පිටුව

Friday, November 4, 2011

අවසාන කොටස





ලෝකෙ පහල වෙච්චි වටිනාම හාස්කම දැක්කා වගේ මම කකුල් දෙක පොළොවෙ ගහලා ඉන්නව දැකලා අම්ම බෙරියන් දෙන්න ගත්තා.... අම්මට මාව දැකලා එතනින් අඩියක්වත් හෙල්ලෙන්න බැරි උණා. මටත් අඩියක්වත් හෙල්ලෙන්න බෑ මොකද අක්කයි නංගියි තාරකයි තුන්දෙනාම මාව හතරවටෙන්ම බදාගෙන. ඔව් මට තේරෙනවා මෙයාල මට කොච්චර ආදරේද කියලා. මම දන්නවා මම කාලයක් තිස්සේ හිතන් හිටපු කාළකන්නියා නෙවෙයි කියලා. බුවයි සිකයි ටොලයි තුන්දෙනාම මාව ඈත ඉදන් බලාගෙන ඉන්නවා දැක්ක. ඒ ටිකට මාව නැති කරලා දන්න කාඩ් ගහලා ඇති. කමක් නෑ... මෙහෙම සැපක් ආයේ ඉතින් මට මේ කල්පේ හම්බ වෙන එකක් නෑ. මම තුන් දෙනාගෙම ඔලුව සැරෙන් සරේ අත ගාන්න ගත්තා... ඒත් තාත්තා පේන්න හිටියේ නෑ. 
" කෝ තාත්තා...."
"ආව ගමන් කාමරේ ට ගියා ගියාමයි හැබෑටම එළියට ආවේ නෑනේ ද?" අම්මත් මාව ඇවිල්ල බදා ගනිද්දි කිව්වා. මම බවලත් උදවිය පිරිවරාගෙන තාත්තාගේ කාමරේට ඔලුව දැම්මා... තාමත් මේ කාමරේට අඩිය තියනකොට ඇඟ කිලිපොලා යනවා බයට. කෝච්චිය පේනෙ තෙක් මානෙක නෑ කියල දැනගෙනත් හතර පැත්ත බලල රේල් පීල්ලට කකුල තියනවා වගේ පොඩ්ඩ වෙන්න ගැහි ගැහි මම තාත්තාගේ කාමරේට ඔලුව දැම්මා...... තාත්තා ඇඳ උඩට වෙලා අත් දෙකින් මූණ වහගෙන ඉන්නවා...... මට වඩා අම්මා කලබල උණා
"අපෙ මහත්තයා...." තාත්තා ඔලුව ඉස්සුවා....... ඒ ඇස් වල අම්බානකට කඳුලු. කිරි සන්තෝ තාත්තා ඇට්ටි හැලෙන්න අඬලා නේද?
" සන්තෝසේ උහුල ගන්න බැරි උණා මට..... පොඩි පුතා සනීප උණා... දැන් ආයෙමත් අපි ඔක්කොටම සතුටින් ඉන්න පුළුවන් වෙයි....."
" ඔව් තාත්තේ... මම එන අවුරුද්දේ විභාගේ කරනවා... මගෙන් උන වැරදි වලට මට සමාවෙන්න...." මම තාත්තාට ලෝභ නැතුව බිම දිගා වෙලා වැන්දා..... ලේ නෑකමින් මේ මගේ මාමා වෙන්න පුළුවන්.ඒත් මේ බැදීම තාත්තා කෙනෙක් කියලා හසරක් දන්නෙ නැති ජයවීරලාට ආදර්ශයක්. ලෝකේ පවතින්නේ අම්මයි තාත්තායි නිසා... මට වාසනාවට ලැබිලා තියෙන්නේ මේ ලෝකේ හොඳම අම්මයි තාත්තායි. මම දන්නේ නෑ ඇයි මට මේවා හිතෙන්නේ කියලා. මෙහෙම හිතන්න මාව පුරුදු කෙරෙව්වේ තාරකා. මම තාරකා දිහා බැලුවා.


"ඔව් ඒක හොදයි. ඉගෙන ගන්නවා නම් එක්කෙනෙක් නෙවෙයි දෙන්නම ඉගෙන ගන්න ඕනේ...... "
" තාරකා මටත් උගන්නනවා කිව්වා..." මම එහෙම කියලා තාරකා දිහා බලද්දි ඔක්කොමලා හිනා උණා. තාරකාට ලැජ්ජා හිතිලා බිම බලා ගත්තා.....
" මේ අන්කල් ඒ වැරද්ද නම් කරන්න එපා ඔය තාරකාගෙත් ඉගෙනීමේ අවසාන තිත." සිකාගේ කතාවට ආයෙත් ඔක්කොමලා හිනා උණා....
"තාත්තා ගෙවල් උකස් තියලා මාව රට ගෙනයන්න හොයාගත්ත සල්ලි දැන්මම ආපහු දීල ගේ බේර ගන්න" ඒ කතාවෙන් තාත්තා මගේ ඔලුව අත ගෑවා....
" සල්ලි හොයාගන්න ගෙවල් උකස් තිබ්බේ නෑ පුතේ....."
"එහෙනම්"
"අයියා උදෙන්ම ගියෙත් සල්ලි අරන් එන්න..."
"කොහෙන්ද එච්චර සල්ලි...."
"තාරකාට අයිති ඔක්කොම දේපල අපි එපා කියද්දි විකිණුවා..." මම පුදුමෙන් තාරකා දිහා බැලුවා....
මේ කෙල්ල මන් නිසා..... අනේ කොහෙ ඉඳලා ආව සුරංගනාවක්ද මේ......
" ඔව් ඒ සල්ලි දුවගේ එකවුන්ට් එකේ තියෙයි ... අනගාතේ දුවට ඕනේ දෙයක් කරන්න..... දැන් දෙන්නම ඉගෙන ගන්න ඕනේ....." තාත්තාගේ තීරනේ බරපතලයි කියලා මට හිතුණා... ඒත් පවුලක් කන්න රස්සවක් කරන්න ඕනේ නේද? රස්සවක් කරන්න ඉගෙන ගන්න ඕනේ...... ඒ නිසා අකමැත්තෙන් උණත් මට ඒකට කැමති වෙන්න උණා..... මට දැන් තාරකා මගේ ළඟ තියාගන්න ඕනේ.... එච්චරයි. 


පොලිසියට කට උත්තරේ දුන්නේ හසංකයා කිව්ව විදියට..... භානුකයා අවුරුදු දෙකකට රට ගියා......බුවා  සිකා ටොලා මම තාරකා ආයෙත් ක්ලාස් යන්න ගත්තා..... අක්කා එයාගේ සාරි දාන ශොප් එකක් ඇරියා ලහිරු එක්ක..... හසංකයා ලොකූ එක්ක සෙට් වෙන්න කැමත්ත එහෙන් මෙහෙන් දැම්මා..... පොඩි ඩයිනමයිට් එකනම් විභාගේ එහෙම පාස් වෙලා ආයේ කොල්ලත් එක්කම ක්ලාස් යනවා කිව්වා.... අයියාට රස්සාව කරන තැනම කෑල්ලක් සෙට් වෙලා හදපානේ මල් කඩනවා මම දැක්කා.... ඔක්කොමලා සතුටින්.... මට තාරකාගෙන් තොර ලෝකයක් නෑ. අහුවෙන්නේ නැති වෙන්න අපි දෙන්නා ක්ලාස් එකක් දෙකක් කට් කරනවා ගින්නක් නෑ. හැමදේම කරන්න ගේ ඇතුලේ බෑ අප්පා..... ඒත් ලිහිණි... ඔන්න පපුව හිටින තැන... මම කීප සැරයක්ම එයාට කතාකරන්න ගෙදරට කෝල් ගත්තා. ඒත් කවුරුත් ෆෝන් එක උස්සන්නේ නෑ. දවස් දෙක තුනක්ම ගෙවල් පැත්තේ සර්චින් පාරක් දැම්මා. ඒත් කෙල්ල පේන්න ඉන්නවා තියා මුළුගේම පාලු පාටයි. තල්මසා කන්ටැක් කරගන්න බෑ. මාව පොඩ්ඩක් හිනස්සන්න කිව්ව කෙල්ල තනියම දුක දරාගන්න පුරුදු වෙලා වගේ. ඒත් හිතේ එක තැන මහ අමුතු මොකද්ද එකක් මට ලිහිණි වෙනුවෙන් තිබ්බා..... ඒක තාරකා දන්නවා. මේ ක්ලාස් එකේ ඉන්නකොට ඒ මතකේ තවත් අලුත් වෙන්න ගත්තා... ලිහිණි හොයා ගන්න භානුකයාටත් මම කොච්චර කතා කරන්න ඇත්ද? කවුරුත් ඒ පුංචි කෙල්ල ගැන දැනගන හිටියේ නෑ. මගේ හිතට එහෙම දැනෙනකොට බයකුත් ආවා. මේ කෙල්ල කරදරයක්වත් කරගත්තාද? එහෙම නැත්නම් අසනීපයක්වත්ද? කියලා. 


 ක්ලාස් එක ළඟ ගැන්සියම වල බහින තැනට රතු පාට කාර් එකක් පාත් උණා...... 
"හිරාන්....." මට ඉබේටම කියවුණා.... තල්මසා වෙනදාට වඩා හැන්ඩියා වෙලා....
"තෙනුර.... සොරි මචන් උඹේ කෝල් වලට මම අන්සර් කළේ නෑ..."
"කොහෙද බන්... මම කොච්චර උඹලා හෙව්වද?"
"භානුක කිව්වා, උඹ සනීප වෙච්ච එක ගැන නම් අම්බානකට හිතට ෆිට් එකක දැනෙන්නේ..... ලිහිණිටත් එහෙමයි...." මගේ හිතට ජෙට් එකක් වගේ ආතල් එකක් ආවා....
"ලිහිණි කෝ බන්....."
"ලිහිණි උඹව මුණගැහෙන්න එන්නේ නෑ කොටින්ම කිව්වොත්... උඹ දන්නවා ඒ ඇයි කියලා" තල්මසා ඒක කිව්වේ තාරක දිහා බල බලා....
"ලිහිණිට කොහොමද?"
"එයා හොඳින්..... මම එයාව මැරි කරනවා...."
"ලිහිණි සතුටින් නේද?"
"ඔව් එයාගේ කැමත්තෙන්... තමයි.... මම ආයේ අම්මලා ළඟට යනවා.. යන්නේ ලිහිණිවත් එක්කගෙන"
"හිරාන්...උඹ හොඳ එකා..... ලිහිණිව හොඳට බලාගනින් මචන්....." හිතට පොඩි වේදනවක් ආවත් ඒක නැති වෙලා ගියේ තාරකා හිටපු නිසා. ලිහිණි ඉන්න තැනක සතුටින් හිටියොත් ඒ මට ඇති. හැමදාම වගේ එයාව හිනස්සන්න මට ආසයි.
"මචන් මම යනවා..... ලිහිණි ඔය දෙන්නට සුබ පැතුවා කියන්න කිව්වා"
" අපිත් උඹලා දෙන්නට සුබ පතනවා..... " හිරාන් වාහනේ නැගල එතනින් පිට උණා..... තාරකා හිමීට මගේ අතින් අල්ල ගත්තා...
"ඔයාට දුකද?"
"ටිකක්...." 
"දුක් වෙන්න එපා.. එයා හොඳින්නේ...." ඒක තමයි මම මොකටද දුක් වෙන්නේ... මම තාරකාව ළඟට අරන් කර වටේ අත යැව්වා... 
ජීවිතේ ඛ්‍රේක් ගහපු තැන් වලින් යූ ටර්න් දාන්නේ නැතුව වාහනේ ආයේ ස්ටර්ට් කරලා අද්දන්න දැන් මම දන්නවා. මම ආයේ පරණ මෝඩකන් වලට අත වනන්නේ නෑ. ලෝකේ විනාස වෙන්න තත්ත්පරයකට හරි කලින් තාරකා මගේ කරගන්නවා ගන්නවා ගන්නවාමයි. ඒක නම් ෂුවර්ම ෂුවර්..... ඒ ගැන ඉතින් මේ මයියා කිව්වොත් කිව්වම තමයි. අයෙත් අපි ඔක්කොමලා අපේ සුපුරුදු ජීවිත එක්ක නුපුරුදු ගමන යන්න පටන් ගත්තා.....






******මෙන්න මෙහෙමයි මෙතනින් ඉවරයි******

Wednesday, November 2, 2011

123 කොටස




භාගයක් දුර යනකොට ආයෙමත් සිකාගෙන් කෝල් එකක් ආවා……
“මචන් උඹලා කොහෙද ඉන්නේ….. මෙහෙ එක ගුටි කෙළියයි… සමරනායකයා සිකුරිටිලා දෙතුන් දෙනෙක්වම ඇදලා දැම්මා…. සමරනායකයා විතරක් නෙවෙයි මෙතනට එනකොට තව ගැන්සියක්ම සෙට් වෙලා” සිකා එක හුස්මට කියවගෙන යනවා…
“පොලිසිය ළඟම එනවා…. උඹලා ඔතනම හිටපල්ලා…”
ඒත් එක්කම ඉස්සරහින් ගිය පොලිස් ජීප් දෙක තුන ජයවීරගෙ ගෙදර ළඟින් නවත්තන්නත් කලින් ඒකෙ හිටපු හැමෝම ජීප් එකෙන් පැනලා දිව්වා…. අනේ මටත් දුවන්න පුලුවන් කම තිබ්බනම් කියල හිතෙන්නෙ දැන්…. ඒත් දැන් ඒවා හිතන්න වෙලාවක් නෑ. අපේ වෑන් එක නැවැත්තුව ගමන් අනිත් වෑන් එකේ හිටපු සිකයි ටොලායි දුවගෙන් ඇවිත්… වෑන් එකේ දොර ඇරියා…… ඒත් එක්කම ගේ අතුලෙන් වෙඩි සද්ද දෙක තුනක් ඇහුණා… ඒත් එක්කම යටිගිරියෙන් කෑ ගහන සද්දක් ඇහුණා
“මචන් ඒ ලිහිණි… මචන් මට යන්න ඕනේ….. අනෙ කෙල්ලට කරදරයක්ද දන්නේ නෑ…” කකුල් දෙක මට කීකරු නෑ කියලා අමතක වෙලා වෑන් එකෙන් එළියට කකුල තියන්න ගියා……වැටෙන්න වගේ ගිහින් එක පාරටම කකුල් දෙක බිම හිටියා….. මට මොනාද උණේ කියලා මම දන්නේ නෑ මට තේරුණේ මම දුවනවා වගේ….. කිරි අප්පේ මම මේ දුවනවා නේද? බුවයි, සිකයි ටොලායි මගේ පිටිපස්සෙන් දුවන් ආවේ කෑ ගහගෙන…
“මචන් උඹ දුවනවා….. ” මට ඒ ගැන කතා කරන්න වෙලාව නෑ….. මම ජයවීරගේ ගෙදරට දිව්වා…….. එතකොටත් හසංකයා සමරනායකයාගේ අත් වලට මාංචු දාලා අරගෙන එනවා….. හසංකයත් ටික වෙලාවක් නැවතිලා මගේ දිහා බලාගෙන හිටියේ පුදුමෙන්….
“ලිහිණි…… ලිහිණි…..” මම කෑ ගහගෙන ගේ ඇතුලට දිව්වා…. පිටිපස්සේ මෙවන්ගේ අත්වලත් මාංචු දාගෙන තවත් පොලිස් අයියලා දෙන්නෙක් අල්ලගෙන යනවා මම දැක්කා….. තාම මට පැහැදිලි නැත්තේ මෙතන මොකද්ද වෙලා තියෙන්නෙ කියන එක මම පඩිපෙළ නැගලා උඩට දිව්වා….
“ ලිහිණි……………” කාමරේ ලේ විලක ඉන්න ජයවීරවයි එයාගෙ ඔළුව බදාගෙන අඬන ලිහිණිවයි මම දැක්කේ එක පාරටම……. ඒ කියන්නේ සමරනායකයා ජයවීරට වෙඩි තියලා….. ජයවීරට බිල් ලාඩන් වගේ එතනම…. ඔලුව පුරා ලේ ….. මම ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට මෙහෙම දෙයක් දැක්කේ…. ඇත්තම කියනවා නම් මට වමනෙට වගේ එන්න ආවා… ඒ එක්කම ජයවීරගේ ගේ පුරාම ටීවී රේඩියෝ වල කට්ටිය පිරෙන්න ගත්තා….. එහෙන් මෙහෙන් ෆොටෝ ගහනවා…… ලෝකේ විනාසේ වගේ… මගේ පිටිපසෙන් දුවන් ආපු බුවා මගේ කරට අත තිබ්බා.
“මචන්……”
“ මෙහෙම අපරාධයක් කරන්න මට ඕනෙ උණේ නෑ මචන්…..”
“මේවා අපේ වැරදි නෙවෙයි උඹ ඒ ගැන හිතන්න එපා බලපන් උඹට දැන් ඇවිදින්න පුළුවන්…..”
හසංක අපි ළඟට ආවා……
“මේවාට කියන්නේ හාස්කම් කියලා මල්ලී….. දැන් මල්ලිට සනීපයි”
“ මගෙ හිතට හරි නෑ….. හසංක අයියේ…. ජයවීර කියන්නේ අපරාධකාරයෙක් තමයි ඒත් මෙහෙම…..”
“ ඒත් ලංකාවේ අපරාධකාරයෙකුට ආයුෂ අඩුයි. අද ඒක ඔප්පු උණා”
“ අද ජයවීරගේ ෆයිල් එක වැහිලා සමරනායකගෙයි මෙවන්ගෙයි ෆයිල් ඇරෙනවා….. ඔයාට තියෙන්නෙ මම කියන විදියට සාක්ෂි දෙන්න තමයි".
මට පට්ට ඇක්ෂන් ෆිල්ම් එකක් බැලුවා වගේ හැගීමක් ආවා. ඒත් එක්කම ලිහිණි ගැන ආයෙත් දුක මෝදු වෙන්න පටන් ගත්තා. අනේ පොඩි කෙල්ල තනි උණා මේ ලෝකේ. මම බුවා එක්ක ජයවීරයාගෙ ගෙදරින් එළියට ආවා. ආරංචිය දෙනගෙනද කොහෙද තාත්තාත් එළියේ ඉන්නවා මම දැක්කා. මම මගේ කකුල් දෙකෙන් ඇවිදගෙන එනව දැකලා තාත්තා ඉස්සරහාට දුවගෙන ආවා.
“පොඩි පුතා….” එයා මාව බදා ගත්තා. මටත් මගේ තත්ත්වෙ දැන් මතක් උණේ… හිතට මාර ආතල් එකක් දැනෙන්න ගත්තා… මට ආයෙත් දැන් වැඩ පෙන්නන්න පුළුවන්
“ අංකල් අපේ මයියා අපිට ආයේ ඇවිදිනවා බලන්න පින තිබුණා…… දැන් හැමදේම හරි යනවා…..”
“ ඔව් ඒ කියන්නෙ දැන් මෙයාට විභාගෙ කරන්න පුළුවන්…” ඕකට තමයි කියන්නේ වහ කනව කියලා…. මේ වගේ සතුටු දායක වෙලාවක තාත්තා දුක හිතෙන කතාවක් කිව්වෙ මොන හිතකින්ද? මගෙ මූණ දැකලාද කොහොද ගැන්සිය හිනා වෙන්න ගත්තා.
“හිනා වෙන්න එපා බන් ලිහිණිගේ තාත්තයි මරලා දාලා ඉන්නේ…” මගෙ කතාවෙන් ඔක්කොමලා සද්ද නැති උණා….. මගේ කකුල් දෙක පුරා දැනෙන්නේ අලුත් ගතියක්. ඒත් මම ආයේ ඇවිදිනවා. තාත්තා අපිව වාහනය නග්ගවගෙන ගෙදර එක්කගෙන ආවා. මම අනිත් අයගෙන් වැඳලා වැඳලා තාමත් මගේ කකුල් පණ නැති විදියට රඟපාන්න අවසර ඉල්ලගත්තා. ගෙදරින් බැස්ස විතරයි අම්මයි, නංගියි, තාරකයි, අක්කයි දොරකඩට දුවගෙන ආවා.
“අනෙ රත්තරන් පුතේ කරදරයන් නෑ නේද?” අම්මා අඬාගෙන ඇවිල්ලා රෝද පුටුවේ හිටපු මගේ ඔලුව බදාගෙන අඬන්න ගත්තා…. පව් කියලා හිතෙනවා. ඒත් තාත්තාගේ මූණ අද වෙනදාට වඩා එළියයි. තාරකා නංගිගේ අත අල්ලගෙන මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. මම අම්මාගේ ඔලුව අත ගෑවා. මට වෙනදටත් වඩා හොදයි.බුවා මාව රෝද පුටුවෙම තියගෙන මගේ කාමරේට එක්කගෙන ගියා….. තාරකා මගෙ පිටිපස්සෙන් ආව නිස බුවා තාරකාටයි මටයි තනියම ඉන්න දීලා එළියට ගියා.
“අනේ තෙනුර…..” තාරකා මගෙ ළඟ දණ ගහගෙන අඬන්න ගත්තා….
“මොකෝ මේ අඬන්නේ…. මම නෙවෙයිනේ මැරුනෙ…”
“මූසල කතා කියන්න එපා….. ඔයා එහෙ ගියත් හරි මම මැරි මැරි ජීවත් උණේ….. ආයේ කවදාවත් එහෙම දේවල් කරන්නෙ නෑ නේද?”
“දැන් ඉතින් ඔක්කොම ප්‍රශ්න ඉවරයි තාරකා..." කෙල්ල තාමත් අඬනවා...... 
"හරි දැන් අඬන එක නවත්තන්න.... මට මොකුත් උණෙ නෑනෙ...... " මම ඒ අත අරගෙන ඉම්බා තාරක ඔලුව උස්සලා මගෙ දිහා බැලුවා....
"ඔයාට මොනා හරි උණානම් මමත් ජීවත් වෙන්නේ නෑ...."
"ඒ උණානම් නේ...... ඒක නෙවෙයි මම ඔයාට බඩුවක් ගෙනවා......"
"බඩුවක්....?"
"ඔව්.... මම හිතනවා ඒක ඔයාට වටිනවා ඇති කියලා...... ඔහොමම අනිත් පැත්ත හැරිලා ඇස් දෙක පියා ගන්නකෝ..."
"මොනාද ගෙනාවේ..."
"කියන දේ අහලා ඇස් පියා ගන්නකෝ..."
"තාරකා ඇස් වල කදුළු පිහදාන ගමන් ඇස් දෙක පියාගත්තා....." මම කකුල් දෙක බිමින් තියලා නැගිට්ටා..... දැන් මාව මෙහෙම දැක්කම මේ කෙල්ල ආයේ අඬන්න ගනී සන්තෝසෙට....
"හරි දැන් ඇස් අරින්න........" තාරකාගේ ඇස් දෙක හිමින් ඇරුණා.... මාව දකින ගමන් ඒ පුංචි ඇස් දෙක ලොකු වුණා.....
" අනේ දෙයියනේ..... අම්මේ............................" තාරකා කෑ ගැහුවා...... ඒ අහිංසක මුණෙ ලස්සන ඒ සතුට මට කවදාවත් නැති තරම් මොකද්දෝ බලාපොරොත්තු ගොඩක් ගොඩ ගැහුවා.... 
"මට කියන්න තෙනුර දැන් මේ මම දකින්නේ හීනයක් නෙවෙයි කියලා...... මම අනන්තවත් මේ හීනෙ දැකලා තියනවා... අනේ දෙයියෝ....... මම දකින්නේ හීනයක් නෙවෙයි නේද?" තාරකා ඇවිල්ල මාව තද කරලා බදා ගත්තා..... ඒ උණුසුමයි ඒ ආදරෙයි එක්ක මගෙ කකුල් දෙකට විතරක් නෙවෙයි මුළු ජීවිතේටම පණ ඇවිල්ලා..... හැමදාටම........ 




Monday, October 31, 2011

122 කොටස







කෙළවරක් නැති ප්‍රශ්න ගොඩාක් මැද එළි වෙනවා රෑ වෙනවා දැනෙන්නෙ නෑ...... අද දවස අපි හැමෝටම මාර වටින දවසක් නිකම්ම නෙවෙයි අර ඉස්සර බැරල් පිටින් කාපු පරිප්පු වල වාඩුව ගන්න දවස. හරි බලමු දැන් ජයවීරයි සමරනායකයි දෙන්නම ගැන හොඳටම දන්න එකේ අපිට ලේසියෙන් වැඩේ ගොඩ දාගන්න පුළුවන්. දෙන්නවම යකඩ කූරු ගණන් කරන ගේම් එකට අරින්න ඕනෙ සාක්ෂි විතරයි. පාන්දරම ටොලායි සිකයි එයාර්පෝට් එකට යන්න පිටත් උනා. බුවායි මමයි තාත්තාගේ අමාත්‍යංසෙ වාහනෙන්ම පොලිසියට බස්සව ගත්තා... හැම දේටම හසංකයා අපිත් එක්ක ඉන්නවා. ඌ ඒ ටිකට මට මොබයිල් ෆෝන් එකකුත් සෙට් කරලා, පොලිසියට ඕවා මොනාද එක පික් පොක්ට් කාරයයි අල්ලන්න ඕනේ. දැන් අපි ගේමට හොදට සෙට් වෙලා හිටියේ සිකාලගේ පණිවිඩේ එනකන් සමරනායකයා ගෙදර ගියා කියලා. කොහෙද මුන් දෙන්නා තාම කතා කලේ  නෑනේ. අයියාගේ ෆොන් එක දුන්නේ.... මේ පුත්තලම් බූරුවෝ දෙන්නා ඔක්කොම අමතක කරලා කොහෙ හරි මුල්ලකට සෙට් වෙලා ෆෝන් එකේ ගේම් පාරක් ගහනවාද දන්නේ නෑ. 


"මයියා..... කෝ බන් මුන් දෙන්නාගේ නෑනේ කිසි සද්දක්"
"ඒක තමයි බන් මමත් කල්පනා කලේ... පාන්දරම යැව්ව නිසා දෙන්නා හොද නින්දකටවත් සෙට් වෙලාද දන්නේ නෑ"
"එහෙම උණොත් නම් ඔක්කොම ප්ලෑන් අවුල්"
"කෝල් එකක් දීලා බලමුද?"
"මුන්ට කෝල් කරලා වැඩේ අල වෙයිද? උන් දෙන්නා ෆොලෝ පාරක් දානවානම් සද්දෙට වැඩේ මාට්ටු වෙන්නත් පුලුවන්."
ඒ එක්කම මගේ අතේ තිබ්බ ෆෝන් එක රින්ග් උණා
"සිකා......."
"මචන්.... සමරනායකයා ආවා..... දැන් මේ ඌව ෆොලෝ කරන ගමන් වාහනේ ඉන්නේ...... මුන් යන්නේ පාක් රෝඩ් එක පැත්තට. තව හොදම ආරංචියක් තියනවා කියන්න"
"මොකද්ද බන්?" අපි කතා කරන සද්දේ ඇහිලා හසංකයත් අපි ඉන්න පැත්තට ආවා
"සමරනායකයාගෙ පුතා කවුද කියපන් බලන්න"
"මම කොහොමද බන් දන්නේ....?"
"හොඳට හිතලා මතලා කියහන් හදිස්සියක් නෑ....." සිකයි බුවයි දෙන්නම හිනා වෙන සද්දෙ ඇහුණා. බුවා මගෙන් මොකද්ද කේස් එක කියලා අහද්දි මේ පිස්සු හුටන්ලාගේ කතාව ගැන නොකියා වැඩේ හරි කියලා පෙන්නන්න මම මහපට අඟිල්ල ඉස්සුවා.
"උඹ ඔච්චර හිතන්න එපා.... මෙහෙම හිතපන් උඹ තාත්තාගෙනුයි පුතාගෙනුයි දෙන්නාගෙන්ම හොදට කාල තියනවා කියලා."
"මම කාලා.... මේ මචන් විහිළු කරන්න නෙවෙයිනේ උඹලා දෙන්නාට මම කිව්වේ...... මමද ලක්ෂපති ඔබද ලක්ෂපති කරන්නේ නැතුව කියන එකක් තේරෙන්න කියපන්"
"සමරනායකගේ පුතාගේ නම මෙවන් බන්....."
"මෙවන්......????" සෞරග්‍රහා මණ්ඩලේ අන්තිමට හොයාගත්ත කිරි පුතා අරෙන්න අනිත් ඔක්කොම උන් ටික පෙනූනා.... යකෝ මුන්ගේ පවුල් වල ඔක්කොමලා ජැකී චෑන්ගේ පිඟානෙන් බත් කාපු උන්නේ..... තාම මතක් වෙනවා දුන්න පාරවල්. ඌ මට නොගහන්න අද මම මේ රෝද පුටුවේ සැප ගනීද? ඇත්තමයි මගේ ඇඟට ආව තරහා...... පවුලටම වෙඩි තියන්න පුලුවන් ගේමක් නැතුව වතුර තුවක්කුවක්වත් නැති එකයි දුක.
"මයියා... ලියා ගනින්.... සමරනායකයාගේ ගෙදර නොම්බරේ... 537, පාක් රෝඩ්, කොළඹ 05. "
"මම ටක් ගාලා අතේ තිබ්බ කොල කෑල්ලේ විස්තරේ ලියාගෙන හසංකට දුන්නා..... " සිකා කෝල් එක කට් කලා. හරි දැන් පොලිසියේ පිහිටෙන් ලස්සනට ටෙලිෆෝන් නොම්බරේ හොයාගෙන වැඩේට එන්ටර් වෙන්න තියෙන්නේ... අපේ කාලේ අඩුයි..... මම හසංකගෙ අතට අඩ්‍රෙස් එක දුන්නම මිනිහා දන්නව කරන්න ඕනේ දේ. මිනිහා ඒකත් අරන් ඇතුලට ගියා.
"මයියා...... මොනාද බන් අරූ කිව්වේ...?"
"බුවා සමරනායකගේ පුතා කියන්නේ අර යක්ෂයා"
"කවුද බන්?"
"අද මගේ මේ තත්ත්වෙට වග කියන්න ඕනේ සුනඛයා"
"මෙවන්.....?" බුවා ඇහුවා පුදුමෙන් වගේ....
"ඕකව මම....." බුවා එතනනින් යන්න හදනකොට මම ඌව අතින් අල්ලලා නවත්ත ගත්තා....
"මචන් ... හදිස්සි වෙන්න එපා..... අපි බලමු... ඕකාටත් තාත්තාට බෙදන හැන්දෙන්ම බෙදන්න"
"මල්ලි...... මෙන්න මිනිහාගේ ගෙදර නොම්බරේ....... " හසංකයාගේ වැඩ නම් කියලා වැඩක් නෑ ගින්දර වගේ..... 
"උඹලා වැඩේ පටන් ගනිල්ලා... අපි ෆෝන් එක ටැප් කරලා තියෙන්නේ කියන කරන හැම දෙයක්ම මෙතන රෙකෝඩ් වෙනවා.....
"මයියා...... උඹ සමරනායකායට කතා කරපන්......"
"මම ජයවීරයව අල්ල ගන්නම්....."
"හරි වැඩේ හරි....." මුලින්ම හසංක අපි දෙන්නාටම ජයවීරගෙයි සමරනායකගෙයි කටහඬවල් වල වොයිස් ක්ලිප් දෙකක් අහන්න දෙන්නා...... අපි ප්ලෑජ් කලේ බ්ලෙක් මේල් කරන්න උණාට හසංකාය කිව්වේ... දෙන්නාගෙම පාපොච්චාරණය ගන්න ලේසිම ක්‍රමේ.... ඒ කියන්නේ දෙන්නා දෙන්නට කතා කරන විදියට කතා කරවන එක. මම හසංකයා දුන්න නොම්බරේ එබුවා..... මෙන්න රින්ග් වෙනවා හිත ගල් කර ගත්තාට තොල කට නම් පොඩ්ඩ වෙන්න වේලිලා තිබ්බේ....
"හලෝ......" එහා පැත්තෙන් හලෝ පාරක් ඇහුණා... පොතේ හැටියට ඒ සමරනායක වෙන්න ඕනේ....
"ආ... උඹ ලංකාවට ආවා එහෙනම්...."
"කවුද තමුසේ....?"
"පිටරට හුළං ගැහුවා විතරයි අපිවත් අමතක උණා..... " 
"මතක තියනවාද බලන්න කවුද කියනවා බලන්න..."
මම පොඩ්ඩක් හිනා උණා... ඕවර් යනවාද බලන්න මම ටිකක් අනිත් උන් දිහා බැලුවා. බුවා ඇඟිල්ල උස්සලා එළ කියනවා වගේ ඉඟියක් දැම්මා... ඒකෙන් ඉතින් ඇඟට ආවේ කියාගන්න බැරි ගටක්
"මගේ නම නම් ජයවීර....."
"අප්පටසිරි...... මේ අපේ ඇමති තුමා වෙන්න ඇති...... කරන්න පුලුවන් ඔක්කොම බලු වැඩ ටික කරලා පාර්ලිමේන්තුවට ගියා එහෙනම්........"
"තමුසේ හිතන්නේ බලු වැඩ සේරම කළේ මම කියලානේ... අන්න පොලිසිය තමුසේ එනකන් බලාගෙන ඉන්නේ..... මිනීමැරුමකට.....?"
"මොන මිනී මැරුමක්ද? තමුසෙනේ ගෑනි කියලා පෙන්නන්න වැඩකාරී මැරුවේ.... මිනී මැරුවා මමද තමුසේද?"
"ඇයි ඇයි අමතක උණාද සමරනායක මහත්තයා...... මම කියලා හිතලා අහිංසක පවුලක් මරලා දැම්ම එක......"
සමරනායකගේ සද්දේ පොඩ්ඩ වෙන්න වැහුණා
"තමුසෙටවත් පොලිසියටවත් ඒවා ඔප්පු කරන්න කෝ සාක්ෂි....."
"සාක්ෂි තියනවා.. දැනුත් පොලිස් කොමිෂනර් මාත් එක්ක ඉන්නේ.... තමුසේ තමුසෙගේ රහස හංගන් ඉන්න දුන්න සල්ලි වගේ දෙගුණයක් ගෙවලා මම තමුසෙගේ බලු කුක්කො ටික නම්ම ගත්තා.. දැන් උන් කියන්නේ මට ඕනේ දේ......"
"ජයවීර උඹ තාම මගේ හැටි දන්නේ නෑ.....?"
"ඉස්සර මේ ජයවීරට තිබ්බේ සල්ලි විතරයි දැන් මේ ජයවීරට බලයත් තියනවා...... තමුසේ මට කරපු හැම දේටම වන්දි ගෙවන්න ලෑස්ති වෙයන්....... අනික තමුසේ මට කතා කරන්න උත්සහ කළොත් ඒ කතා කරන හැම වචනයක්ම පොලීසියේ කැසග් එකක තියෙයි....... "මොළේ කල්පනා කරලා ඒ වචන ටික කියලා මම කෝල් එක කට් කළා.
" මචන් වැඩේ එළට ගියා........"
"දැන් ජය්වීරට ලැබෙන ඇමතුම් කට් කරන්න බැරිද?" මම හසංක දිහා බැලුවා...... 
"ඒක ටිකක් අමාරුයි. මොකද ජයවීර ඇමති නේ...... සමරනායකයා ජයවීරට කතා කලෝත් වැඩේ දෙල් වෙන්න පුළුවන් .. ඒ නිස දැන්මම ජයවීරට කෝල් එකක් ගත්තානම් හරි...."
"බුවා මචන්... වැඩේ කරන් පලයන්.......?"
"බුවා ෆොන් එක අතට ගත්තා විතරයි ෆෝන් එක රින්ග් වෙන්න ගත්තා.... පොතේ හැටියට ඒ සිකාගේ අතේ තියන නම්බර් එක...."
"හලෝ...."
"මයියා......... සමරනායක තඩි තුවක්කුවක් අරන් වාහනේට නැග්ගා..... ඌ යන්නේ නම් කාව හරි බාවන්න පොලිසියට එන්න කියන්න වෙනවා.... අපි මේ පස්සෙන්ම යනවා...... යන්නේ නම් ජයවීරලාගේ ගෙවල් පැත්තට........."
" මොකා..............හසංක..... සමරනායක ජයවීරව හොයාගෙන යනවා......" 
"ඒ වචන ටිකෙන් පොලිසියේ හිටපු ඔක්කොමලා හදිස්සියේ ගාල කඩාගෙන පොලිස් ජීප් දෙක තුනක ගොඩ උණා..... "
"සාජන්ට් අර මහත්තුරු දෙන්නවා වෑන් එකේ දාගෙන අපේ පස්සේ එන්න..." හසංක එහෙම කියන ගමන් ජීප් එකට ගොඩ උණා. ඊට පස්සේ ජීප් දෙක ජෙට් වගේ ඉගිල්ලුණා..... මාවත් දෙකට තුනට නවලා වෑන් එකට රිංගවගත්ත බුවයි අර අනිත් පොලිස් කාරයයි ඒ ජීප් පස්සේ පන්නන්න ගත්තා......







Sunday, September 18, 2011

121 කොටස




ඇත්තම කියනවා නම් බොක්ක රත් වෙලා ගියා..... ලිහිණිට ඕනෙ කෙනෙක් ලව් කරපු දෙන් ඒත් මට රත්තවාතේ හැදෙන්නේ ඇයි? මේක මාර ලෙඩක් නේ. කමක් නෑ අනිත් උන්ට නොපෙනෙන්න මම මගෙ මූ ණ බිමට හරව ගත්තා, නැත්තනම් මගේ හාෆ් බොයිල් වෙච්ච මූණ දැක්කාම මුන් ටික හොඳට තේරුම් ගනී.
"ඔව් බන් අද තමයි තල්මසා ඕක කිව්වේ..... මිනිහා කියනවා උඹට බය නොවී ඉන්නලු"
"මට බයක් නෑ බන් දුකක් තියෙන්නේ?" මම බුවාගෙ කතාවට ඩෙෆෙන්ඩ් එකක් දැම්මා..."
"හරි දැන් කියපන් මොකද මේ මූණ දෙල් කරගෙන ඉන්නේ කියලා"
"අම්මලා මාව ඉන්දියාවේ ගෙනියන්න හදනවා"
"එළකිරිනේ මචන්.... කොහොමත් විභාගේ ඇන ගෙන ලබන අවුරුද්දෙත් ඉස්කෝල බඩගාන්න ඉන්න අපිට තාප්ප තරණය කරන්න මේක හොඳ අවස්ථාවක්" 
" මට තාරකාගේ ප්‍රශ්නේ ඉවර කරන්න ඕනේ.... ආයේමත් එක එකාගේ පාට් වලට බයේ හැංගිලා ඉන්න මම කැමති නෑ. මම නිසා අක්කයි නංගියි පාරට බහින්නේ දෙපාරක් හිතලා. මට ඒ තත්ත්වෙ වෙනස් කරන්න ඕනේ... ඔක්කොටම වඩා තාරකාට වෙච්ච පොරොන්දුව ඉෂ්ට කරන්න ඕනේ"
"හරි ඔය ඔක්කොම කරන්න අපිට පුලුවන් එකම දේ තමයි සමරනායකවයි ජයවීරවයි දෙන්නවම කොටු කරන එක" බුවාට හරකාට වගේ තේරෙන්වා... අනිත් දෙන්නම ඉතිං බුවාගේ පැත්තටයි මගේ පැත්තටයි ඔලුව වන වන ඉන්නවා
"ඔව් ඒක නොකර මට ලංකාවෙන් යන්න බෑ"
"ඉතිං උඹට යන්න තියෙන්නෙ කවදද?"
" ඉක්මනටම දවසක් නෑ"
"අපි අද ඉදින් වැඩේට ඉන්ටර් වෙමු.... මොකද කියන්නේ බුවා ඔත්තු සේවය පටන් ගන්නද?"
" තාත්තා කියන විදියට හෙට සමරනායක ලංකාවට එනවා. මේ වැඩේට මට කසුන්ගේ උදව්ව ඕනේ... කසුන් ඉන්න තැන භානුකයා දන්නවා. හෙට කසුන්ව හම්බ වෙන්න ඕනේ... මට ඌව ගෙදරට ගෙන්නගෙන බෑ. ඌව හම්බ වෙන්න ඕනේ"
"උඹ දැං මොකද්ද කරන්න හදන්නේ?" ටොලා කතා කලේ ගොත ගහ ගහා. 
"හපොයි වැඩේ කියන්නත් කලින් මූ ගලනාලේ කුලියට දීලාවගේ ගොත ගහනවානෙ" බුවාගෙ කතාවට සිකාත් හිනා වෙන්න ගත්තා.
"මම මිනී මරන්න යනවා නෙවෙයි බන්.. ඌරාගේ මාළු ඌරාගේ පිටේ තියලාම කපන්න යන්නේ..... මේ හැම අපරාදයක්ම වෙලා තියෙන්නේ ජයවීරයි සමරනායකයි අතරේ.... උන් දෙන්නව කොටු කරගන්න පුලුවන් උන් දෙන්නටම තමයි"
"උඹ ඒ කියන්නේ කතන්දරේ අනිත් පැත්ත ගහන්නද යන්නේ?"
"කසුන් දම්මලා බ්ලැක් මේල් පාරක් දෙනවා... හැබැයි හසන්තයා දැනුවත්ව"
"හසන්තයා කිව්වේ අර පොලිස් කාරයාද?"
"අන්න හරි ඌට දැන් ඕනෙ සාක්කි..... සමරනායක ජයවීරට විරුද්ධව සාක්කි දෙයි. ජයවීර සමරනායකට විරුද්දව සාක්කි දෙයි. ඊට පස්සේ දෙන්නාම බඩු බනිස් කරගනී"
"නියම අයිඩියා එක" 
"මම හෙට භානුකයා එක්ක ගිහින් කසුන්ව හම්බ වෙන්නම්" බුවා කියන්නත් කලින් වැඩේ භාර ගත්තා. 
"මම හසන්තයා දැනුවත් කරන්නම්... මචං ටොලා උඹ සිකා එක්ක එයාර් පෝට් යන්න ඕනේ සමරනායකයා එනවද කියල ඔත්තුව බලන්න ඊට පස්සේ ඌව ෆොලෝ කරන්න ඕනේ ගෙදරට යනකන්..." ටොලා ඔලුව වැනුවා....
"තල්මසාට කතා කරලා ජයවීරගේ අප්ඩෙට් එක ගන්න ඕනේ... ඒකත් මම කරන්නම්"
"හරි එකතු වෙලා වැඩේ දෙමු..... උඹ දන්නවානේ ඕනෙ දේකට අපි ඉන්නවා... අනික උඹ පුළුවන් ඉකමනට ඉන්දියාවෙත් යනවා"
" මට තව ප්‍රශනයක් තියනවා....."
"ඒ මොකද්ද මචන් ඒ?"
" මාව ඉන්දියාවේ ගෙනියන්න සල්ලි තාත්තා හොයාගන්න ඇත්තේ මේ ගෙවල් උගස් කරලා" බුවා... ටොලා... සිකා තුන්දෙනාම උන්ගේ මූණට මූණ බලා ගත්තා.... 
"අනික මේ දවස් ව්අල අයියාත් මැරීගෙන වැඩ ගෙදර එන්නෙත් නෑ"
" මචන්..... උඹලෑ තාත්තා එහෙම දෙයක් කරන්නේ නෑ...... සල්ලි හොයා ගත්තේ වෙන ක්‍රමේකින්. ක්‍රමේ මොකද්ද කියලා අහන්න එපා.... අයියා අද එහෙනම් ගෙදර එයි"
"බුවා මොකද්ද බන් ඒ හතර බීරි කතාව"
" උඹ ඔය සල්ලි ප්‍රශ්න ගැන ගින්නක් ඔලුවට ගන්න ඕනේ නෑ..... අපි අර වැඩේ ශේප් එකේ ගොඩදාගමුකෝ"
" ලොක්කයියා............." නංගි කෑගහගෙන ඒ පැත්තට දුවනවා වගේ ඇහුණා.... ඒ කියන්නේ බුවා කිව්ව එක හරි අයියා අද ආවා. මොනවද මූ මට සල්ලි හොයන්න කරන්න ඇත්තේ... ඔන්න ඉතින් මාව තවත් ප්‍රශ්නෙක පැටලුණා.... ඇත්තටම මේක නම් ඕලෙවල් ලිව්වට වඩා අමාරුයි. බලන හැම තැනම ප්‍රශ්න පිට ප්‍රශ්න.







Friday, September 9, 2011

120 කොටස





හැමදේම එක පැත්තකට හරි යනකොට අනිත් පැත්තට අබ්ලික් වෙනවා. ලිහිණිව එහෙම අරන් යද්දී මගේ හිත එක පාරටම කඩා වැටුණා මම හිතන්නේ. භානුක අපේ ගෙදරින් ගියේ පටාචාරා වගේ හොටු පෙරාගෙන. තාත්තා උණත් මට මොකුත් කිව්වෙ නෑ සමහර විට මම ලෙඩා දුකා හින්දා වෙන්න ඇති. මට තේරෙන්නේ නැත්තේ හැම දෙයක්ම පේන තෙක්මානේ හරි පැහැදිලි වෙනකොට කොහෙන් හරි බැරල් එකක් ගිනි ගන්නවා. තාරකා මාව එක මොහොතක්වත් තනි කළේ නෑ. ඒකටත් හේතුව මගේ තියන අසරණකම වෙන්න ඇති. 
" තෙනුර දැන් ඔයා කල්පනා කළා ඇති. කොහොමත් ඔයා ලිහිණිට ගෙදර යන්න කිය කියානේ හිටියේ. "
" ඔව් ඒත් මේක එයා හොඳින් ගිය ගමනක් නෙවෙයි නේද? මට බය මේ කෙල්ලගේ ජීවිතේට ප්‍රශ්නයක් වෙයිද කියලා"
" එහෙම වෙන්නේ නෑ. එයා ගියේ එයා පොඩිකාලේ ඉදන් හැදුණු ගෙදරනේ තෙනුර"
" ඒක එහෙම නම් ඇයි භානුක අප්සෙට් යන්නේ ..... එතන අපි කාටවත් නොදැනෙන ප්‍රශ්නයක් තියනවා තාරකා" තාරකා මගේ ඔලුව අත ගෑවා. ඒ ආදරේ මට නොදැනුණා නෙවෙයි.ඒත් මම ඉන්නේ ගින්දරක කෙල්ලේ..... උඹලා දෙන්නා නිසා මම දැන් පිච්චෙනවා. මම නම් මලත් කමක් නෑ ඒත් උඹලා දෙන්නට මොනා හරි උණොත්.
" අනේ ඔයා ඔහොම කල්පනා කරන්න එපා තෙනුර මට බයයි" ඒත් එක්කම තාත්තා කාමරේට ආවා.
"මම බලාපොරොත්තුවෙන් හිටිය කෝල් එක ආවා පුතා" තාත්තා කවදාවත් නැතුව මට පුතා කිව්වා ඒ විතරක්ද මෙච්චර ආදරෙන්. එයත් මම අවුල් කියලා අවුලෙන්ද මන්දා? එහෙම වෙද්දිත් ආතල් එකක් තියනවා. ඒත් වෙච්ච් දේ මතක් වෙද්දි ඒක අනාතල් වෙලා යනවා.
"මොකද්ද තාත්තේ?"
"ඉන්දියා වලින්.... ඔයාගේ මෙඩිකල් රිපෝට් බලලා කිව්ව සනීප කරන්න පුළුවන් කියලා"
"අනේ අන්කල් ඔය ඇත්තමද?" මට වඩා සතුට ඉහවහා ගියේ තාරකාගේ මූණේ ආවා හිනාවට කම්බුල දෙපැත්තෙන් සුළියක් වගේ ඇතුළට ගියා.
" ඔව් එන මාසේ ඇපලෝ එකෙ ඔපරේෂන් එකට දින දුන්නා."
"ඕවාට සල්ලි කොහෙන්ද?" මම ඒක කිව්වේ කිසිම ගානක් නැතුව... එදා කිව්වා වගේ අදත් මම කියන්නේ මේ ගෙවල් උගස් තියාගෙන මාව සනීප කරන්න තරම් වටින මිනිහෙක් නෙවෙයි මම.
" ඒවා ඔක්කොම ලෑස්තියි. දුවත් ලෑස්ති වෙන්න අපිත් එක්ක යන්න" තාරකා මගේ ඔලුව බදාගෙන තාත්තා දිහා බැලුවා. මේ මොනාද වෙන්න යන්නේ තාරකා මාත් එක්ක ඉන්දියාවේ එනවා. ඒ කොහොමද අපේ තාත්තාට එකපාරටම මොළේ පෑදුනේ. 
" තාත්තේ ලිහිණිගේ ප්‍රශ්නෙ ඉවර වෙනකන් මට කොහෙවත් යන්න බෑ"
"මම දන්නවා.... ඒ වැඩේ ඉවරයක් කරන්න මාත් උදව් වෙන්නම්....." අනේ දෙයියනේ මේ මොකද්ද ඇත්තටම මේ වෙලා තියෙන්නේ.... අබුදස්ස කාලේ බව ඇත්ත ඒත් වැරදීලාවත් අපේ තාත්තා මෙහෙම වෙන්ස් වෙන්න පුලුවන්ද අම්මපා......තාත්තා ටික වෙලාවක් තාරකා දිහා බලාගෙන ඉදලා එතනින් පිටත් උණා. 
"තාරකා මට තේරෙන්නේ නෑ ලෝකෙට ණය වෙලා මාව සනීප කරලා මොකද්ද තියන වාසිය "
"සල්ලි වලට වඩා ඔයා අපිට වටිනවා තෙනුර"
"තාරකා මට අම්මලා තාත්තාලාට ජීවිතකාලෙම ණය වෙලා ඉන්න බෑ. මාව මෙච්චර කල් හැදුවා මදිද? තව මොනද මට එයාලෙන් ඕනෙ."
"ඔයා අම්මලා තාත්තාලාට සත පහක්වත් ණය නෑ තෙනුර දැන් ඒක ගැන හිතන්න ඕනේ නෑ...... ඔයා සනීප වෙනවා"
"නංගිවයි අක්කාවයි පාරට ඇදලා දාලා මම සනීප වෙලා මොකටද?" මට ආවේ බොක්කෙන්ම වේදනවාක්.
"ඒ කිව්වේ?"
"තාත්තා මාව රට ගෙනයන්න යන්නේ මේ ගෙවල් උගස් තියලා" තාරකා මගේ ඔලුව ආයෙත් අත ගාන්න ගත්තා.
"එහෙම දෙයක් තාත්තා කරන්නේ නෑ. ඔයා ඒ ගැන බය වෙන්න එපා... අපි මුලින් ලිහිණිව හොයා ගමු.... ඊට පස්සෙ සනීප වෙමු." තාරකා ඉන්නේ කියාගන්න බැරි සතුටකින් වගේ. ඒකට හේතුව මම වෙන්න පුලුවන්. එයා මගේ ළඟ ඉන්නකොට දැනෙන සතුට නම් කියලා වැඩක් නෑ.ඒත් මට සතුටු වෙන්න බැරි වෙන්න බබා කොටලා තියෙන්නේ. පොඩි ආතල් එකක් ගියොත් ඊළඟ තත්ත්පරේ ඉඳලා හූල්ලනවා
හවස් වෙනකන්ම මට දැනුනේ මහා පව්කාරයෙක් වගේ හැගීමක්. හවස 5 වගේ වෙනකොට ගැන්සිය අපේ ගෙදරට වල බැස්සා. ඇත්තම කියනවා නම් දෙයියෝ සෙට් එකම වැඩ්ඩා වගේ.
"උඹේ අවුල මට තේරෙනවා. මම ඒක දැන ගත්ත ගමන්ම කලේ තල්මසාව ලිහිණිලාගේ ගෙවල් පැත්තේ යැව්ව එක" බුවාගෙ කතාවට මගේ ඇඟට ලේ පයින්ට් දහයක් විතර එන්න ඇති.
"ඉතිං"
"බය වෙන්න දෙයක් නෑ..... ජයවීරයා ලිහිණිට පාරවල් දෙක තුනක් ගහලා බැනලා තියනවා"
"එහෙම කොහොමද ඌ ලිහිණිට ගහන්නේ?"
"මගේ මල උපරිමෙන්ම පැන්නා. පුලුවන්කමක් තියනවා නම් මම මේ දැන් ගිහින් ජයවීරයාට අනිනවා"
"මචං ළමයෙක් වැරැද්දක් කළාම අම්මලා තාත්තාලාට අයිතියක් තියනවා අත පුරොලා දෙන්න"
"මොකද්ද ලිහිණි කරපු වැරැද්ද?"
" ගෙදරින් පැනගත්ත එක වැරැද්දක් නෙවෙයිද? එක දවසක් උඹත් උඹේ නංගි භානුකයත් එක්ක ඉන්නවා දැකලා මහා පාරේම කන් අඩිය අත ගෑවේ?" හත්වලාමේ ඇත්තම නේන්නම්.
"උඹ කියන්නේ ලිහිණිට කරදරයක් වෙන එකක් නෑ කියලාද"
"ඔව් මචන් තල්මසා ඉන්නකොට බය වෙන්න දෙයක් තියනවාද? හොඳම නිවුස් එක කියන්නද?"
"මොකද්ද?"
"තල්මසා ජීවිතේ පරදුවට තියලා හරි ලිහිණිව බේරනවා"
"ඇයි ඒ?" 
" තල්මසා ලිහිණිට ලව්"
"මොකක්?"



Tuesday, August 23, 2011

119 කොටස





මට තැපෑලෙන් වත් හිතුනෙ නෑ ලිහිණිට අඩෙන්න තරම් දෙයක් මගෙ කටින් පිට උණාද කියන එක. ඒත් ලිහිණිගෙ මූණේ අහිංසකකම දකිනකොට මට එයාට අඬන්න දෙන්න ලෝභයි. 
"ආයේ අඬන්නේ ඇයි?   මේ ඔයාට ගෙදර යන්න බැරි නම් කමක් නෑ අපි වෙන විදියක් බලමු. ඔයා අකමැත්තෙන් මෙතන කිසිම දෙයක් වෙන්නෙ නෑ." භානුක ලිහිණිව එයා ළඟට ගත්තා. 
"දැං අපි යන්....."
" ලිහිණි මගෙ අතින් ඔයාගෙ හිත රිදෙන්න මොනා හරි කියවුණානම් මට සමාවෙන්න"
"එහෙම දෙයක් නෑ මචං..... " තාරකා මට තට්ටුවක් දාල ගේ ඇතුලට ගියා... තාත්තාත් ආයේ කොහෙ අතුරුදහන් උනාද මම දන්නේ නෑ.... මම ආයෙත් භානුක දිහා බැලුවා. 
"ඇයි තෙනුර ඔයා මට කිව්වේ නැතතේ...?" ලිහිණි එහෙම ඇහුවේ අඬ අඬා..... ඇයි හත් ඉලව්වේ... මම දැං මෙයාට මොකද්ද නොකිව්වේ...? 
"මොනාද ලිහිණි...?"
"තාරකා ගැන...?"
" ඉතිං දැන් මම කිව්වේ ඔක්කොම විස්තරේ... තාරකා කියන්නේ ඔයාගෙම..."
"නෑ එයා මගෙම නෙවෙයි....? මෙ මොන හතර බ්
බීරි කතාවක්ද?
"ලිහිණි....... මේවා මම හොයා ගත්ත දේවල් නෙවෙයි..... ඒ හැම දෙයක්ම ඇත්ත....."
"මගේ කෙනෙක්නම් මට අයිති දේවල්..." ලිහිණි ආයෙමත් අඬන්න ගත්තා. දැං මොකද්ද ඒ අහිංසකී ගත්ත දේවල්... කාත් කවුරුවත් නැතුව ඔහේ අනුන්ගෙ ගෙවල් වල දුක් වින්ද කෙල්ල.... කොහොමද මෙයාගෙ දේවල් ගන්නෙ මට තද උණා.... ඒත් පෙන්නුවෙ නෑ.... ඔබ මෙන් ඇයත් ඇය මෙන් ඔබත් මට මාගේ ඇස් දෙක වගෙයි කිව්වලු...... බම්බුව තමයි. මටයි මුන් නිසා තිබ්බ දේවල් නැති උණේ.
"ලිහිණි... දැං ඇති..... අපි යන්......." භානුක ලිහිණිගේ අතින් ඇද්දා.
" පොඩ්ඩක් හිටපන් ලිහිණි මට කියන්න ගිය එක කියන්න දීපන්....... " පැන්න මල පිට කලේ භානුකයාගෙන්
"ලිහිණිට කියන්න දෙයක් නෑ මචං.... උඹව හම්බ වෙච්ච දවසෙ ඉදලා ගොඩගහගෙන හිටපු බලාපොරොත්තු නැති වෙලා ගියාම එයාට එහෙම කියවෙන්න ඇති." 
"මොන බලාපොරොත්තුද?" මේ මොන කෙහෙල්මලක් කියනවාද මන්දා... 
" උඹ නිකන් ඉන්න වෙලාවක හිතලා බලපන් කෙල්ලෙක්ට කොල්ලෙක් වෙනුවෙන් ගොඩ ගැහෙන්නේ මොන වගේ බලාපොරොත්තුද කියලා..... ඒත් උඹ වැරදි නෑ..... ලිහිණි වැරදිත් නෑ...... කවුරුවත් ඒකට වැරදි නෑ.... ලිහිණි මෙහෙ එනවාට මගේ කැමත්තක් නොතිබුණේ ඒක නිසයි. " මට ගොනාට වගේ තේරුණා... ඒකියන්නේ ලිහිණිත්... යකෝ කොල්ල අබ්බගාත වෙලා තියෙන්නෙ සිකුරු මහදසාවෙදි වගේ.... අනංගයත් මදි නොකියන්න විදලා තියනවා පපුව ගැලවිලා යන්න. ඒත් එක පාර පවුල් දෙකක් කර ගහන්න පුළුවන් තත්ත්වයක් මට නෑ...... කකුල් දෙකවත් පණ තිබ්බනම් සළකලා බලන්න හරි තිබ්බා...
" ම මම ..... ලිහිණි.... අනේ මම ඔයා ගැන හිතුවේ මගේ හොදම යාලුවෙක් වගේ...."
"මම වරදියි තෙනුර... ඔයා මම හින්දා මෙච්චර දෙයක් කරගෙනත් මම ඔයාගෙන් මෙහෙම බලාපොරොත්තු තියාගත්ත එක වැරදි... ඒත්....... අපි යන් භානුක" ලිහිණි ආපහු හැරුණා..... තාරකා තේ අරන් ඇවිල්ලා ලිහිණිට ඇල්ලුවා. මට තාරකා දකිනකොට පපුව පිච්චිලා යන්නෙ ඇයි කියන්න මම දන්නේ නෑ. මේ කෙල්ල කොහෙ ඉදන් මගේ ළඟට ආවද දන්නේ නෑ.
"මට තේ එපා .... අපි දැං යන්න ඕනේ....." ලිහිණි භානුකවත් ඇදගෙන එළියට යන්න ගියා.
"පොඩ්ඩක් ඉන්න ලිහිණි...... " තාරකා එහෙම කියනකොට මට ඉබේටම ලිහිණි දිහා බැලුණා...... ලිහිණි නැවතුණා. 
"ඇයි?" ලිහිණි තාරකා එක්ක කතා කලේ එච්චර සතුටකින් නෙවෙයි.
"මේ ලොකට් එකේ අම්මගෙයි තාත්තාගෙයි ෆොටෝ තියනවා... මෙච්චර කාලයක් මේක මගෙ ළඟ තිබුණා..... දැන් මේක ඔයා තියා ගන්න...... " තාරකාගේ තියන ලොකු හිත කොහෙන් ආව එකක්ද මම දන්නේ නෑ. ඔන්න ඔය වෙලාවට මට හිතෙනවා ඉඹගෙන ඉඹගෙන යන්න. අනේ මන්දා මට තේරෙන්නෙ නැත්තෙ ඇයි දැන් මට ඉඹින්නම හිතෙන්නෙ කියලා. ලිහිණි ඒක අතට ගත්තා... අරගෙන ඒක ඇරලා ඇතුලෙ ෆොටෝ බලන්න ඇති.
"තාරකා......." මම එයාට කතා කරලා ඔලුවෙන් මගෙ ළඟට එන්න කියලා කිව්වා. තාරකා ඉක්මනට මගෙ ළඟට ආවා
"අර මම කියෙව්ව ඩයරියත් දෙනවාද එයාට?"
"බෑ ඒකෙ මගේ ප්‍රයිවට් කතා වගයක් තියනවා...."
"අර අඩම්බර කොල්ලා ගැන නේද?"
"හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්" ලිහිණි ටික වෙලාවක් අපි දිහා බලාගෙන ඉඳලා භානුකත් එක්ක පිටත් උණා..... ඒත් එක පාරටම  තඩි කලු ජීප් එකක් කොහෙදෝ ඉදන් කඩා පාත් උණා... මම රෝද පුටුව ඒ පැත්තට හරවන්නත් කලින් ඒ වාහනේ ලිහිණිවත් දාගෙන ගිහින් ඉවරයි.............. භානුක හිටියේ බිම වැටිලා. ඒ සද්දෙට නංගි දුවන් ආවේ කෑ ගහගෙන
" අනේ භානුක............"
" ඒ තාත්තාගේ වාහනේ... උන් ලිහිණිව අරන් ගියා..." භානුක අත මිට මොලවලා හයියෙන් පාරක් පොළවට ගැහුවා...... තාරකා මගේ අත තද කරලා අල්ලගෙන........... මට කියන්න කරන්න මොකද්ද කියලා හිතා ගන්න බෑ.... අනේ දෙයියනේ... වෙන හැම දෙයක්ම ඇයි මම හින්දා වෙන්නෙ...?













Monday, August 22, 2011

118 කොටස





දැං ඉතින් මෙතන බකමූණා වගේ බකන් නිලාගෙන ඉදලා හරි යන්නෙ නෑ. මොනා හරි කරන්න වෙනවා. මම රෝද පුටුව දොර පැත්තට හරව ගත්තා. 
"ඉන්න තෙනුර මමත් එන්නම්......" තාරකා මාව හෙමින් සීරුවේ තල්ලු කරගෙන ඉස්සරහට ආවා.....
"ඔයා මේවාට ගෑවෙන්න එපා..... ඔයා කාමරේට වෙලා ඉන්න... මම ඕනෙ උණොත් කතා කරන්නම්....."
"නෑ තෙනුර මම නිසායි ඔයා ලිහිණිට එන්න ලිව්වේ.... " කොහෙද ඉතින් කියන දෙයක් අහන එකක්යෑ. එක අතකට ආවට වරදක් නෑ හැබැයි මේ දෙන්නවම එකට දැක්කම තාත්තාට මොනා වෙයිද දන්නේ නෑ. අපි සාලෙට යනකොට තාත්තා නම් පේන්න හිටියේ නෑ. ඒත් ලිහිණි මගේ ළඟට දුවගෙන ඇවිල්ල තාරකා දැකලා නැවතුණා.
" ලිහිණි මේ තාරකා..... තාරකා මේ ලිහිණි......" තාරකා යන්තම් බලා සිනාසුණත් ලිහිණි මගේ දිහයි භානුක දිහයි බලන්න ගත්තා.
"ලිහිණි..... තාරකා කියන්නේ මගෙ හොඳම යාලුවෙක්..... ඔයා කියලා මම මෙයාට අනන්තවත් රැවටිලා තියනවා....." ලිහිණි මගේ ළඟ දණ ගහලා වාඩි උණා.
"මට සමා වෙන්න තෙනුර................... අනේ මට සමා වෙන්න"
"ඇයි මෙ ඒ පාර............... " එක ටැප් එකක් වහ ගත්තා විතරයි අනිත් එක අරිනවා... අනේ මන්ද මෙයාලාට කොයි වෙලාවෙත් උල් දිය කඩා හැලෙනවා
" ඔයාට මේ හැමදේම උණේ මම නිසානේ..... "
"පිස්සුද බං ලිහිණිට....  මම උඹලා දෙන්නට එන්න කිව්වේ ලොකු කතාවක් කියන්න" මම භානුක දිහා බැලුවා
" මොකද්ද?" ලිහිණි මගේ අතින් අල්ලගන්න ගමන් තාරකා දිහා බලනවා මම දැක්කා.... මම ටිකක් වටපිට බලලා හසන්කයා කිව්ව කතාව මුල ඉදන් කියන්න ගත්තා, මැද වෙනකොට තාරකා වගේම ලිහිණිත් අඬන්න ගත්තා... වචන දෙක තුනකින් කෙනෙක්ව අනාථයෙක් කරන්න මේ ලෝකෙට පුළුවන්කම තියනවා. භානුකයා අන්තිමට මගේ ළඟට ඇවිල්ලා මගේ උරෙස්සට අත තිබ්බා
"උඹ කියන්න කළින් මම ඔය හැම එකක්ම දැනගෙන හිටියා......"
"මම ගැනත්....?"
"ඔව් උඹ ගැනත්.... ඒත් මචං ඒක උඹටවත් ලිහිණිටවත් කියන්න තරම් ආත්ම ශක්තියක් මට තිබුණෙ නෑ.... ඒක අද උඹ කළා"
" මට උඹලාගේ උදව් ඕනේ....... "
"මොකද්ද?" භානුකට කලින් කතා කලේ ලිහිණියි
" ජයවීර කියන්නේ මගේ තාත්තා වෙන්න පුළුවන් ...... ඒත් මීට තත්ත්පර දෙක තුනකට කලින් උඹලාගෙ තාත්තා.... ඒ නිසා මට වඩා අයිතියක් උඹලා දෙන්නට තියනවා... ඒකයි මම මේවා කියන්නේ .... මම  එක්කෙනෙකුට එක පොරොන්දුවක් වෙලා තියනවා..... ඒ තමයි එයාව මේ ලෝකෙ තනි කරලා දැම්ම මිනිහාට නියම දඬුවම අරන් දෙනවා කියලා... ඒ කියන්නේ ජයවීරව පොලිසියට කොටුකරන එක...... මට ඒකට උඹලා උදව් කළත් නොකළත් මම ඒ දේ කරනවා..... ඒ බව උඹලාට දන්වන්නයි මට ඕනෙකම තිබුණේ......"
"ජයවීර කියන්නේ උඹලාට ලේසියෙන් කොටු කරන්න පුළුවන් මිනිහෙක් නෙවෙයි..." භානුකගේ කතාව මම දන්නවා.. ඒක ඕනේම හාල්පාරුවෙකුට තේරෙනවා
"මම ඒක දන්නව මචං......  උඹලා මේකට ගෑවෙන්න ඕනේ නෑ .... මම ඒකට ක්‍රමයක් හොයා ගන්නම්..... ලිහිණි.... ඔයා මට එහෙම වෙච්ච දවසට සමාව දෙන්න ඕනේ....."
"තෙනුර..... ඔයාට මාව ඕනෙ උණ දවසට මම ඔයා වෙනුවෙන් ඉන්නවා....." ලිහිණි ආයෙමත් තාරකා දිහා බැලුවා.....
"ලිහිනී විතරක් නෙවෙයි... ජයවීර කියන අපරධකාරයාව නීතියට භාර කරන්න මමත් උදව් කරන්නම්.. ඒත් මේ හැම දෙයකටම සමරනාහකත් සම්බන්දයි නේද?"
"සමරනායක රටෙන් පැනලා........" මම එහෙම කියනකොට තාරකා මාව ටිකක් තදින් අල්ල ගත්තා.... මම තාරකා දිහා බැලුවා එවෙලෙ මම දැක්කේ තාත්තාව... මගේ උගුරකටත් වේලිලා ගියා... දැන් මොනවා වෙයිද?
"සමරනායක අනිද්දාට ලංකාවට එනවා......" ඒ වචන පිට උණේ තාත්තාගේ කටින්. ඒ වචන මම බලාපොරොත්තුවෙන් හිටියේ නෑ
" තාත්තා කොහොමද දන්නේ?" මට ඉබේටම එහෙම අහුණා ඇහුණට පස්සෙයි මතක් උණේ කාගෙන්ද අහුවෙ කියලා..... හොඳ වෙලාවට මොලේ උඩ ඉඳන් ඉන්නේ ඒ නිසානේ තැපෑලෙන් හරි මතකය එන්නෙ.....
" මම ඒක දන්නවා.... හෙට සමරනායක් ලංකාවට එනවා පුතත් එක්ක..... ආයෙ ටික කාලෙකින් මෙහෙන් යන්නම යනවා කියලා තමයි ආරංචිය..... "
"එහෙනම් ප්ලෑනක් ගහමු... සමරනායක කොටු කරගත්තා කියන්නේ ජයවීරත් ඇතුලෙ කියන එක නේද?" මම තාරකා දිහා බැලුවා....
"ඔයාට ඒ වගෙ භයානක මිනිස්සු එක්ක ඔට්ටු වෙන්න බෑ තෙනුර....." 
"ඕවා මට මොන වැඩද? මම අතයි කකුලයි දෙකම අබ්ලික් කරගෙන තට්ටු පහක් උසින් ජනෙල්ලෙන් පැනලා ආපු පොරක්...." ඒ කතාව කියද්දි ලිහිණිගේ මූණට හිනාවක් ආවත් කිව්ව කතාව කා ඉස්සරහද කිව්වේ කියන එක මතක් උනේ ආයෙත් තැපෑලෙන්.... අනෙ මන්දා මේක දැන් අයිඩෙන්ටි චෙක් කරන්නෙ නැති කොළඹ වගේ.... කිසි ගානක් නැතුව වචන එළියට දානවා. තාත්තා ඇහුණේ නෑ වගේ මගේ ළඟට ආවා...... 
"සමරනායකව අල්ලගන්නේ කොහොමද?"
"පාපොච්චාරණය......" මම එහෙම කිව්වා..... භාණුකයා මගේ දිහා බැලුවා
" ඒ කොහොමද?"
" මුලින් පොඩි බ්ලැක් මේල් පාරක් දෙමු..... කප්පමක් ඉල්ලන විදියට............."
"ඊට පස්සේ...?"
" කප්පම ගන්න තැනකට එන්න කියලා... ඔක්කොම ටික වමාරලා එළියට ගනිමු......"
"කවුද ඕක කරන්නේ............?"
" මේක කරන්න ඕනෙ හසකයා දැනුවත්ව...... මම ඒක බලා ගන්නම්... මට කාඩ් දාන්න පුළුවන් ෆෝන එකක්  විතරයි ඕනේ..."
" හරි..... අපි ලෑස්තියි..."
"ලිහිණි ඔයාගෙන් මට උදව්වක් ඕනේ...."
"මොකද්ද තෙනුර.....?"
"ඔයා ගෙදර යන්න ඕනේ..........." ලිහිණි බයෙන් මා දිහා බැලුවා
" ගිහින්...?"
"ඔයා අපිට ඔත්තු දෙන්න ඕනේ...... ඒකෙන් අපිට තවත් හොඳට ලෑස්ති වෙන්න පුළුවන්......"
"එතකොට..... මම මොකද කරන්න ඕනෙ......?" තාරකා මගෙන් ඇහුවා
"ඔයා ඔහොමම මගේ ළඟට වෙලා ඉන්න......" ඒ වචන ටික ඇහුණා විතරයි ලිහිණිගේ මූණ කළු වෙලා සට සට ගාලා කඳුළු වැක්කෙරෙන්න පටන් ගත්තා... ඇත්තටම මට බැරි වෙලා හරි ඇඬෙන කතාවක් කියවුණාද? මම ආයෙත් කිව්ව දේවල් මුල ඉදන් හිතන්න පටන් ගත්තා.............











Sunday, June 19, 2011

117 කොටස

"




තාරකා..... මම කිව්වා ඔයාට එන්න එපා කියලා" මට ඒක කියලා වැඩි වෙලාවක් ඉන්න හම්බ උනේ නෑ තාරකා අඩාගෙන ආයේ ගේ ඇතුලට ගියා. මට දැණුනේ කියන්න බැරි තරම් දුකක්. මම හසංකය ළඟින් ඈත් වෙලා රෝද පුටුව තාරකා යන පැත්තට කැරකෙව්ව ඒත් මට එයා යන ඉක්මනට අල්ල ගන්න යන්න බෑ එයා මෙලහටත් කාමරේට දුවලා කොට්ටෙත් බදාගෙන අඬනවා ඇති. හසන්ත නැගිට්ටා.....


"මල්ලි මම යන්නම්..... මම මේ ප්‍රශ්න ඇති කරන්න ආව ගමනක් නෙවෙයි..... ඒත් තාරකා.... මට සමා වෙන්න මල්ලි" ඔක්කොම කිරිමැටි කිඹුලා වගේ ඇද බාලා දැං ලුණු මදි කියන්න එනවා... මට ඇත්තටම මූත් එක්ක නප්පියට තද වෙලා ඉන්නේ..... මම ඌට මොකුත් නොකියා ඒ පැත්තට ගියා  මම මගේ කාමරේ පාස් කරගෙන නංගිගේ කාමරේ පැත්තට ආවා. ඒ වෙනකොටත් නංගි කාමරේට ගිහින් තාරකාගේ ඔලුව අත ගගා හිටියා. මට එතනට යන්න මොකද්ද වගේ මට හිතෙන්නේ මමයි මේකට වැරදි කියලා. ඒත් මගේ ඇති වරදකුත් නෑ. මේ දවස් වල මට හිතෙන්නේම කිසිම අදාලත්වයක් නැති හරුප. මම සාලේ පැත්තට එනකොට හසංකයත් ගිහින් මම ඔන්න ඔහේ ටෙලිෆෝන් එක අතට අරං බුවාගේ නම්බරේ එඹුවා......


"හලෝ" එහා පැත්තෙන් කන පැලෙන්න හලෝ පාරක් ඇහුණා. මම හිතන්නේ ඩයිනමයිට් එක මීට ටිකක් හිමින් කතා කරනවා
"හලෝ රුවන් ඉන්නවාද?"  මම සුපුරුදු ලා වොයිස් එකෙන් ඇහුවා
"කව්ද ඔය කතා කරන්නේ...?" අම්මාට සිරි මම හිතන්නේ මට ඒක ෆෝන් එකෙන් නෙවෙයි එළියෙන් ඇහුනේ ඒ තරං හයියකින් කතා කලේ......
"තෙනුර"
" රුවන් ගෙදර නෑ... ක්ලාස් ගියා" මට ඇහුනේ මාර නිවුස් එකක්නේ අපේ බුවා දැං ක්ලාස් යනවාද මම එහෙමම ෆෝන් එක තිබ්බා...... තව කතා කලා නම් කනක එක බෙරයක පලුව ඩැමේජ් වෙනවා..... 


මම ආයෙත් කතා කලේ තල්මසාට ඌගෙ ෆෝන් එක සෑහෙන වෙලාවක් රින්ග් උනා ඒත් මේකගේ කිසි අන්සර් එකක් නෑ. අන්තිමටම මම භනුකයාට කතා කලා ඌ අන්සර් කළා


"ඇයි මචං..." ඌ ෆෝන් එක ගත්තේ එහෙමයි. 
"භනුක... මට ලිහිණිව හම්බ වෙන්න ඕනේ........."
"උඹට පිස්සුද බං...මෙ දවස් වල ලිහිණිව පොලිසියෙන් සෑහෙන්න හොයනවා"
"මට පොලිසිය වැඩක් නෑ මට කොහොම හරි ලිහිණිව හම්බ වෙන්න ඕනේ..." ලිහිණිව පොලිසියෙන් හොයනව කියන එක මට අලුත් දෙයක් නෙවෙයි ඒත් මට දැං ලිහිණිව හම්බ වෙන්න ඕනෙ......
" තෙනුර මේකෙන් උඹේ ජීවිතෙත් අමාරුවෙ දාගන්න යන්නේ .... තාත්තා දැනගත්තොත් ඔයා මේකට සම්බන්දයි කියල ඔයාට නිකන් ඉන්න දෙන එකක් නෑ....."
"මට මම ගැන වැඩක් නෑ භනුක මට ඕනේ දැං ලිහිණිව හම්බ වෙන්න....." භානුකයා ටික වෙලාවක් සද්ද නැතුව හිටියා.....


" හරි මම තව පැය භාගෙකින් එන්නම්...... ලෑස්ති වෙලා හිටපං....." භානුකයා මම තියන්නත් කලින් ෆෝන් එක තිබ්බා. මම කාමරේට ගියේ හිතට මා ගලක් වගේ දුක දිග ඇරෙද්දි..... මම ඇඳට ගොඩ වෙන්නෙ නැතුව පුටුවෙම ඉඳං කල්පනා කළා


"පොඩි අයියා....." නංගි එහෙම කිව්වෙ මගෙ ඔළුව අත ගාන ගමන්
"නංගි මට ටිකක් තනියම ඉන්න දෙනවා අයිසේ"
"තාරකා අඬන එක නවත්තන්නෙ නෑ...... මම එකයි ආවේ..... ඔයාට බැරිද?" මගේ එක බැල්මෙන් නංගි කියන්න ගිය දේ නැවතුණා
"එයාට අඬන්න දෙන්න..... තමන්ගේ ඇත්ත කතාව මනුස්සයෙක්ට ඇහුණාම අඬන එක හොඳයි අබ්බගාත වෙනවාට වඩා"
"අයියේ...."
"මම ගැන මම දැන ගත්ත වෙලාවෙත් මම තාරකා වගේ ඇඬුවානම් අද මම අබ්බගාත නෑ නංගි" නංගිගේ ඇස් වල කඳුලු පිරෙනවා මම දැක්කා. මට පණ නැති උනේ මගෙ කකුල් දෙක නෙවෙයි. මගෙ පණ නැති උනේ මට නැතත් තාත්තා ගොඩ ගහපු බලාපොරොත්තු, මම දැක්ක හීන,  ඒවා අමතක කරල්ලා දාලා මම නිකන්ම නිකන් අබ්බගාතයෙක් කියන එක විතරක් හිතා ගන්න මම කොච්චර ගේමක් දුන්නත්..... මොකක් හරි එකක් ඇවිල්ල මාව අබ්බගාතයෙක් උණා කියලා අසරණ කරනවා
"එයාට නැති උණේ එයාගේ අතීතේ ඒත් එයාගෙ වර්ථමානෙයි අනාගතෙයි දෙකම එයා ළඟ කියලා විතරක් ඇවිල්ලා කියන්න පොඩි අයියේ..." නංගි ඒ ටික කිව්වේ අඬ අඬා ඒ වචන ටිකනම් ඊතලේ වගේ පපුවේ කොනටම අනුනා
"එයාට අතීතෙයි වර්ථමානෙයි අනාගතෙයි තුනම මගේ ඒ වචන ටිකෙන් නැති වෙනවා නේද?" මටත් නොදැනීම මගෙ ඇස් දෙක තෙත් උණා වගේ දැනුනා
"නෑ එයාගේ වර්ථමානෙයි අනාගතෙයි දෙකම ඔයා....... ඔයා ඔය පිස්සු වැඩේ කරලා  ඒ ළමයාව මානසික ලෙඩෙක් කරන්න එපා... අම්ම තාත්තා නැති අහිංසක කෙල්ලව තවත් අසරණ කරලා පව්කාරයෙක් වෙන්න එපා.............."
මම රෝද පුටුව හරවලා නංගි දිහා බැලුවා එයා මාදිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන ඉඳලා කාමරෙන් පිට උණා
නංගි ගියාට පස්සෙ එයාගෙ වචන මගෙ හිතේ දෝංකාර දෙන්න පටන් ගත්තා...... ඇස් වල ගොඩ ගැහුණ කඳුලු පිහ දාගෙන මම නංගිගේ කාමරෙට ඇතුල් උණා. එතන නංගි හිටියේ නෑ. තාරකා ඇද උඩ මුණින් අතට ඉදගෙන කොට්ටෙ බදාගෙන ඉන්නවා මම දැක්කා. එයාගෙ කොණ්ඩෙ අස්සට ඇඟිලි තුඩු යවලා මම ඔලුව අත ගෑවා. තාරකා ඔලුව මගේ පැත්තට හරවලා බැලුවා. අනේ ඒ ඇස් දෙක රතු වෙලා.
"තාරකා ඇයි පිස්සියක් වගේ අඬන්නේ...?"
"තාත්තා මැරිලා තියෙන්නෙ කිසිම හේතුවක් නැතුව..... මම අනාථයෙක් උණේ ඒ නිසා..... අද මට කාත් කවුරුවත් නෑ... මේ හැමදේටම මුල අත් වැරදීමක්"
"ඔව් සමහර දේවල් අපේ ජීවිතේ වෙන්නෙ අත් වැරදීම් නිසා...... දවසක් තොප්පි වෙලෙන්දෙකුත් අත් වැරදීමකින් රිලව් ඉන්න ගහක් මුල නිදා ගත්තාලු... තොප්පි වෙලෙන්දා එදා ඔයා වගේ ඇඬුවානම් ඌ තාම අඬනවා..... තොප්පි ටිකත් නැති කරගෙන " කිසි ගැලපීමක් නැද්ද කොහෙද කතාව ඒත් කෙල්ලගෙ මූඩ් එක යන්තං හරි ගස්සගන්න මට ඕනෙ උනා
"තෙනුර මට ජීවිතේ ඔයාට වගේ සැහැල්ලුවෙන් ගෙවන්න බෑ"
"ඇයි ඒ...? ඔයා දන්නවාද මමයි ඔයයි අතර එච්චර ලොකු වෙනසක් නෑ කියලා"
"ඒ කිව්වේ..."
"මගේ අම්මා තාත්තා කවුද කියන එකත් ඔයාගෙ ඔය කතාව අස්සෙම වැළලිලා තිබ්බ ඇත්තක් තාරකා..... ඒත් මම සැලුනෙ නෑ.... ඒ මගේ අතීතය නම් ඇයි මම ඒ ගැන හිතන්නේ..... අපිට ඕනෙ විදියට අතීතය වෙනස් කරන්න බෑ. ඒත් වර්ථමානයයි අනාගතෙයි අපිට ඕනෙ විදියට වෙනස් කරන්න පුළුවං ඒකත් කජු කරගන්න ඕනෙද මේ අතීතය නිසා"
"මට කියලා කවුරු හරි ඉන්නවා නම් තෙනුර මට අතීතය අමතක කරන්න පුළුවං..... මම ලෙඩ උණාම මම ගැන බලන්න, මට ආදරේ කරන්න, මගෙ හිතේ තියන හැමදෙයක්ම බෙදා ගන්න, මාව අම්ම වගේ බලාගන්න, මම වැරැද්දක් කලාම පොඩ්ඩක් බනින්න, තාත්තෙක් වගෙ මගෙ ඔලුව අත ගාන්න කවුරු හරි ඉන්නවා නම්.... ඒත් මට එහෙම කවුරුත් නෑ... හැබැයි ඔයාව මෙයාලා ඔක්කොමලා එයාලාගෙ වගෙ බලාගන්නවා.. එ නිසා ඔයාට මාව තේරුම් ගන්න බෑ....." මම ටිකක් විතර ගොලු වෙලා ගියා...... වචන එක පාර ඔක්කොම එන්න හදනවා වගෙ දැනිලා උගුර වේලිලා ගියා.. තාරකා මගෙන් අහන්නේ මම එයාට ආදරෙයිද කියලාද? එයාට දෙන්න තියන උත්තරෙත් ඒකම තමයි ඔයා තනි වෙලා නෑ ඔයාට මම අම්මා කෙනෙක් වගේ ආදරේ කරන්නම් තාත්තා කෙනෙක් වගේ බලාගන්නම් කියලා කියන්නද ඕනේ. ඇයි මේ කෙල්ලොන්ට අපේ කටින්ම ආදරෙයි කියලා අහගන්න ඕනේ මේ වෙලාවෙදි අපි මොන තරම් හිර වෙනවාද? එත් නොකියාත් බෑ. මගේ ඒ වචන දෙක තුන මැලවිලා තියන මූණ වල ගැහෙන්න හින්ස්සාවී. ජීවිත කාලෙම සමහර විට මමත් හෙව්ව අර මොකද්ද මෙව්වා එක මට ලැබේවී
" තාරකා..... අම්මා තාත්තා කියන දෙන්නාගේ අඩුව පුරුවන්න පුලුවන් පොරක් මේ ලෝකෙ ඉපදෙන්නේ නෑ. එයාලා අපිට දීල තියෙන්නෙ එක්කෙනා ගානේ..  මොකද එයාලට සමාන කරන්න පුලුවන් කෙනෙක් අපිට හම්බ වෙන්නෙ නෑ.. ඒත් එයාලා නෑ කියලා අපිට ජීවිතේ අත අරින්න බෑ. එයාලා නැති වෙනකොට ඒ වෙනුවට අපිට කවුරු හරි ලබා දෙනවා... ඒක තමයි දෛවය. මගේ අම්ම තාත්තා මගෙන් ඈත් වෙනකොට මට මගෙ මාමායි නැන්දයි අම්මායි තාත්තයි උණා..... ඔයාට අම්මා තාත්තා නැති වෙනකොට මෙ කොහෙද ඉදලා ආපු දඩබ්බර අබ්බගාත කොල්ලෙක් ඔයාට හම්බ උණා.. ඒ මදිද?"
 තාරකා එක එල්ලේ මා දිහා බැලුවේ ඇස් වලින් කඳුලු කඩා වැටෙන ගමන්. හරියට මොකුත්ම අදහාගන්න බෑ වගෙ. ඒත් ඒ වචන ටික මගේ කටින් පිට උණාම දැනුන සැහැල්ලුවට ඉගිලෙන්න උණත් යන්න හිතනවා. මෙච්චර කල් මාර ගිනි කන්දක්නෙ තියාගෙන ඉදලා තියෙන්නේ


"ආයේ එක පාරක් ඔයා කියපුවා මට කියන්න තෙනුර"
" කෙටියෙන් කිව්වොත්...මේ අබ්බගාතයාව විශ්වාස කරන්න.... දඩබ්බර උණාට මගේ බොක්ක එච්චර දඩබ්බර නෑ...... ඔයාව ටිකක් හොඳට බලා ගන්න පුලුවං ඒත් ඔයාට මාව කරදරක් නොවෙන තාක් කල්"
"මට........ මට................... අනේ මට..............." තාරකාගේ තැටිය එක තැන කැරකෙන්න ගත්තා
"ඔයාට කරදරක්ද?" මම ඒකට උත්තරේ හොදටම දන්නවා
" අනේ නෑ... මම මැරෙනකන් ඔයාව බලා ගන්නම්......." ඔන්න ආයෙත් කලු කරලා වහින්න ගත්තා...... දැං අඬන්නේ දුකටද එහෙමත් නැත්නම් සතුටටද මට තේරෙන්නෙ නෑ... මෙයාල තේරුම් ගන්න බෑ කියලා කියන්නේ ඕකනේ.. කොල්ලා තටමලා වැඩේ ගොඩ දාගත්තා ඒත් හත් දෙයියනේ ආයේ අඬනවා
"ඔයා අඬලා ඉවර උණාම ලෑස්ති වෙන්නකෝ...... "
"ඇයි?"
"ඔයාට ඔයාගේ සහෝදරීව මුණ ගස්සන්න"
"ලිහිණි?"
"ඔව්..... හැබැයි....... ලිහිණි ළඟ ඉන්නකොට ඔයා හිනා වෙලා ඉන්න ඕනේ...." තාරකා කඳුලු පිහදාගෙන මගෙ දිහා බැලුවා
"ඇයි ඒ?"
"ඔයගේ ඩිම්පල් එකෙන් තමයි මට ඔයාව අඳුණගන්න වෙන්නේ..... නැත්නම් කොල්ලා වැරදි මලට කිට්ටු වෙන්න පුලුවං...." තාරකාගෙ මූණට එකපාරටම හිනාවක් ආවා..... ලස්සන කම්බුල් දෙක සුලියක් වගෙ ඇතුලට යනවා මම බලාගෙන හිටියේ ආසාවෙන්.
"තෙනුර මට ජීවිතේ දැං ගොඩක් දේවල් ලැබුණා වගේ දැනෙනවා..."
කෙල්ලොන්ට ඕනෙ ආදරේ විතරද මන්දා මට නිකමට එහෙම හිතුණා...... එක පාරටම නාලගිරියාට පෙට්‍රල් ගහලා වගේ නංගි දුවගෙන ආවා......
"පොඩි අයියේ භානුක ඇවිල්ලා...." මේක නිකන් අර මොකද්ද වගේ..... 
"ඉතිං ආවනම් තමුසෙ මෙතන මොකද කරන්නේ......?"
"ලිහිණි අක්කත් ඇවිල්ලා......"
"මොනවා...............????" මම ඒ පැත්තට යන්න හදනකොට නංගි මාව නවත්ත ගත්තා......
"නරකම වැඩේ තමයි තාත්තාත් මේ දැං ආවා....." බුදු හත් වලාමේ දැං ඉතිං කාපං පරිප්පු තබන්නෙ නැතුව එළුවා වගේ නිකන්...... මම දැං මොකද කරන්නේ... තාරකත් බය වෙලා මා දිහා බලන් ඉන්නවා.......


















Sunday, May 22, 2011

116 කොටස





"මම නොකියාම ආව එක ගැන සමාවෙන්න මල්ලි" මූ කට අරියොත් ඉතිං රාගධාරි බයිලයක් ඇත්තටම මට මෙකාගේ මූණ අල්ලන්නෙම නෑනෙ......
"කමක් නෑ...... වාඩි වෙන්න" මම රෝද පුටුවෙ ඛ්‍රෙක් එක දාලා හසංකයා දිහා බැලුවා......
"මල්ලි මං ගැන මොනා හිතනවාද දන්නෙ නෑ..... මුලින්ම මම කතාව මගෙන් පටන් ගන්නම්......"
"ඔව් කොහෙන් හරි පටන් ගන්න එපෑ" මට දැං ටික වෙන්න මල පැනලා තියෙන්නෙ
" මගෙ තාත්තා ගමෙ අහිංසක විදියට ජීවත් උණ මනුස්සයෙක්..... එත් තාත්තා දිහා මිනිස්සු බැලුවෙ හිඟන්නෙක් දිහා බලන විදියට..... මට උගන්නන්න තාත්තා ගොඩාක් දික් වින්දා..... මම ඒ ලෙවල් ලියන්න කලින් තාත්තා නැති උණා..... මම රස්සාවක් හොයන් කොළඹ ආවා," තනිකර ලතෝනියක් කියනවා.. ඇයි හත්වලාමෙ මම මෙවා දැනගෙන පොතක් ලියන්නද? මූ දැං මෙ ස්ටොරිය මෙගා ටෙලියක් වගෙ කියාගෙන යයිද දන්නෙ නෑ මගෙ කකුල් දෙක සනීප වෙලා නගිටලා පල දොට්ට කියන කන්
"මේ කේස් එක කොහෙන්ද පටන් ගත්තේ...."
" ඒක පටන් ගත්තේ හැටන් වැඩිහිටි නිවාසෙක සෙලෙස්තිනා කියලා කියන කෙනා එකපාරටම මැරුණට පස්සෙ......."
"සෙලෙස්තිනා...." මට ඒ නම නම් හොඳට පුරුදුයි... හැටන් වැඩිහිටි නිවාසයක්..... හරිනෙ මේ කියන්නෙ තාරකාගෙ අත්තම්මා.......
"ඔව් එයා හඩ්සන් වික්‍රම නායකගෙ නැන්දම්මා" හරි මෙ තාරකාගෙ අත්තම්මා තමයි අඩ්සන් වික්‍රමනායක කියන්නෙ තාරකාගෙ තාත්තා......
"එයාව මරලාද?"
"වෛද්‍ය වාර්ථා කිව්වෙ කෑමක් විස වෙලා කියලා ඒත්.... මේ කෑම විස උණේ එයාට විතරයි..... මේ ප්‍රශ්නෙ හොයන්න අපිට මෙයාගෙ වගතුග හොයන්න උණා.... මෙතනදී අපිට අවුරුදු 18කට කලින් වැලලුණු කේස් එකක් ආපහු අරින්න සිද්ධ උණා... ඒ හඩ්සන් වික්‍රමසිංහගේ මිනීමැරුම....... මේ සිද්ධි දෙක අතරෙ සම්බන්දතාවයක් තියනවා...... "
"මොකද්ද ඒ...?"
"මට දැනගන්න පුලුවන්ද මල්ලිගෙයි ජයවීරගෙයි අතර තියන සම්බන්දේ......"
"මෙතනට ජයවීර අදාලද?"
"ඔව් එයා මෙතනට සෑහෙන්න අදාලයි"
"එයාව මම අඳුනනවා...."
"නෑ වැරදියි.... තෙනුර ජයවීර...... ඒ කියන්නේ තෙනුර කියන්නෙ ජයවීරගෙ එකම පුතා..... ඒ කියන්නේ මල්ලි ජයවීරගෙ පුතා... මම හරිනෙ" මාව පිපිරිලා ගියා...මේවා මෙයා කොහොමද දන්නෙ............... මම මොකුත් කිව්වෙ නෑ ඇත්තටම කියා ගන්න බෑ........
" මම ගැන වැරදියට හිතන්න එපා... ඔයාගෙ පෞද්ගලික දෙවල් මට වැඩක් නෑ ඒත් මේවා මගේ කේස් එකට සම්බන්දයි"
"ඒ කියන්නේ මමත්......"
" නෑ මල්ලි..... මේක ඔයා වැරදිකාරයෙක් කරන සිදුවීමක් නෙවෙයි. හරි දැං අහගෙන ඉන්න...... හඩ්සන් කෝටිපතියෙක්...... ලස්සන වයිෆ් කෙනෙක් එක්ක සතුටින් ජීවත් වෙලා..... එහෙම වෙනකොට මෙහෙ ජයවීර, තරංග සමරනායක එක්ක පැටලිලා..... සමරනායල්කගෙ නංගිව අමාරුවෙ දාලා ඔයාගෙ අම්මව කසාද බැඳලා.... සමරනායක ජයවීරව මරන්න පිස්සු බල්ලෙක් වගේ පන්නන කාලේ එයා ඔයාගෙ අම්මවත් අරං හැටන් ගිහින් හැංගිලා හිටියාලු. එයාගෙ කාර් එකත් වික්කාලු හැබැයි විකිණුවෙ හඩ්සන්ට......"
" ඊට පස්සෙ...................?"
"සමරනායකගෙ මැරයෝ රැකලා ඉඳලා තියෙන්නෙ ජයවීරගෙ කාර් එක, ඒත් එදා බබාලා හම්බ වෙන්න අමාරු වෙලා හඩ්සන් එයාගෙ වයිෆ්ව දාගෙන ඉස්පිරිතාලෙ යද්දි මග රැකගෙන හිටපු සමරනායකගෙ කට්ටිය හඩ්සන්ව මරලා දාලා....... "
"මෙච්චර දේවල් දැනගෙන ඇයි ඔයාල සමරනායකව අත්තඩංගුවට ගන්නේ නැත්තේ.....?"
"සමරනායක රටේ නෑ.... අපි හැමතැනම ඒයාව අල්ලන්න විධි විධාන දාල තියෙන්නෙ......"
"දැං ඕකට මගේ සම්බන්දයක් තියනවාද?"
"ඔව්..... ඉස්පිරිතාලෙදි හඩ්සන්ගේ නෝනාට ගෑනු ළමයි දෙන්නෙක් හම්බ උණා....... ජයවීරගෙ නෝනාට පිරිමි ළමයෙක්...... ඒත් ජයවීරගෙ නෝන එයාගෙ දරුවාව ඒ පව්කාර ජීවිතෙන් ගලවගන්න අතපත්තු මහත්තයට දීල යන්න කිව්වා...... මැරුණු දරුවෙක්ව එයාගෙ උකුලෙ තියගෙන ළමයා ඉපදෙනකොට මැරුණා කිව්වා.... ඒකෙන් හැමදේටම අවාසි වෙනවා කියලා හිතුව ජයවීර අර හඩ්සන්ගේ ගෑනු ළමයි දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් හොරකන් කළා...... එයා තමයි ලිහිණි ජයවීර....... අනිත් ගෑනු ළමයා තාරකා වික්‍රමනායක...... හැබැයි ජයවීරගෙ ඇත්ත පුතා තෙනුර ජයවීර නොහොත් අතපත්තු............ ඕකයි සුලමුළ..... ජයවීර අපරාධකාරයෙක් ඒත් එයාව අල්ලගන්න තරම් අපිට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නෑ. අපිට ඔයාගෙ උදව් ඕනේ එතනදි. ඔයා දන්න මොනා හරි තියනවාද?
"ඔව්...."
"මොකද්ද?......." හසංකයා සෑහෙන්න මාළඟට ආවා
"මේ ළඟදි ජයවීරගෙ දුවව පැහරගත්ත කසුන්..... එයා ඔයාට හොඳ සාක්ෂියක්...... එයාගේ අම්මාව ජයවීර පුච්චලා මැරුවාලු"
"තව......"
"ලිහිණි... භානුක කියන දෙන්නම අනික ළඟදි ලහිරුට වෙච්ච සිදුවීම පවා ජයවීර කළා කියලා අනුමාන කරන්න පුළුවං"
"ඔය කිසි දෙයක් ප්‍රබල නෑ.. මල්ලි... මට කියන්න පුලුවංද ලිහිණි තාරකා දෙන්නම දැං කොහෙද ඉන්නෙ කියලා" මට ටිකක් අප්සෙට් ගියා මේක නිකන් මටම ගහගන්නවා වගෙ වැඩක්. නොකිව්වොත් මම වැරදිකාරයා කිව්වොත් ඒත් මමමයි වැරදි කාරයා................
"ලිහිණි ගැන නම් මම දන්නේ නෑ.... තාරකා..................." මට එච්චරයි කියන්න පුලුවන් උනේ තාරකා එකපාරටම මතු උණා... එයාගෙ ඇස් වල කදුළු ගුලි වැටෙනවා...මේ කෙල්ල ඔක්කොම අහගෙන ඉඳලා..... අනේ දෙයියනේ දැං මම මොකද කරන්නේ................


Wednesday, May 11, 2011

115 කොටස





කොයි නරකාදියේ ඉදලා ආව කොකු පණුවෙක්ද මන්දා... මගේ තාරකාව තඩලගෙන ගියේ.....
"පර බල්ලා.... තාරකා මගේ එයා උඹට අරං යන්න බෑ.... මට දීල පල......" මම ආයෙත් හයියෙන් කෑ ගැහුවා..... මට වාවගන්න බෑ මේ කෙල්ල කෑ ගහද්දි අරන් යනවා... මට තව ඉස්සරහට අඩිය තියන්නත් බෑ
"පොඩි පුතා...." කොයි ලොකෙන් අම්මගෙ කටහඬ ඇහෙනවාද මන්දා.. එයාට පෙන්නෙ නැද්ද තාරකා අරං යනවා
"පොඩි පුතා....... " භූමි කම්පාවක් වගේ මාව හෙලවෙන්න ගත්තා... සුනාමි වගේ වතුර පාරකුත් මූණ පුරා ගියා.... මගේ කටට ආව සුද්ද සිංහලත් එක්ක මට ඇස් ඇරුණා. හෙන ගහපිට ගණන් බලාපිය කිව්වලු මේ මොකද ඔක්කොමලා මගෙ කාමරේ..... මම ඇඳ උඩ.... නංගි කටකින් අතත් වහගෙන හිනාව අම්මා තාත්තා අයියා අක්කා ඔක්කොම මගේ දිහා හොල්මන් වෙලා වගේ බලං ඉන්නවා. තාරකා..... මේ ඉන්නේ මගෙ ලඟ...... කිරි අප්පේ මම හීනයක්ද දැකලා තියෙන්නේ..... ඒකියන්නේ බූරු නම්බෙක් වගේ මම තාරකාගෙ නම කියලාද කෑ ගහලා තියෙන්නේ..... මම ඔක්කොමලා දිහා බැලුවා මෙච්චර වෙල හිර වෙලා තිබ්බ පොරොප්ප වගෙ කට්ටියගේ කටවල් වලින් හිනාව එළියට පැන්නා..... දැං ඉතිං නොණ්ඩි නැවයි. කට කපලා කට්ටියට හිනාව... තාරකාත් මගෙ ලඟට වෙලා හිනා වෙනවා.... අනේ දෙයියනේ...... මේ මොන නව නිංගිරියාවක්ද මට උණේ උපං තේකට මෙහෙම චාටරයක් නම් වෙලා නෑ.....
"හා හා.... හීනෙන් හරි ඕක කියා ගත්ත එක මදෑ... නේද තාත්තේ...?" අයියා.... තාරකා දිහා හොරැහින් බලනව මම දැක්කා..... 
"ඔව් ඒක ගැනවත් සන්තෝස වෙන්න ඕනේ.... අපි යමු... දැං ඉතිං ඒ දෙන්නම ගනුදෙනු බලාගන්නෙ නැතෑ" තාත්තා ආපහු හැරුණා......
" මම මේ තෙල් බෝතලෙ අරං ආවේ ගාන්න කියලා..... තාරකා ඔන්න ඕකගේ ඔලුවට වැඩිපුර තෙල් දාල ඔලුව හෙලවෙන්න මසාජ් එක දෙන්න... පිස්සා....." අක්කා එයා අතෙ තිබ්බ තෙල් බෝතලේ තාරකා අතට දුන්නා..... අම්මා මගේ නලලත් ඉඹලා පිට උණා... මගේ කටට වචනයක්වත් ආවේ නෑ... මොකො කතා කරන්න නෙවෙයි මරාගෙන මැරෙන්න හිතිලා තවත් හෙතෙන වැඩක්නෙ උනේ... නංගි තාම හිනා වෙනවා.... මම නම් ඕකිට ගහනවා සීලිමේ ගිහින් ඇලවෙන්න... ෂිඃ චාටර්...... 
"පොඩි අයියේ....... අපිට නම් එපා..."
"මොනාද?"
"තාරකාව" කන නිකං සුන්නද්දූවිලි වෙලා යන කිණ්ඩියක් දැම්මේ. මට කියාගන්න මොකුත් වචන එන්නේ නැති හැටි. තාරකා හිනා වෙනවා. මගේ ලඟ ඉඳලා. මේ කෙල්ලගේ හිනාව දැක්කාම මට ඔක්කොම අමතක වෙනවානේ......
"මේ මගෙන් කුණුහරුප අහගන්නෙ නැතුව යනවද?" නංගි දිව එළියට දැම්මා
"යනවා යනවා.. අපි උදැල්ල දන්නේ නෑ..." නංගිත් කාමරෙන් එළියට ගියා. මම තාරකා දිහා බැලුවා. බෙල්ලත් ඇද කරන් කෙල්ල හිනා වෙලා මගෙ දිහා බලං ඉන්නවා..... ඔහොම ඉන්නකොට රත්තරං මම කොහොමද ඔයාව නැති කරගන්නේ.. ඔයා දන්නවා නම් මම ඔයාගෙ ඔය හිනාවට ආදරෙ තරම්.
" මම මෙ තෙල් ටික ගාන්නද?" තාරකා මගේ ඔලුව අත ගෑවා..... ඒක පුදුමාකාර සැපක්. මට මහා ලෝභ කමක් දැනෙන්න ගත්තා
"ඔයා ගිහින් නිදා ගන්න තාරකා..... මට සමාවෙන්න" මම වචන හොයාගත්තා....
"ඒමොකටද සමාව......  කෝ මම මේ තෙල් ටික ගන්නම් ඔයා මගෙ උකුල උඩින් ඔලුව තියා ගන්නවාද?" තාරකාගෙ අහිංසක කම මාව තවත් එයාට ලං කරනවාද මන්දා..... මම අක්කා ආවාම නම් පැනලා එයගේ උකුල උඩ ඔලුව තියා ගන්නවා ඒත්.....
"කෝ තෙනුර මෙතනට ඔලුව තියා ගන්න කො" ඒ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන මට එයාව රිද්දන්න බෑ මම එයාගේ උකුල උඩ ඔලුව තියාගත්තා.... හිතට අමුතු සැනසීමක් දැනෙන්න ගත්තා.... මොකක්දෝ අමුතු පිස්සුවක් වගේ එකක් හිත පුරා දුවන්න ගත්තා. තාරකා තෙල් ඔලුවට දාලා ඔලුව අත ගන්න ගත්තා..... මෙච්චර කාලෙකට මට එහෙම සැපක් දැනිලා නෑ මම ඇස් දෙක පියා ගත්තා.....
"තාරකා....."
"ඇයි තෙනුර......"
"ඔයා මම ගැන වැරදියට හිතනවද?"
"නෑ....."
"තාරකා ඔයා මගේ තමයි...... ඒත් මට ඔයාගේ වෙන්න බෑ" මම මොනා කියනවද කියලා මට තෙරුමක් නෑ. තාරකා මගේ ඔලුව අත ගාන එක පැත්තකින් තියලා ඔලුව උඩින් මූණට එඹුණා
"ඔයා කියන දේ මට තේරෙන්නෙ නෑ තෙනුර..... ඒත් ඔයා හීනෙකින් හරි මාව ඔයාගෙ කරගත්ත එක මට ඇති ජීවත් වෙන්න" මේ කෙල්ල මේ මොනවද කියන්නේ.. මගේ ඇඟ හිරි වැටිලා ගියා.....
"ඒත්...." මම කියන්න ගිය දේ එයා මගේ කට එයාගෙ අතින් වහලා නැවැත්තුවා
"ඔයා ඒත් කියලා කියන්න යන දේ දැං කියන්න එපා... අද දවසෙ මට සතුටින් නිදා ගන්න දෙන්න..... මට ඔයාව අයිති නොවුණත් ඔයාව බලාගන්න විතරක් මට අයිතිය දෙන්න.. මම වෙන කිසි දෙයක් ඉල්ලන්නේ නෑ" අනේ දෙයියනේ ..... මේ කෙල්ල මගේ හිත කියවලාවත්ද මම කොහොමද එකත් බෑ කියන්නේ...... මාව සම්පූර්ණෙන්ම ගොලු උණා හරියට උපන් තේකට කතා කරලා නෑ වගේ. 
"තා... තාරකා........." ඒක මම කිව්වා නෙවෙයි කෙඳිරි ගෑවා.........
"ඔයා මගෙන් කවද හරි ඈත් වෙන්න ඒත් මට ඔයා ලඟින් ඉන්න දෙන්න තෙනුර" තාරකාගේ ඇස් දෙක වහගෙන කදූලු ගුලි දිලිසෙන්න ගත්තා
"මම මැරෙනකන් ඔයාට මා ලඟ ඉන්න බෑ තාරකා"
"මට පුලුවං"
"මාව පව්කාරයෙක් කරන්න එපා"
"ඔයා පව්කාරයෙක් නෙවෙයි........" එයා මගේ ඔලුව මසාජ් කරන එක අත ඇරලා අත ගාන්න ගත්තා. අනේ මගේ කෙල්ලෙ ඔයාට ආදරේ බව හීනෙන් හරි කිව්ව මම පව්කාරයෙක් තමයි. ඒක හරියට මේ අබ්බගාතයා එක්ක ජීවත් වෙයන් කියලා කිව්ව වගේ. ඒ හීනෙ හැබෑ වෙන්නේ නෑ කියලා කියන්න තරම් මට ශක්තියක් නෑ රත්තරනේ..... ඔයාට වඩා මට ඒ ආදරේ ඕනේ... ඒත් ඔයාව මට ඒ කාලකණ්ණි ජීවිතේට ඇදලා දාන්න බෑ.
"මට එක පොරොන්දුවක් වෙන්න තෙනුර"
"මොකද්ද?"
"මට කවදාවත් ඔයාව අමතක කරන්න කියන්නේ නෑ කියලා පොරොන්දු වෙන්න" මට මොකුත් කියන්න බෑ. මට පොරොන්දු වෙන්න බෑ.. මේ ටිකකට කලින් මම හිතුව එයා මාව අමතක කරන්න ඕනේ කියල
"ඔයාට මම සතුටින් ඉන්නවා බලන්න ඕනෙ නම් ඔයා මට පොරොන්දු වෙන්න ඕනේ" ඔයාගෙ සතුට ඒකද බබා......
"ඔයා හැමදාම සතුටින් ඉන්න මම ඔයාව සතුටින් තියනවා කියලා පොරොන්දු වෙන්නම්"  එයාගෙ මූණට අර ලස්සන හිනාව ආවා මම එයාගෙ උකුල උඩ ඉඳලා ඒ මූණ දිහා බලාගෙන හිටියා
"අද බිව්වෙ එහෙම නෑනේ.....?" මට ඉබේටම හිනා ගියා යකෝ එදා මම බීලත් මෙන්න මෙහෙම පොරොන්දුවක් දුන්නද දන්නේ නෑ
"ඔයාට කවුරුත් කියලා නැද්ද ඔයා හිනා වෙනකොට ලස්සනයි කියලා" තාරකා හිනා වෙලා ඇහුවා
"මේ මම.......?" ඔය කවුරු හරි මට ලස්සනයි කිව්වමද කොහෙද
"ඔව් ඔයා තමයි...... ඒක හැම කෙනාටම පේන්නේ නෑ... මම වගේ ඇස් දුරුවල කෙනෙක් කණ්ණාඩි නැතුව බලන්න ඕනේ" මම ආයේ හිනා උණා
"තාරකා මට ඔයත් පොරොන්දුවක් වෙනවාද?" බලාගෙන ඉන්නැද්දි එයාගෙ මූණ සීරියස් වෙලා ගියා
"මොකද්ද?"
"පුළුවං ඉක්මනට ඔයා ඇස් බලවලා කණ්ණාඩි කුට්‍ටමක් ගන්නවා කියලා" තාරකාට හයියෙන් හිනා ගියා
"ෂ්.................." මම කටට අත තියලා පෙන්නුවා තාරකා එයාගේ කට අතින් වගගෙන අනිත් අතින් මගේ නහය අල්ලලා හෙලෙව්වා. මෙච්චර බැදීමක් අයිතියක් මම එයාට දුන්නද මම දන්නේ නෑ.... ඒත් එයා ඒ වගකීම අරන් ඉන්නව දැක්කාම මට හිතට ලොකු හයියක් දැනෙනවා. තාරකා මගෙ ලඟින් ගියාට පස්සෙ මට නින්ද ගියේ නෑ.... තාරකා මගේ හිතේ අමුතුම කතාවක් ලිව්ව චරිතයක් වෙලා. කවදාවත් ඒකට වෙන කෙනෙක් හරි යන්නේ නෑ. 


උදේ ඉඳං මගේ හැම ඕනෙ එපා කමක්ම අම්මා තාරකාට භාර දීලද කොහෙද දහපාරකට වඩා එයා මගේ දේවල් හොයලා බලන්න මගේ ලඟට ආවා. ටොයිලට් එකට ගෙනියනවා ඇරෙන්න අනිත හැමදෙයක් ගැන හොයලා බැලුවා. මට එයා දකින හැම සැරේම සතුටුයි ඒත් එක්කම දුකයි. මේ පොඩි කෙල්ල තව කී කාලයක් මෙහෙම විඳවන්නද?
"පොඩි අයියේ........ කවුද ඇවිල්ලා..." නංගි හදිස්සියේම දුවගෙන ආවා
"කවුද ඕයි"
"ඔයාගෙ යාලුවෙක්ලු..... මම රොද පුටුවට එන්න සපෝට් එකක් දෙන්නද?" නංගි මාව රෝද පුටුවෙ ඉන්දවන්න ට්‍රයි එකක දුන්නා
"මොන වගේ එකෙක්ද?"
"හොඳ උස මහත එක්කෙනෙක් හිරාන් අයියා තරං විතර ඇති" නංගි මාව සාලෙට තල්ලු කරන් ගියා
"මල්ලි... මේ වෙලාවෙ ආව එක කරදරයක්ද?" හතිලව්වයි මෙ හසංකයා..... දැං මොකද කරන්නේ... තාරකාව මූට පෙන්නන්න නරකයි
"නංගි ඔයත් යන්න ගේ ඇතුලට ගෙදර ඉන්න කිසි කෙනෙක්ට මෙහාට එන්න එපා කියන්න" මම නංගිට කිව්වා..... හසංක හිනා උණා..... ඒත් මට ඕකගෙ හිනාව අල්ලන්නෙත් නෑ. මට බය තාරකා ගැන තාරකාව දැක්කොත් මූ මෙතන මොනවයින් මොනව වෙයිද දන්නේ නෑ














Friday, May 6, 2011

114 කොටස





"තෙනුර අනේ මට සමා වෙන්න" තාරකා කැඩි කැඩි මට කියන්න ගත්තේ මාව කාමරේ ඇතුලට ගෙනියන ගමන්.
"ඒ මොකටද?" මම මගේ හිතට ඇඟට දැනුන වේදනව නොදැනෙන්න කියලා දැම්මා
"ඔයා මීට කලින් බලන්න නාවට"
"ඒකට මක් වෙනවද? අනික ඒකෙ කිසි අවුලක් නෑ"
"මම ඒක දන්නවා ඔයාට ගානක් නෑ කියලා ඒත් මට ඒක දුකක්" අනේ මේ කෙල්ල මම නිසා දුක් වෙද්දි තවත් එයගේ හිත කඩන්න මට පුළුවංද ඒත් තාරකා ඔයාගේ හිත නොකඩා ඔයාව ජීවිතේ සතුටින් තියන්න මට පුලුවන් කමක් නෑ. තාරකා මගේ ලඟ දණගහලා වාඩි උණා
" මම ඔයාව බලාගන්නම්... හරියට මගෙ අත කැඩුණ වෙලාවේ ඔයා මාව බලාගත්තා වගේ"
"මම ඔයාව බලා ගත්තා...?." ඇත්තටම මට මතක නෑනේ... මතක ඇති කාලෙක මම කාවවත් බලගෙන නෑ. මාව බලාගන්න බැරි එක වෙන අයව බලාගනිද?
"ඔව් මට කන්න බැරි උණාම ඔයා මට කැව්වා මතකද?" ඇත්තම නේ න්නම් මම මෙයට හබුං කටයි කියලා කැව්වානේ... ඒ කාලේ ඒකෙ මාර ආතල් එකක් තිබුණා ඒත් දැං ඒක වෙනස්.....  මේ අහිංසක කෙල්ල තව දුක් විදීන්න ඕනේ නෑ.....
"මම ඔය පොඩි පොඩි දේවල් හිතෙ තියගන්න කෙනෙක් නෙවෙයිනේ" ඒත් එක්කම බුවා මගේ කාමරේට කඩාගෙන ආවා. වෙන වෙලාවක නම් ඕකට මම කොච්චර පිං අනුමෝදම් කරයිද? ඒ අද මට ඌ එහෙම ආවම දැණුනෙ සැහැල්ලුවක්
"මම වැරදි වෙලාවක ආවනම් සමා වෙයල්ලා" බුවා දැක්ක ගමන් තාරකා හිටගත්තා
"එහෙම වැරදෙනවාද බං"
"එහෙම නැත්තනම් කමක් නෑ... මම යන්න කියලා"
"අනේ උඹ ලිහිණිව බලන්න පලයන් හරිද?"
"ඔව් ඔව් අනිවා මම දැං එහෙ යන්නේ...... භනුකයා ලිහිණි අරං එහෙ එනකොට මම එහෙ ඉන්න ඕනේ"
"හරි මම මතක් කලා කියපං" බුවා කට අද කරලා හිනා උණා
"එච්චරමද කියන්න ඕනේ" ඌ මගෙන් අහුවෙ කිණ්ඩියට... ඒත් ඒ ප්‍රශ්නෙන් මම ටක් ගාල මට වාසියක් කර ගන්න ගේම දුන්නා
"නෑ මම හයියෙන් අල්ලලා ඉම්බා කියල කියපං" මගෙ කතාවෙන් තාරකාගේ මූණ කලු උණානම් ඒකයි මට කරගන්න ඕනේ... බුවා පටස් ගාල තාරකා දිහා බැලුවා
"මම යන්නම් රුවන්" තාරකා මගේ කාමරෙන් එළියට ගියා 
"මොකද්ද බං ඒ හරුපේ...... ලිහිණිව ඉඹින්න..... තාරකා මොනා හිතුවද දන්නේ නෑ"
"එයා ඕනේ දෙයක් හිතුවදෙං "
"මූසලයෙක් වෙන්න එපා බං... අද උදේ ඉදං ඔය කෙල්ල මෙහෙ එන්න හිටියේ මහමෙරක් වගේ බලාගෙන.... ඇවිල්ල පලවෙනි තත්පෙරෙන් උඹට ඒකිගේ හිත රිද්දලා දාන පුලුවං උණා...."
"උඹට කියන්න මට තාරකාව රිද්දන්න ආසයි"
"උඹට මානසික ලෙඩක්ද කොහෙද..... මට බයිලා අහගෙන ඉන්න බෑ ඒකට වෙන වෙලාවක එන්නම් උඹ දැං ඉතිං ආතල් එකේ හිටපං ... මම එහෙනම් ගියා" බුවා කාමරෙන් එළියට ගියා


මම එක පැත්තකින් වැරදි වෙන්න පුලුවන් අනිත් පැත්තෙන් මම කරන්න හිතාගෙන ඉන්නේ තාරකාට හොඳක්. පුරුදු විදියට රෝද පුටුවෙන් රූටගෙන ඇඳට නැග ගත්තා. මගේ ලොකේ මට ඉන්නේ මේ සීලිමයි ඒකේ හිටු පිනිම් ගහන මකුළු සෙට් එකයි විතරයි. උන් දන්නේ නෑ මමත් හොඳ බල්ටි ගැහුව පොරක් කියලා, උන් හිතනව ඇති උන් වැඩ කාරයෝ කියලා.... මට මකුළු දැල උඩ චීන සර්කස් දාන මකුළුවෙක් දිහා බලලා හිනා උණා
"මොකො මොකො මේ තනියම හිනාව" අක්කා කාමරෙට එන්නෙම මකුළුවෙක් එක්ක හරි ආතල් එකක් ගන්න හිතකොටමයි
"අපි හිනා උණාම එක එක විදියේ ප්‍රශ්න..... තමුසෙ කොහෙද ගියේ?"
"මම සාරියකට අල්ලන්න කෝඩ් වගයක් අරන් එන්න ගියා... සාරි ඕඩර් දෙකක් ආවනේ.... මොකෝ කුමාරිහාමි ආවාද?"
"මොන?"
"අනේ උඹ බබා නොවී හිටපං.... දැ ඔය සීලිමට විරිත්ත විරිත්ත හිටියේ"
"මම සීලිම එක්ක ආතල් එකක් ගන්න එක වැරදිද? මොකො තමුසෙලා කියන්නේ තමුසෙලා වගේ ඕනෙ දේටයි එපා දේටයි කෝකටත් ටැප් එක ඇරගෙන ඉන්න කියලාද?"
"ටැප් එක දැං අරින්න ඕනෙ නෑනේ දැං ඔය ඇවිත් ඉන්නේ බලාගන්න එක්කෙනෙක්..... අන්න අම්ම නම් දැනටමත් හොඳ කියවනවා... මව් පාර්ශවය නම් කැමති.... සහෝදර පාර්ශවයත් ඉතිං බොක්කෙන්මනේ"
"මේ ඔලුව හොල්මන් නොකර මෙතනින් කැපනවාද?"
"හා හා මම කැපෙන්නම් දැං ඉතිං අපෙන් මොකට වැඩක්ද?" අක්කා එතනින් නැගිට්ටා..... 
"මේ අක්කේ තමුසෙ එනවා නේද තෙල් ටික ගාලා මගෙ ඔලුව අත ගාන්න අද" අක්කා හැරිලා බලල හිනා උණා. 
"ඔව් ඔව්.....  ඇයි එන්න එපාද?"
"නැහැ ඔයා එන්න " මම හුස්මක් හෙලන ගමන් කියලා දැම්මා. අක්කා මා දිහා බැලුවෙ අමුතු විදියට
"මයියා...... උඹ මොකද්ද මේ හිතේ තියන් විඳවන්නේ"
"මේ මම............... විඳවනවා තමුසේට මොලේ අස්ථානගත වෙලාද ඕයි" අක්ක වචනයක්වත් කතා නොකර කාමරෙන් එළියට ගියා


හැමදාම රෑට මම ලෙඩ උණාට පස්සේ අක්කා පුරුද්දක් විදියට ඇවිල්ලා මගේ ඔලුවේ තෙල් ගානවා. සමහර දවසට මට සනීපෙට නින්ද යනවා. අක්කා තෙල් බෝතලෙත් අරන් මගෙ ලඟට ආවා. වෙනදා වගෙම ඔලුව පොඩ්ඩක් අතගෑවා
"මයියෝ...... උඹ නොකිව්වට සෑහෙන්න හිතනවා බං..... උඹ ගැන නෙවෙයි ඒත් රටේ ලෝකෙ ඉන්න අය ගැන. "
"එහෙම එකක් නෑ අක්කේ.... ඕක ඉක්මනට ගානවා මට නිදිත් මතයි...." මේ වෙනකන් මම තාරකාව දැක්කේ නෑ. එයා මගෙ ලඟට එන එක නවත්තලාද කොහෙද? මගේ හිත කෑ ගහනවා එයාව දකින්න ඒත් ආයේ කියනව එපා කියලා... මොනා කරන්නද මන්දා..... අක්කා තෙල් ගාලා අතගන්න පටන් ගත්තා.... මම ඇස් දෙක පියා ගත්තා......
" අනේ තෙනුර...... අනේ මේ බලන්න තෙනුර........ මාව අත අරින්න" මට ඇහෙන්න මරලතෝනියක්. කෑ ගහන්නේ තාරකා...... මම ඇඳෙන් බහින්න හැදුවා බැහැගන්න බෑ... කකුල් පණ නෑනේ... චිකේ රොද පුටුවත් ගොඩක් ඈත. තාම කෑගහනව ඇහෙනවා
"තාරකා ඔයාට මොකද?" මම කෑ ගහගෙන ඇදෙන් බිමට වැටුණා..... අක්කත් මාව දාල කාමරෙන් ගිහින්ද කොහෙද? අනේ මේ කෙල්ලට මොකද උණේ....
" අනේ තෙනුර......" මම බඩ ගෑවා... දණ ගහන්න බැලුවා බෑ.... මම කොහොම හරි ඇඳ අල්ලගෙන නැගිට්ටා... දෙයියනේ මම නැගිට්ටා..... මගේ කකුල් දෙක බිම... මම හිටගෙන ඉන්නේ
"තාරකා....." මම ඇඳ ඇරලා අමාරුවෙන් කාමරෙන් එළියට ආවා.... 
"තාරකාව අරං යන්න එපා....... තාරකා... තාරකා...." මම කෑ ගැහුවා ඒත් අර මිනිහා තාරකාව මුව පැටියෙක් ඇඳගෙන යනවා වගේ ඇදගෙන යනවා.....