන එනවද? මම ලාවට ඇස් දෙක ඇරලා බැලුවා. හීනයක්ද හෙනයක්ද මන්ද තාත්තා මගේ ඇඳ ලඟ. මම ඇස් දෙක පියාගෙනම නැඟිට්ටා....මොන බයිලා කිව්වත් තාත්තාට නම් බයයි. මම සිංහයාට බයයි නංගියේ.... එහෙම මූණකින් මම නංගි දිහා බලනකොට අන්න ඒකි හින වෙනවා දිව එළියට දදා... අම්මප තාත්තා නොහිටින්න මම ඕකිව කනවා සම්බෝලයක් හදලා.

" තමුසෙ අද ඉස්කෝලෙ යන්නේ නැද්ද?"
තාත්තාගෙ මූනෙ පෙන්නේ ගිණි පුපුරු. යකෝ මම දැං පොඩි එකෙක්ද? අවුරුදු 17 ක් ආයු වලදලා තවත් වළදමින් ඉන්නේ. ඒත් ඉතිං ඕවා තාත්තාට කියන්න පුළුවන්ද? තාත්තා දිහා බලන්නෙම නැතුව මම ඉතින් නැගිට්ටා.

" ඉබ්බෙක් වගේ ලෑස්ති වෙන්න එපා..... බලනවා වෙලාව.... ඉක්මන් කරනවා. මූට උගන්නන්න තාමත් අපි දුක් විදින්න ඔනේ...." ඉතිං ඕක දෙමව්පියන්ගෙ යුතුකම වෙච්චි නැත්නම් මම වගේ හම්බ කම්මැලියෙක් හදලා අපේ තාත්තා වර්ල්ඩ් රෙකෝඩ් එකක් තියයිද?

" හරි හරි දැං නැගිට්ටනේ... දැං කෑගැහිල්ල නවත්තන්නකෝ" අම්මා හැමදාම වගේ මාව ඩිෆෙන්ඩ් කලා.

කම්මැලිකම පැතත්කින් තියලා මම ගෙදරි එලියට බැස්සේ පොත් දෙකක් රෝල් කරල සාක්කුවේ දාගන්න ගමන්.

" ඕයි කුඩයක් අරං යනවා..." අක්කා කෑගහනවා මට අහුනා... මේ මම කුඩ අරං යන්න.... එයාලට වැරදිලා,  මම අහෙන්නේ නැති ගානට ගල් ආඳා වගෙ පාර පැත්තට ආවා. තෙමීගෙනම. 

අපේ පාරේ බස් ගැන නම් කියලා වැඩක් නෑ. වැස්සට සීතලටම හොදයි. කොන්දා අය්යා සැමන් ටින් න්‍යාය තමයි අනුගමනය කරන්නෙ. හොඳට පැක් උනාට පස්සෙ හෙලවෙන්න බැරි වෙන්න හරහටත් එකෙක්ව කොහොම හරි රිංගවනවා. අන්තිමට අත පය ටික හොය ගන්න රහස් පොලිසියෙන් දාන්න වෙනවා. මොනා උනත් අන්න එහෙම මම ඉස්කෝලෙ යන්න පිටත් උනා. අද ෆුඩ් බෝඩ් යන්නත් බෑ අම්බානක වහිනවා. මොනා උනත් ඉස්කෝලෙට යන්න ඔනෙ පිලිවෙලක් තියනවානෙ. ඒත් ඉස්කෝලෙ ළඟින් බහිනකොට හැමදාම වගේ අටාමාරයි. මම ඉස්කෝලේ ගෙට්ටුව පැත්තෙන් හිමින් තප්පෙ දිගේ බඩගාල සුපුරුදු ලෙස ඉස්කෝලෙට පැන ගත්තා.මේවා මම පුරුදු වෙන්න කරපු වැඩ නෙවෙයි.


" අඩෝ මයියා...." වට පිට බලද්දී මම දැක්කා රුවන්(සිකා), හර්ෂ (බුවා), මනීෂ් (ටොලා), පුබුදු (ජබ්බා). තාප්පේ වටේ ඉදං ඉන්නවා. ඇත්තමයි දැකීමත් සතුටක්.

" උඹලා මොනාද මෙතන කරන්නේ... අපිට පන්තියක් නැද්ද?"
" තියනවා තියනවා .. තාම රැස්වීම.... අපි උඹ එනකං හිටියා..."

5 comments:

Anonymous said...

onna math kiyawanna gaththa.. :D

චමිත් ජයංග said...

අඩේ සොරි වෙන්න ඕනේ.... අද තමා මං මේ බ්ලොග් එක කියවන්න පටාන් ගන්නේ ..... කියවද්දී නම් මල් හතයි.. එළකිරි ..... :)

Anonymous said...

හෙලො.. මo මේක කියෙව්වෙ නෑ ... ඒත් comment එකක් දාන්න හිතුනා.. :)

Anonymous said...

ඔන්න මාත් කියවන්න ගත්තා....
වෙලාවක් තීන විදියට කොටස කොටස කියවලා බලන්නම්....

සඳූ

Anonymous said...

waww nice one i lke this :)

Post a Comment