" මල්ලිට අසනීප උණා කියලා ආරංචි උණා" පොර එහෙම කිව්වේ මගේ රෝද පුටුව දිහා බලලා..... ඒක ඉතිං ආරංචි වෙන්න දෙයක් නෑ අපේ ඩයිනමයිට් එක රහසක් කිව්වත් එහා ගෙදරට ඇහෙනවානේ. ඒවායින් මට වැඩක් නෑ... මට මෙයාගෙ මේ ගැරඬි හැව ගැන පොඩ්ඩක් දැන ගන්න ඕනේ... මට පේන හැටියට මූ ඉන්නේ ගමත් රවට්ටගෙන.... ගමේ ඉන්නේ නොම්බර එකේ රස්ති පොරක් වගේ ඒත් දැං බලාපල්ලකො හැටි. පොලිස් කිට ගහලා සන්ග්ලාස් දෙකකුත් ඔලුවට දාලා.
"හසංක ඇත්තටම දැං මේ මම දකින දේ හීනයක්ද කියලා විතරක් කියපං....?" මගේ කතාවට තල්මසායි අපේ බුවයි දෙන්නාම හොල්මන් වැඩිය තියා මමත් හොල්මන්නේ. ඒත් හසංකට හිනා...
"මොනා කරන්නද.... මම මල්ලිව මෙතනදි දකින්න බලාපොරොත්තුවක් තිබ්බේ නෑ ඒත් දැං ඒවයින් වැඩක් නෑ.... කොහොම හරි.. මේ දකින හැම දෙයක්ම ඇත්ත...... මම කෑගල්ලේ කලේ මගේ රාජකාරිය. මට එහෙ වැඩ කරන්න ලේසි උනේ ඒක මගේම ගම නිසා.... මම මල්ලිගෙනුත් ගොඩාක් දේවල් දැන ගත්තා......"
"මගෙන්" මම තවත් හොල්මන් ... මූ මම නිදාගෙන ඉන්න වෙලාවට ඇවිල්ලා හීනෙන් කියන ඒවා අහගෙන ඉන්නවද දන්නේ නෑ.
"ඔව්...... අපි හිතන තරම් ලෝකේ විසාල නෑ මල්ලි ...... ඕනෙ නැති හරිය අතාඇරියාම ඉතිරි වෙන්නේ පුස්සක් විතරයි" මූ බයිලා ගහනවා..... මූ එක්ක කතා කරන්න ගියොත් මගේ අර පොඩ්ඩවෙන්න පැල වෙලා තියන මුං ඇටයක් තරං මොලෙත් අකාලේ අභාවප්‍රාප්ත් වෙනවා.
"හරි මට මේ කිසි දෙයක් තේරෙන්නේ නෑ..... මට නිදහසේ ඔයාව හම්බ වෙන්න පුලුවංද?" පොර කට පැත්තකට කරලා හිනා උණා.....
"ඔව් මටත් ඔයාව හම්බ වෙන්න උවමනාවක් තිබුණා... ඔක්කොටම කලින් තාරකා නංගි කොහෙද දැං?" මට සත පහකට මූව විශ්වාස නැති නිසා ඉන්න තැනක් කියන්න ගියේ නෑ.
"එයා හොඳින්....."
"මම මේ සතියේ දවසක ඔයාව හම්බ වෙන්න ගෙදරට එන්නම්..... රාජකාරි මට්ටමෙන් නෙවෙයි. "
"හරි අපේ ගෙදර....... ?" මූ ගෙදර ඇවිල්ලා මොකක් හරි කේස් එකක් යයිද?
" නාවලනේ නොම්බර 163, පන්සල පාර?" මූ මාර හෝතම්බුවෙක්නේ.... මුගේ රාජකාරිය ඇවිල්ලා මාව ෆොලෝ කරන එකද දන්නේ නෑ. මම ඉතින් ඉබ්බා වගේ ඔලුව වැනුවා වෙන මොනා කරන්නද?
"මයියා.. අපි දැං යන්ද?" එන පොට එච්චර හොද නෑ කියලා තේරුණ නිසාද මන්දා බුවා එහෙම කියලා මගේ රෝද පුටුව පිටිපස්සට ආවා. ඔව් මෙතන ඉන්න එක එච්චර ඇඟට ගුණ නෑ.... මූ සමරනායකයාගේ හරි ජයවීරගේ හරි කටු සූප්පු කරන එකෙක් වෙන්න බැරි නෑ. මම ඔලුව වනලා හසංකයා දිහා බැලුවා
" අපි යනවා....."
"අයේ හම්බ වෙමු" හසංකයා මගේ උරෙස්සට හීනි තට්ටුවක් දාන ගමන් ලහිරුවා පැත්තට හැරුණා
මාව අරගෙන බුවා මිදුල දිගේ වාහනේට එන ගමන් අපහු පිටිපස්ස හැරිලා බලනව මම දැක්කා.
"මචං..... ඔය අර කෑගල්ලේ හසංකයා..."
"ඔව් මට තේරුනා....."
"ඌ පොලිසියේ නම් එහෙ මොකද කලේ"
"ඒක දැන ගන්න ඕනේ උගෙන්ම තමයි, කෝකටත් ඌව ලං කරගනින්.... ඌ අපිට ගොඩක් වැදගත් එකෙක්...." ඒත් එක්කම තල්මසා වාහනේ පැත්තට ආව නිසා අපේ කතාව නැවතුණා.. අක්කත් වාහනේට ආවට පස්සේ අපි තව ලහිරුවාගේ ගෙවල් ලඟ රැදෙන්නේ නැතුව ගෙදර පැත්තට ආවා.
මොනා උණත් අද උදේ සීන් එක මට තාම හිතා ගන්න බෑ...... ඇත්තට හසංකයාගෙ රාජකාරිය මොකද්ද? මම ඒ ගැන කල්පනා කර කර ඉන්නකොට නංගි ගාල කඩාගෙන මගේ කාමරේට ආවා....
"පොඩි අයියේ........" එයාගේ කට වක්කඩ වගේ හිනාව බේරෙන්න අරගෙන තිබ්බේ
"මොනාද තමුසෙට වෙලා තියෙන්නේ... ඔය පැණි කට හැමතැනින්ම බේරෙනවා"
"භානුක ආවා...."
"මම කිව්වේ..... ඉතිං ඌ ආවා නම් තමුසේ මෙතන මාව බලන්න ආවේ මොන ඉලව්වකටද?"
"එයත් එක්ක තව කෙනෙක් ඇවිත්"
"තල්මසාද?" නංගි බක බක ගාලා හිනාවෙන්න ගත්තා....
"ඔයා ආදරේට එයාට කියන්නේ තල්මසා කියලාද?" හිරාන් කාරයාට අපි තල්මසා කියනවා කියලා මේ හරකි දන්නවෑ... මමත් අනේ මන්ද මොලේ මැලේරියාවනේ.....
"මයියා..... වරෙන් වරෙන් එළියට යන්න" බුවා කඩාගෙන කාමරේට ආවේ නංගිවත් තල්ලු කරගෙන
"මොකද බං මේ....?"
"කෝ උඹ ලඟදි හොඳට හෝදපු ටී ෂර්ට් එකක් නැද්ද?" බුවා හෝ ගාලා මගේ ඇඳුම් කබඩ් එක ඇරගෙන ඒක මලවන්න පටන් ගත්තා
" භානුකයාට මොකද වෙලා තියෙන්නේ.. ඔන්න ඔය වැටේ තියන ෂර්ට් එක ගනින් බං" බුවා කබඩ් එක මැල්ලුම් කරලා මගේ ටිකක් අලුත් රතු පාට ගැප් ටී ෂර්ට් එක අරගෙන ආවා
"මේක මොකටද බං" ඌ මට ඒක දෙනකොට මම ඌ දිහා බැලුවේ මෙලෝ දෙයක් හිතා ගන්න බැරුව.
"ඕක ලස්සනයි තමයි රුවන් අයියේ....." මම ඒක ඇඟට දාගත්තට පස්සේ නංගි ඇවිල්ලා මේස උඩ තිබ්බ ආෆ්ටර් ශේව් එකත් ඇඟට හැලුවා......
"මොකද්ද බං මේ හරුපේ... දිව්‍යලෝකෙට යන්නවත් වීසා හම්බ වෙලාද?" බුවා මාව ඉස්තෝප්පුවට තල්ලු කරගෙන ගියේ වෙනදාට වඩා කලබලෙන්. එතන තාත්තයි. අම්මයි ඉන්නවා මම ලාවට දැක්කා..... භානුකයා සැටියට වෙලා ඉඳගෙන එයාලා එක්ක බර කතාවක්
"තෙනුර....... මචං..... උඹට දැං කොහොමද?" මාව දැක්ක ගමන් භානුකයා නැගිටගෙන එනවා මම දැක්කා. ඒත් එක්කම මට පිටිපස්ස හරිලා ඉඳගෙන හිටපු කෙනත් එක පාරටම නැගිට්ටා මම දැක්කා.
"තාරකා......" ආයෙ මම ටිකක් හොල්මන් උණා... මම තාරකා කිව්වට මේ ලිහිණිද දන්නේත් නෑ...... එයාගේ ඇස් වල කඳුලු කැට පිරුණා..... ඊලඟ මොහොතෙදි අඬයි කියලා හිතෙන නිසා මම අම්ම තාත්තා දිහා බැලුවා... ඒත් පපුව සෑහෙන්න වේගෙන් ගැහෙන්න ගත්තා. මම රෝද පුටුවේ ඛ්‍රේක් එක තද කරල අල්ල ගත්තා. මට කරන්න දෙයක් නෑ. එත් මගේ කෙල්ලේ අඬන්න නම් එපා
"තෙනුර........." එක පාරටම එයා අඬ අඬා ගියේ නංගි ලඟට. මම ඒ පැත්ත බලලා බුවා දිහා බලද්දි දැනුනේ මහා අසරණ කමක්. හරියට මොකුත් කියාගන්න කරගන්න බැරි නොදරුවෙක් වගේ හැගීමක්. ඒ තාරකා තමයි. එයා ලඟින් ඉන්නකොට මට දැනෙනවා. ඒත් මම ලිහිණිගෙන් එහෙම දෙයක් විඳින්නේ නෑ.
"තාරකා අද ඉදං උඹට භාරයි" බුවා ඒ ටික කියද්දි මගේ පපුව ගැලවිලා ගියා. අනේ මම කොහොමද ඔයාව භාරගන්නේ ... මට දැං මාව වත් භාර ගන්න විදියක් නෑ. මම දැං අබ්බගාත්යෙක් කෙල්ලේ.....
"තෑන්ක්ස් මචං...." මගේ කටහඬ එළියට ආවේ කැඩි කැඩි වගේ... උඟුරේ මොකද්දෝ තඩි ගුලියක් හිර වෙලාවගේ.... මම ආයෙත් තාරකා දිහා බැලුවා... එයා නංගිගේ උරෙස්සට ඔලුව තියාගෙන මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මගේ සර්වාංගෙම පණ නැති වෙලා ගියා.... ඔයා නැතුව මම මෙච්චර කල් ජීවත් උණාද? ඒත් ඒක එච්චර ලේසි නෑ......
"තෙනුර මචං...... මම දැං යන්න ඕනේ.. ලිහිණිව රුවන්ලෑ නැන්දා ලඟට ගිහින් දාන්න ඕනේ..... පොලිසිය ආයෙත් පිස්සු බල්ලෝ වගේ ලිහිණිව හොයනවා. තාරකාට උණත් ගෙදරින් පිටට වැඩිය යන්න නොදෙනවානම් තමයි හොඳ මොකද... ලිහිණිවයි තාරකාවයි මටත් හොයා ගන්න බෑ" මූ මාර කතා කියන්නේ මූට තියා මටවත් හොයා ගන්න පුලුවන්ංද?
"මට තේරෙනවා මචං..... තාරකා මෙහෙ හොඳින් ඉදියි......" භානුක මගේ ලඟට ඇවිල්ලා උරෙස්සට පොඩි තට්ටුවක් දාලා යන්න ගියා. මම අම්මයි තාත්තායි දිහා බැලුවා. තාත්තා වෙනදා වගේම මගේ බැල්ම ඒතරම් ගණන් ගත්තේ නෑ. ඒත් අම්මා ඇවිත් මගේ ඔලුව අත ගෑවා.....
"මයේ පුතා ඕවා ගැන හිතන්න ඕනේ නෑ....... මේ ළමයා මොකට ගෙදරින් එළියට යන්නද?" මම මගේ අම්මාගේ හැටි දන්නවා... එයාගේ හිත ඇතුලේ ඕනෙම කෙනෙක්ට දෙන්න ආදරේ උණනවා.... අම්ම තාරකාටත් ආදරේ වෙයි. එයාවත් අපිව වගේම බලාගනී. තාරකා මගේ වෙනකන් විතරක් එයාලා තාරකාව අපේ කරගනී.....
මම තව ටික වෙලාවක් තාරකා දිහා බලාගෙන ඉඳලා රෝද පුටුවේ ඛ්‍රේක් එක බුරුල් කරලා මගේ කාමරේ පැත්තට හැරෙව්වා. බුවා රෝද පුටුව අල්ලන්න යනකොට තාරකා බුවා දිහා බැලුවා
"රුවන්..... මම තෙනුරව කාමරේට ගෙනියන්නද?" බුව එතනින් ඈත් වෙලා රෝද පුටුවේ හැන්ඩල් එක තාරකාට භාර දුන්නා. හිතට මොකද්දෝ දැනූන නිසා මම ආයෙත් අම්මා දිහා බැලුවා. අම්ම ඇස් දෙකේ කඳුලු පුරෝගෙන බලාගෙන හිටියේ තාරකා දිහා.... මම තාත්තා දිහා බැලුවා... එයත් ටිකක් ඈතට වෙන්න බලාගෙන හිටියේ තාරකා දිහා... එයාලා හිතනවා ඇති මේ කෙල්ල කොහෙ ඉඳං ඇවිත් මේ අබ්බගාතයෙකුට කරගහනවාද කියලා. මම තාරකාට සුදුසු නෑ.. එයාට මීට වඩා ලස්සන අනාගතයක් තියෙන්න ඕනේ...... මම එයාගේ ලස්සන අනාගතේ කොහොම හරි හදලා දෙනවා..... මම එයාට ආදරෙයි.. ඒත් එයා එක දන්නේ නෑ. එයා මට ආදරෙයි මම ඒක දන්නවා, ඒ නිසා මගේ ආදරේ නාමයෙන් මම එයාගේ ජීවිතේ ඉතුරු හරිය මම නිසා දුක් විඳින්න දෙන්නේ නෑ. ඔයා මට කවද හරි ආදරේ කරන එක නවත්තන්න ඕනේ තාරකා....... එදාට මම ගොඩාක් සතුටු වෙයි. මොකද මම ඔයාට සුදුසු කෙනා නෙවෙයි, මම කාටවත් සුදුසු නෑ. මොකද මම ලෙඩෙක්. මම හීන් සීරුවේ රෝද පුටුව කාමරේ පැත්තට යන ගමන් ඇස් දෙක පිහ දා ගත්තා.
"
මේක හතර බීරි කතාවේ පසුවදන වගේ මොනා උණත් බුවා රෝද පුටුව කෙලින් කරලා බිමින් තිබ්බට පස්සෙ මම බුවාටයි තල්මසාටයි බර දීලා රෝද පුටුවට පස්ස තිබ්බා.
"හිරාන් මට ඇත්ත කියපං මචං..... උඹට නිකං වැරදිලාවත් ලහිරුවාට සැලකුණාද?" මම හිරාන්ට ළං වෙලා ඇහුවා. ඌ මූණ දෙල් කරගෙන මගෙ දිහා බැලුවා
"උඹට පිස්සුද බං.... උඹ හිතුවද මම ඒ තරං චාටර් කියලා" චාටර්ද නැද්ද මම දන්නේ නෑ ඒත් මූ කියන්න ඇත්ත බවනම් තේරෙනවා එච්චරට මුගේ මූණ හා පාටක් ගහලා. අපි ගල් බොරළු මැදින් ගෙට ගොඩ වෙන්න යද්දි එදා ලහිරුවා හම්බ වෙන්න ආවාම කතා කරපු අඟර දඟර පුංචි හාමි එළියට ආවා.
"ඔයාලා ආයෙත් ආවාද?" එයා මගෙ දිහා නෙවෙයි කෙලින්ම තල්මසා දිහා බලාගෙන ඇහුවා. තල්මසා බිම බලාගත්තේ මොකුත් නොකියා.
"කරුණාකරලා ආපු අතක් බලාගෙන යන්න.... අපිට මේ කරපු හරිය හොදටම ඇති" කෙල්ල කඳුලු පොදියක් ඇස් දෙකේ හංගගෙන කතා කලා
"නංගිට වැරදිලා..... අපි මේවට සම්බන්ද නෑ...." තල්මසා කියාගෙන ගියා..... ඒත් එක්කම ලහිරුවා පොඩි කොරයකුත් එක්ක ඉස්සරහාට ආවා.. අප්පටසිරි ඇහැක් පිරෙන්නම කලු වෙලා නළලටත් ප්ලාස්ටර් දාලා.
"කේෂා......" ලහිරු අක්කා දිහා බලලා කතා කලා. අර පොඩි කෙල්ල ලහිරුවා ළඟට දිව්වා. ඔලුව උස්සලා අක්කා දිහා බලනකොට මෙන්න එයත් සට සට ගාලා කඳුලු හලනවා. අනේ මන්දා... මෙලෝ රහක් නැති බනිස් ගෙඩියක් කනවා වගේ මම බුවා දිහා බැලුවා. මේ දුක සීන් ඉතින් කාට කියලා කියන්නද? අක්කා හිමීට මගෙ රෝද පුටුව ළඟට ආවා.
"මේ ඔයාගේ මල්ලි නේද? අනේ නංගි ඉක්මනට මෙයාලව ඇතුලට ගන්න" ලහිරුවා මගේ දිහා බලාගෙන කොර ගගහා එතනට ආවා.
"ලහිරු අයියාට කරදරයක් කියලා දැනගෙන ආවේ......"
"ඔව් ඊයේ කරදරයක් උණා තමයි..... ඒත් ඔයාලා මොකටද කරදර වෙන්නේ...." බුවයි තල්මසයි මාව රෝද පුටුවත් එක්ක ගෙදරට ගොඩ කළා.
"මොකද්ද ඇත්තටම සිද්ධ උණේ අයියේ......?"ලහිරු තල්මසා දිහා බලනවා මම දැක්කා. ඊට පස්සේ ලොකු හුස්මක් පුරෝලා ඇරලා මගේ දිහා බැලුවා.
"මම හිතනවා මල්ලිලා කතාවේ භාගයක් දන්නවා කියලා."
"ඔව් ඒත් ගලපගන්න මට බෑ..... මුල ඉදලා කිව්වානම්" අර පොඩි කෙල්ල ඇස් දෙකේ කඳුලු පුරෝගෙන ගෙට ගියා. තල්මසාත් නෝ කතා ඔහේ ඉදගෙන ඉන්නවා.
" අපේ අම්මාට පිස්සු......" ලහිරුවා පටන් ගත්තා
"ඉතිං...."
"එයා හොඳට හිටියා.... ඒත් එයාගෙන් උණ වරදක් නිසා එයා ඒ ගැන හිතලාම පිස්සු හදා ගත්තා..."
"වරදක්?"
"අපි හැදුණේ තාත්තා නැතුව මල්ලි..... ගොඩාක් අමාරුවෙන්...... අම්මාට මල්ලි හම්බ වෙන්න ඉන්නකොට තාත්තා නැති උණා.... නංගිවවත් මාවවත් හදාගන්න සල්ලි නැතුව හිටිය අම්මාට මල්ලි ගැන මාර බරක් හිතට තිබ්බා. එයා ගෙවල් වල කුලී වැඩ කරලා ගානක් හොයා ගත්තාට ජීවත් වෙන්න ඒක මදි උණා... ඒ නිසා මල්ලිව එයා හම්බ උණාට පස්සෙ වික්කා........... " මට හිටගන්න පුළුවං නම් මෙලහකටත් හිටගෙන. බුවා කලකිරීමෙන් මගෙ දිහා බැලුවා....
"ඒ ගනුදෙනුවට පහල නර්ස් ඇන්ටි සම්බන්දයි... ඒ මහත්තයා අපිට මාසේ ගානේ සල්ලි දුන්නා ජීවත් වෙන්න..... මට රස්සාවක් දුන්නා... ඒ හැම දෙයක් එක්කම එයා අපෙන් බලාපොරොත්තු උණේ මේ හැමදේම ලෝකෙන් වසන් කරගෙන ඉන්න එක."
"ඉතිං ඒ මහත්තයා ජයවීර නේද?" ලහිරු ඔලුව වැනුවා.....
"කේෂාගෙයි මගෙයි සම්බන්දේ දැනගෙන එයා ඒක නවත්තන්න කියලා මට තර්ජනේ කලා..... මම ඒක නවත්තන්නම ගියා... රටේ නැති බොරු කියලා... ඒත් මට ඒක කරන්න බැරි උණා..... අන්තිමට මම ඒ රස්සවෙන් අස් උණා...... ඒත් එක්කම මට තර්ජන වැඩි වෙන්න ගත්තා..... අපේ ගෙවල් ලඟ එක එක මිනිස්සු හැසිරෙනවා මට දැනුණා... රෑට ගේ වටේ ඇවිදිනවා මට ඇහෙනවා... අපි සද්ද නැතුව හිටියා...... කරන්න දෙයක් නෑ..... මම නංගිවයි අම්මවායි ලඟට කරගෙන ගොඩාක් බයෙන් ජීවත් උණා...... ඒත් ඊයේ මේ මල්ලිලා අපිව හොයාගෙන ආවා..... මෙච්චර කාලයක් රහසක් වෙච්ච ගොඩාක් දේවල් දැනගෙන... අපේ මල්ලිත් එතන හිටියා..... හැමදේමට වඩා ලේ නෑකම කැක්කුමයි මල්ලි... තිබ්බ පොරොන්දු ඔක්කොම අමතක කරලා අපි අපේ මල්ලිව පිලිගත්තා..... ඔයාලා ගිහින් එච්චර වෙලාවක් ගියේ නෑ... ජීප් දෙකක් පුරෝලා සෙනඟ ඇවිත් දොර කඩලා අපිට ගහලා අම්මාව ඇදගෙන යන්න ගියා. මම අම්මව බේරගන්න ගිහින් තමයි ගොඩාක්ම ගුටි කෑවේ... අහල පහල අය පොලිසියට කතා කරලා වෙන්න ඇති පොලිසියෙන් ආව නිසා උන් අපිව අත ඇරලා ගියා......... ඒත් ආයේ එන්න පුළුවං" ජයවීරයා කියන්නේ අමු තිරිසනෙක් අප්පා......... මගේ ඇඟේ දුවන්නෙත් උගේ ලේ කියලා හිතනකොට තමයි බෙල්ල කපා ගන්න හිතෙන්නේ.... මේ මිනිහා ජීවිත කීයක් විනාස කරලාද.... අන්තිමට එයාට ඕනේ එයාට ඕනෙ කරන දේ විතරයි.
"ලහිරු අයියා බය වෙන්න එපා.. අයියලා තනි වෙලා නෑ... අපිත් ඉන්නවා ඔයාලා එක්ක"
"ඒ වචන ටිකත් මට ඇති මල්ලි.........." අක්කා තොරතෝංචියක් නැතුව අඬනවා
" ඔය ටැප් එක වහගන්නවා අක්කේ..." මට බැරිම තැන කිව්වා
"ඔයාට මේ හැමදෙයක්ම උණේ මම නිසා ලහිරු" ඔන්න කලා වැඩක්, අනේ අම්මපා මේ ගෑනු දාගන්නේම අහක යන තොප්පිනේ.... මුන්ට මොලේ දෙනකොට මහා බඹා උණත් පොඩි ෂොට් එකක් දාලා ඉන්න ඇත්තේ.....
"පිස්සුද කේෂා, මේ හැමදේම අපිට උණේ අපේ දුප්පත්කම නිසා......"
ඒත් එක්කම පොලිස් ජීප් එකක් ගේ ඉස්සරහා නතර කලා..... ලහිරු නැගිටලා කොර ගහා ගහා ඉස්සරහාට ගියා....
"මේ ඉන්ස්පෙක්ටර් හරිම අවංකයි...... " ලහිරුවා හිමින් සැරේ කිව්වා.... මම පොඩි කාලේ ඉඳලා පොලිස් ජීප් එකට බයයි. ෂුවර් එකට ගිය ආත්මේ ගේමක් දේලා පොලිසියෙන් වෙඩි කාලා මැරුණ එකෙක් වෙන්න ඇති මම..... ඒ නිසාද කොහෙද මම බිම බලා ගත්තා...... තල්මසාත් පුටුවෙන් නැගිටලා එළියට ගියා මම දැක්කා.
"ලහිරු කොහොමද තත්ත්වෙ....?" පොලිස් බුවාගේ කටහඬනම් මට මාර හුරුයි වගේ... ගිය ආත්මේ මුගෙන්ද දන්නේ නෑ වෙඩි කෑවේ...... මම පොලිස් කාරයා දිහා නිකමට බැලුවා.......
මේ මොකද්ද මේ වෙන්නේ...... කිරි බුදු අප්පේ............ යකෝ මට නැගිටගන්න බැරි හැටි විතරක්. මාව එතනම ගල් උණා
"කොහොමද තෙනුර..............?" මට කෙල ටිකවත් ගිල ගන්න බෑ.. කතා කරන්න වචන දන්නේ නෑ වගේ. ඔහේ බලාගෙනම හිටියා මිසක් මොකුත් කිව්වේ නෑ.. මේ වෙලාවේ මම ලාවට හිනා වෙන්න ඕනේද. අම්බානකට අඬන්න ඕනෙද කියන එක මට තේරෙන්නේ නෑ
"මාව අඳුනන්න බැරිද?....." මම දැං මොකද්ද කියන්නේ මට අඳුනගන්න පුලුවං ඒත් වචන පිට වෙන්නේ නෑ කියන්නද?
"හසංක..................." ඇති යන්තම් මම දිව නවා ගත්තා....... බුවා මගේ දිහා බැලුවේ කජු වෙලා..... මටත් මේක හිතාගන්න බෑ. අර ගමේ හඩ්ඩා පොලිස්කාරයෙක්ද? එතකොට මූ ගමේ මොකද කළේ... මම ආයෙත් හසංක දිහා බැලුවා මෙන්න මූට මාර හිනා.... දෙන්න පුළුවන් නම් දෙනවා මම සිග්නල් ටූත් පේස්ට් එකක්.
මේක දිව්‍යලෝකෙට වීසා හම්බ උණා වගේ වැඩක්. තාරකා අපේ ගෙදර...එයා මගෙ කාමරේට ඇවිල්ලා මගෙ ඔලුව අත ගාලා... ප්ලේන්ටියක් කටට ලං කරනකොට කොහොමද ආතල් එක. හම්මේ........... කවදද ඒ දවස එන්නේ. කට පුරාම දැඟලුව විසිල් පාර නිකන්ම කටෙන් පිට වෙච්චි
"මයියා............" විසිල් එක එක පාරටම ගිලුණා...මේ කඩාගෙන එන්නේ අක්කා නේද? අනේ මන්ද එන විදිය නම් අන්තිම දරුණුයි. න්‍යෂ්ටික බලාගාරේ පුපුරලා ජපනෙක් මරලතෝනි දෙනවා වගේ මට ඇහුනේ
"මොකද ඕයි?" අර තිබ්බ ආතල් එක සම්පූර්ණයෙන්ම පුස් වෙලා ගියා
" ලහිරුට කවුද කට්ටියක් ගහලාලු මයියා"
"කවුද කට්ටියක්? තමුසෙ කොහොමද දන්නේ?"
" අනේ දැනගත්ත විදිය නෙවෙයි....... මට එයා බලන්න යන්න ඕනේ" හතිලව්වේ මෙයා නම් කියයි.... මොකො මම මෙයාව රොද පුටුවේ දාගෙන පාගන්නද? ප්‍රායෝගික නැති එකක්මයි කිව්වොත් කියන්නේ.
" මාව ෆෝන් එක ලඟට එක්කන් යනවා එහෙනම්" මම ඇඳෙන් බහින්න එහාට මෙහාට දැඟලුවා...... අක්කා මාව සපෝට් එක දාල රෝද පුටුවේ ඉන්ඳුවා...... ඊට පස්සේ මම හිතනකොට මෙන්න මම ෆෝන් එක ළඟ..... අක්කාට මාර හැකියාවක්නේ තියෙන්නේ..... මම කෝල් එක ගත්තේ තල්මසාට
"හලෝ මචං....." ඌ එකපාරටම කතා කලා
"හිරාන්..... කොහොමද?"
"මම ගෙදර මචං... මොකද්ද සීන් එක?"
"මචං මට පොඩි ගමනක් යන්න ඕනේ...."
"කියහං..... මම එන්නම්"
" මගේ ෆිට් එකක් බලන්න....... උඹ එනවාද?"
"ඕවා මොනාද තෙනුර ... මම එන්නම්..."
"උඹ එන ගමන් බුවා වත් දාගෙන වරෙන්"
"හරි ඕවත් වැඩද?..... අපි ඊයේ ලිහිණිව පන්නගත්තා...." මිනිහා අන්තිම ටික කිව්වේ රහසින් වගේ
"ආරංචියි...... දැං ලිහිණි කොහෙද බං...."
"ඒවා මේවයින් කියන්න බෑ..... මම ඇවිත්ම කියන්නම්"
"එළ...... මම ලෑස්ති වෙලා ඉන්නම්"
මම අක්කා දිහා බැලුවා..... අනේ අප්පේ මෙන්න මෙයාගේ ටැප් එක ලීක් වෙනවා...... ඇයි හත්දෙයියනේ ගෑනුන්ට මෙච්චර ටැප් වැඩකිරීමේ හැකියාවක් ලබා දුන්නේ..... මට නම් ඕවා ඉවසන්න හරි අමාරුයි.
"අඬන්න එපා ඕයි...... දැං බලන්න යමු, තමුසෙ දන්නවානේ මට තමුසෙව කිව්ව ගමන් දාගෙන අර දඬුමොණරේ යන්න දැං බෑ කියලා"
"මට ඒක මතක් උනේ නෑ මයියා......... මේක ආරංචි වෙච්ච ගමන් කියන්න මට වෙන කවුද ඉන්නේ?" ඒ පාර නම් ස්පීඩ් එකේ ටැප් එක වැඩ..... හප්පා......... අඬුවක් නැතුව ගලාගෙන යනවානේ... අපිවත් හෝදගෙන... දැං මේ අඬන ඇඬිල්ලට විහිළුවටවත් බෑ කියන්න හිතෙනවාද
"හා දැං ඔය මදෑ...... ලෑස්ති වෙනවා දැං හිරාන් එනවා......"
"යං මම උඹව ලෑස්ති කරන්නම්"
"එපා.... මට ඔය උඩට ටී ෂර්ට් එකක දා ගත්තාම මදෑ..... තමුසේ ලෑස්ති වෙනවාකෝ...... " මම රෝද පුටුව හරවගෙන කාමරේ පැත්තට ආවා... අක්කා ඇස් පිහා පිහා එයාගේ කාමරේට යනවා මම දැක්කා... පව් කියලත් හිතෙනවා......
"කොහෙද යන්න හදන්නේ...." නංගි ඉතිං ආච්චි වෙන්න එනවා කියන්නේ ඕවාට තමයි....
" තමුසෙට සෙල්ලම් කරන්න බෝනික්කෙක් අරං එන්න" නංගි හිනා වෙන්න ගත්තා
"පොඩි අයියේ... මට පණ තියන බෝනික්කෙක් හම්බ වෙනවානේ ළඟදී"
"ඇත්තද?"
"එනවකෝ මගේ කාමරේ පෙන්නන්න"නංගි ඒ අස්සේ මාව එයාගේ කාමරේ පැත්තට ඇඳගෙන යනවා. මේ රෝද පුටුවේ රෝද නැති උණානම් හොදයි කියලා හිතෙන්නේ මේ වෙලාවට තමයි. හැබැයි මම වැඩිය නංගිගේ කාමරේට අඩිය තියලා නෑ.... මොකද නංගිගෙත් මගේ වගේම පොකට් එක සරු නෑනේ... අක්කගෙයි අයියාගෙයි කාමර වලට නම් ඉහේ කෙස් ගානට ගිහින් ඇති... දවසෙ වියදම පියව ගන්න
"ෂා...... මරුනේ..... නංගි මට වඩා පිලිවලයි" ඒ ටිකට මටම හිනා............. මම පිලිවලයි මේ දවස් වල මොකද මගේ කාමරේ අස් කරන්නේ අම්මානේ
"මේ ඇඳ තාරකා අක්කාට" කිරි අප්පේ..... මේ ඇඳ තාරකාගෙද? මට ලවට හිනාවක් වැදුණා
"මෙයාට ඇඳ පෙන්නුවත් චූන් වෙනවානේ" නංගි හිනා වෙන්න ගත්තා......
"එහෙම තමයි.... පිනට දහමට කැමති මිනිස්සු" චාටර් වෙන්න ඕනේ නෑනේ ඉල්ලන්
"පිනට දහමට?"
"ඔව් අහිංසක කෙල්ලෙක්ට උදව් කරන එක පිනක් නෙවෙයිද?"
"පිං පිං සෑහෙන්න පිං..... "
"ඒකනේ" මම රෝද පුටුව හරව ගත්තා
"පොඩි අයියේ....... මට තාම එක දෙයක් තේරුම් ගන්න බෑ"
" මොකද්ද?"
"ලිහිණිගෙයි තාරකාගෙයි මෙච්චර සමානකමක් වෙන්නේ කොහොමද?, අනික ඒ දෙන්නම ඔයාට හම්බ උණ හැටි"
"ඕකට තමයි නංගි කියන්නේ කරුමේ කියලා... දැං බලනවා මගේ කරුමෙට අම්මා තාත්තා වෙනස් වෙලත් තමුසෙගේ පොඩි අයියා උණානේ....." මගේ කතාවට නංගි හිනා වෙන්න ගත්තා
"ලිහිණි තාරකා දෙන්නා අයියාට හම්බ උනේ නම් කරුමෙට නෙවෙයි.... වාසනවට" බම්බුව තමයි. මුන් දෙන්නා හින්දා අද මගේ වැඩ කරන්නේ අච්චරු දාන්න පුලුවං කටයි බයිට් එකට ගන්න පුලුවං කිඩ්නියයි විතරයි. ඔය දෙකත් සොරි වෙච්ච දවසට මේ මයියා ඉතිං සීන් එකෙන් සමු ගන්න එක තමයි කරන්න වෙන්නේ. අපිට මොකටද බල්ලෝ ලුණු ඇඹුල් කට්ට තියනවානම් ආතල් එකේ සූප්පු කරනවා මිසක්.
මම කාමරේට ගොඩ වෙලා වස්තරක් දාගෙන කොන්ඩෙටත් ජෙල් පොඩ්ඩක් ගාල හදාගෙන මනුස්සයෙක් වගේ පැත්තක් අල්ලලා පාරට කන දාගෙන බලාගෙන හිටියා...... යන්න කොහෙද කියලාට වඩා තාරකා අපේ ගෙදර එන එක ගැන හිතනකොට දැනෙන ෆිට් එක නම් අයේ ඉතිං මේක ලියාගන්න මට බෑ
"මයියා.........." යකෝ කාර් එකක් ආවද..... බලපං තාරකා ගැන හිතනකොට කොච්චියක් කන ළඟ හූ කිව්වත් ඇහෙන්නෙ නැති හැටි
" උඹලා ආවාද?" බුවා මා දිහා බලං හිටියේ අමුතු ස්ටයිල් එකකින්
"කොහෙද මේ යන්න හදන්නේ?"
"ලහිරුවාගේ ගෙදර"
"ඒ මොකෝ... සිරියා බලන්නද?"
"නෑ නෑ... ඊයේ ඌට කවුද ගහලාලු.... අක්කා මෙතන කරාමේ කඩා ගත්තා"
"එහෙනම් යං..... උඹ දන්නවාද ඊයේ භානුකයාටත් උගේ ඇත්ත අම්මා ගැන විස්තර ලැබිලා"
" නෑ....... " මම බුවා එක්ක යන ගමන් තල්මසාට පොඩි සෙලියුට් පාරක් දැම්මා
"නෑ නෙවෙයි ඔව් බං......"
"උඹලෑ අම්මා තාත්තා නැද්ද " තල්මසා වටපිට බලන්න ගත්තා
"තාත්තා වැඩට ගිහින් අම්මා මර්කට් ගිහින්..... එයාලා එන්න කලිං මාරු උණොත් හොඳයි" අක්කා ඉස්සරහාට දුවගෙන ආවා
"මචං අක්කාගේ සීන් එකකට මේ එළියට යන්නේ...... අක්කාගේ බෝයියාට කවුද ඊයේ නෙලලා බං... ඒක බලලා එමුද?"
"ආයේ අහලා උඹ කියනවා නම් ආයේ ඔබාමාව උණත් බලලා එන්න යන්, නගින්න අක්කා...." තල්මසා අක්කාට වාහනේ දොරත් ඇරලා දුන්නා..... මාවත් තල්මසයි, බුවයි එකතු වෙලා පිටපස්සට පටවල්ල රෝද පුටුවත් දෙකට තුනට නවලා වාහනේ අස්සකට රිංගෙව්වා......
" ඉතිං හිරාන් කියපං බං..... භානුකයාගේ සීන් එක" හීරන් කාරයා ගමන පටන් ගන්නකොට මම ඇහුවා.....
" ලිහිණිව කිඩ්නැප් කරපු බුවාව අපි දෙතුන් වතාවක් බලන්න ගියා... ඌ ඇවිල්ලා හොඳ එකා..... අපේ ජයවීර අංකල් එක්ක තියන ඔරොප්පුවටනේ ඔහොම දෙයක් කලේ......"
"ඉතිං" මූ මොකක් හරි කියන්න ගත්තාම මහාවංසෙම ඇදබානවනේ
"ඌ මොකෙද්ද නර්ස් නෝනා කෙනෙක් ගැන අපිට ඔත්තුව දුන්නා.... එයා තමයි භානුකයාව ගෙනත් දීලා තියෙන්නේ ජයවීර අංකල්ට"
"හරි උඹලා නර්ස් ඇන්ටිව හම්බ උණා....."
"ආයේ අහලා ඊයේ අපි ගිහින් හම්බ උණා..... මුලින් එයා බය උණා.... පස්සේ භානුකයා සල්ලි ටිකක් පෙන්නුවාට පස්සේ එයාගෙ ගෙවල් වලට උඩහා ඉන්න ගෑනු කෙනෙක්ගේ ඇඩ්‍රස් එක අපිට දුන්නා.........
" එයාද අම්මා...."
"ඔව් බං ඒත් මෙලෝ මඟුලක් කතා කරගන්න බෑ ඒ ගෑනිට පිස්සු... වෙලාවකට මගේ පුතා කියල බදා ගන්නවා... වෙලාවකට හිනා වෙනවා..... මල සීන් එකයි"
"ඉතිං......"
"මොනා කරන්නද.... අපි ඒපාර ආවා... භානුකයා හිතන් ඉන්නේ ඒ ගෙදර අයටත් කියලා ඒ මනුස්සයාව මනෝ වෛද්‍යවරයෙක්ට පෙන්නන්න"
"මදෑ කොලා" ඒත් එක්කම බුවා හරවන්න ඕනේ පාර තල්මසාට පෙන්නුවා
"මේ පාරේ තමයි ඊයේ අපි ආවේ....." කිය කිය තල්මසාත් වාහනේ හැරෙව්වා......
" අන්න අර ගෙදර තමයි නර්ස් නෝනා ඉන්නේ..." පොඩි ගෙයක් පෙන්නුවා..... පරණ තාලේ........ බුවා ලිහිරුවාගේ ගේ ළඟින් වාහනේ නවත්තන්න කිව්වා..... තල්මසා ටිකක් අප්සෙට් ගියා ඌ පිටි පස්සට හැරිලා මාදිහා බැලුවා
"මචං මේක තමයි භානුකයාගේ අම්මාගේ ගෙදර...." මොකක්..... මේ මොකද්ද මේ කියන හරුපේ..... බුවාත් මගේ දිහා බැලුවේ පිස්සු මාන්දම හැදෙන්න වගේ.... එ කියන්නේ භනුකයාගේ අම්මා සිරියාද? මේක මොන වගේ සීන් එකක්ද? ලිහිරුවා ඒ කියන්නේ භානුකයාගේ අයියා..... මේක නම් මහ පිස්සු හැදෙන කතාවක්..... මට මේක අගක් මුලක් මැදක් ආයේ පැටලිලා. ඒ ඔක්කොම පැත්තකින් තියමු.... දැං එහෙනම් කවුද ලහිරුවට ගැහුවේ..... තල්මසා වැදිලාවත් අත පය දිග ඇරලා ඈනුමක්වත් ඇරියාද දන්නේ නෑ, මූ අතපය දිග ඇරියා කියන්නේ අහල පහලා අපි වගේ අහිංසක හාල්මැස්සන්ට ඇඩ්‍රස් නැති වෙනවා තමයි.
මම වගේම ගැන්සියේ අනිත් උණුත් බුවාගේ කතාවට සයිලන්සරේ වතුරේ දාගෙන. මූ ඒ පාර හරවා පහරක් එල්ල කරන්න යන්නේ මොකෙක්ගෙ හරි අතටම මම හිතන්නේ......
" උඹට පිස්සු ඔක්කාරෙට වගේ එනවාද" මගේ කටේ ප්‍රශ්නේ බුවාගෙන් ඇහුවේ ටොලා
"මොකද්ද ඒ කතාව බං"
"ඇයි මීහරකෝ...... වපුරලා තිබ්බ හේනට බැස්සම වගාව සරු සාර වෙනවාද?"
"කියන දෙයක් වචන දෙක තුනෙන් තේරෙන්න කියපං බං... උඹලා කියන ඒවා තේරුම් ගන්න පුරා විද්‍යාවට තමයි යන්න වෙන්නේ" බුවාට ටොලා එක්ක ටික වෙන්න මල පැනලා.
" දැං ලිහිණිව ගෙදරින් පන්නගෙන ඇවිල්ලා උඹද කන්න අඳින්න දෙන්නේ...?" බුවා කට කොනකට හිනාව අරන් මගේ දිහා බැලුවා
" පොතේ හැටියට සෙන්ටිමෙන්ටල් වෙන්න ඕනේ මයියා... ඒත් පැන පැන දුක ප්‍රකාශ කරන්නේ ටොලානේ...... මේ ගැන විනය පරීක්ෂණයක් කරන්න ඕනේ...."
"බයිලා නෙවෙයි බුවා..... මොකද්ද මේ තුන් තෙරවිල්ල කියලා පැහැදිලි කරපං..... ලිහිණිව පන්නගෙන ඇවිල්ලා අපි මොකද කරන්නේ?" මම ටිකක් හෙමින් සීරුවේ ඇදලා පැදලා අහන ගමන් බුවා දිහා බැලුවා... කොහොමත් බුවා ගෑනු අක්ෂන් වලට පෙරේතයානේ.... ඕකා ඇඳලා පැදලා ඇහුවොත් බොක්ක ගලවලා අතට දෙයි උඹ ඕක තියාගනින් මාව මතක් වෙන්න කියලා.
"මේකනේ මයියා..... ලිහිණි ගෙදර ආව වෙලාවේ ඉදං අඬනවාලු ගෙදර ඉන්න බෑ කියලා... කෙල්ල අම්මා නැති වෙච්ච එක දැනගෙන තවත් කොන්ට්‍රොල් නෑලු. භානිකයා ලිහිණිව පන්නන්න හදන්නේ.............. ඉතිං උන් දවස් දෙක තුනකට කොහෙ හරි තියන්නම්ලු... ඊට පස්සෙ ලිහිණිට ඉන්න ආරක්ෂා සහිත තැනක් හොයා ගන්න ඕනෙලු."
"ඉතිං" මම නෙවෙයි අනිත් උන් මට වඩා වයින් වෙලා
"ඉතිං කියන්නේ බං...... මට මෙතන හරිම සරළ වැඩක් මතක් වෙන්නේ...... මයියා... කොහොම හරි කියලා තාරකාව මෙහෙ ගෙන්න ගන්නවා.... තාරකා වෙනුවට අපි ලිහිණිව නැන්දාලෑ ගෙදර නවත්තනවා........ " බුවාගේ කතාව ඌ ඔය කියන තරම් සරළ නෑ. අපෙ ගෙදර ඉන්න සියලු සත්ත්වයන්ට මේක තේරුම් කරලා දෙන එක ලිහිණිව ජයවීරයාගෙ ඇහැ වහලා පන්නගෙන එනවට වඩා අමාරුයි. ගැන්සියම මගේ මූණ දිහා බලාගෙන ඉන්නේ කොයි වෙලාවේ මගේ කට ඇරෙයිද කියලා බලාගෙන
"ගහෙන් ගෙඩි එනවා වගේ මේවා මෙහෙම කරන්න බෑ බුවා... ඔන්න මට දුවන්න පනින්න පුලුවං කමක් තිබ්බා නම් වැඩේ ශේප් කරගන්න තිබ්බා... ලිහිණිගේ සීන් වලට තාරකාට අවුලක් උණොත්"
"එහෙම වෙන්නේ නෑ බං... උඹ කවදා ඉදලාද බවලත් වගේ හිතන්න ගත්තේ...?"
"හරි මම තාත්තාගෙන් අහලා බලන්නම්..... හැබැයි වැඩේ ඇනුනොත් ලිහිණිව තියන්න වෙන තැනකුත් සෙට් කර ගනිං"
"උඹ ට්‍රයි කරපංකෝ"
" මොනාද ට්‍රයි කරන්නේ....?" වෙනදා වගේම ඒ කටහඬ මගේ හීන් දාඩිය පිටකලා..... මොනා උනත් මම ඒ කටහඬට තියන හබ්බ බය නම් නැති වෙන එකක් නෑ......
"නෑ ... තා... තාත්... තේ..." ඔය නොදකින්............ තාත්තේ කියාගන්න බෑ ඉතිං තත් තත් ගගා අවුරුද්දක් උණත් ඉන්න පුලුවං....
"අපි අංකල් මේ කිව්වේ... මයියා... නිකං හූල්ල හූල්ල ඉන්නවා...." බුවා කිව්වෙ නැද්ද අර ටකරමකට ගල් ඇදබානවා වගේ...... ඌට තියන ගට මට නෑ තමයි ඒත් මෙහෙම ගියොත් වැඩේ අනාථ නාථ වෙලා ෆුල් වල් බිහි වෙලා යනවා
" හූල්ල හූල්ල... ඒ මොකද?"
" මයියාගේ ගෑනු ළමයා කෑගල්ලේ දාලා ඇවිත්නේ" හුටා............ මුන් ඇවිත් ඉන්නේ මාව නැති කරලා දාන්න .... දැං බලනවා මට ආත්ම හතකට තාත්තාට මූණ දෙන්න පුලුවන්ද?
"පොඩි පුතා.............." ඔය ඉතිං...... මට දුවන්න පුලුවන්නම් මෙලහාට මම යාපනේටම දුවලා
"ඇයි තාත්තේ....?" බිම බලාගෙනම මම උත්තර දුන්නා
" ඇත්තද මේවා...." දැං ඉතිං ගෙදර ගියත් මා නසි මග හිටියත් මා නසී කොහෙන් ගියත් මම තමයි නසින්නේ වගේ සීන් එකක් වෙලා තියෙන්නේ.... නෑ කියන්නත් බෑ... එතකොට ඕනෙ කරන වැඩේ කරගන්න පසුවටවත් සධාරණ ටෝකක් දාන්න වෙන්නේ නෑ... ඔව් කිව්වොත් කොල්ලාගේ චරිතේ නිකන් අර සිංහල ෆිල්ම් වල ඉන්න කාඩ්බෝඩ් ප්‍රේමවන්ත ගනයට වැටෙනවා..... අනේ මන්දා
" අංකල් ඇත්තද අහනවා... මෙච්චර වෙලා මෙතන අඬුවේ නැති ටික විතරයි.... දැං අංකල්ට බයේ ගල් ඉබ්බා ආසනය රකිනවා"
"කවුද ඒ ගෑනු ළමයා... නැන්දා අර හදාගන්නවා කියලා ගත්ත ගෑනු ළමයාද?" මම බිම බලාගෙනම ඔලුව වැනුවා.....වැනුවා නෙවෙයි ඉබේටම වැනුනා.....
" දැං ඒ ලමයා එහෙ නෑ කියලා නැන්දා කිව්වා...." තාත්තා ඔක්කොම දන්නවා..... මම නම් කතා කරන්නේ නෑ... දිගටම කතා කලේ අපේ බුවානේ ඌම කතා කරපුදෙං....
"ඔව්නේ අංකල්.... එයාට අම්මා තාත්තා නෑනේ... නේද මයියා..............."
"ඔව්" බුවා මාවත් මරාගෙන ඌත් චාටර් වෙන්න යන්නේ
"ඉතිං....."
"ඉතිං අංකල් එයා එයාගේ මාමා බලන්න මෙහෙ ඇවිත්" බුවා වැඩේ නාගන්නයි යන්නේ....... සමරනායකයාගේ නම ඕකා කිව්වොත් මට ඉන්න වෙන්නේ රෝද පුටුවේ නෙවෙයි හොඳ නැදුන් මිනී පෙට්ටියක
"ඉතිං"
"ඉතිං අංකල්..... එයාගේ මාමා මෙහෙන් රට ගිහින්.... යන්නම එයා දැනගෙන හිටියේ නෑලු. කෑගල්ලෙ ඇන්ටිත් ආයේ එන්න එපා කියලානේ කොලඹ එවලා තියෙන්නේ.... ඉතිං එයා අපිව හොයාගෙන ආවාම මම අපේ නැන්දලාගේ ගෙදර සෙට් කලා"
"ආ... එහෙමද?"
"දැං මොනාද අපෙන් ඕකට කරන්න ඕනේ පොඩි පුතා" තාත්තා නෝමල් එකේ මගෙන් එහෙම ඇහුවා
"තාත්තේ..... එයාව මෙහෙ නතර කරගන්න බැරි වෙයිද?" කොහෙදෝ මුල්ලක තිබ්බ ගටක් අඟට සෙට් උණා.
තාත්තා ටික වෙලාවක් මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා... ඊට පස්සෙ යාලුවෝ දිහා බැලුවා.... ඊට පස්සේ එතනින් දොර පැත්තට යන්න ගියා. මම බුවා දිහා බලලා ඔලුව වනලා වැඩේ හරි යන්නේ නැති බව කියලා රෝද පුටුව ආපහු හරෝ ගත්තා.......
"වෙන විදියක් හිතපං මචං.........." මම කාමරේට ගොඩ වෙන ගමන් කිව්වා......
"එහෙනම් අපි තව මොකක් හරි ප්ලෑනක් ගහන්න වෙනවා..." මගේ කටින් සුළි හුලඟක් වගේ හුස්මක් පිට උණා.... ඒත් එක්කම තාත්තා නංගිට කතා කරනවා මට ඇහුණා.....
"අපිට මොනා නැතත් නංගිගේ මාර්ගෙන් තාත්තාට ඕක දාන්න තිබ්බේ..." සිකා ආයේ බයිලා කියනවා.... මොලේ කල්පනාවක් නැතුව බැරි බර කරට ගන්න ගියාම ඔහොම වෙනවා......
"අපි කාමරේට ආවට කමක් නැද්ද?" නංගි කාමරේට ආවට පස්සේ තමයි එහෙම අහුවේ
"තමුසේ ඇවිල්ලා ඉවර වෙලා අහලා වැඩක් තියනවාද?"
" අපෝ බලන්නකෝ මෙ කට්ටියේ මූණවල් වල හැටි..... කෝච්චියට අහුවෙලා වගේ"
"අන්න හරි නංගි.... අපිට නැතත් පොඩි අයියානම් කොච්චියට බෙල්ල තියන්න තමයි යන්නේ" සිකා මාව උරෙස් දෙකෙන් අල්ලහෙන හොලවන ගමන් කියාගෙන ගියා
"හේතුව"
" හේතුව ඉතිං අහේතුව තමයි"
"හ්ම්ම්ම්ම්................... රුවන් අයියේ........... ඔන්න පරක්කු නැතුව තාරකාව අපේ ගෙදර එක්කන් එන්න හරිද?" මට පටස් ගාල නංගි දිහා බැලුණා
" නැත්නම් පොඩි අයියා කෝච්චියට බෙල්ල තියයි..........."
"වැඩක් නෑ ඕයි තාත්තා කැමති වෙන එකක් නෑ" මම එහෙම කිව්වා
"තාත්තා තමයි කිව්වේ..... මට මගේ කාමරේ එයත් එක්ක බෙදා ගන්න කියලා" කිරි අප්පේ මම මේ හීනයක්ද දකින්නේ............... තාරකා අපේ ගෙදර......... තාත්තා හා කියලා......... මම ............ අනේ මට නංගිව බදාගෙන ඉඹගෙන ඉඹගෙන යන්න හිතුණා........... කකුල් දෙක මට නැති උණාට තාරකත් එක්ක මගේ ජීවිතේට සතුට නම් එයි ඒ මදෑ.........
තාත්තා එව්ව වාහනේට කොල්ලො ටික මාව උස්සලා දා ගත්තා... හිතට මොකද්ද වගේ දවස් ගානකින් මම මේ එළියට යන්නේ ඒකත් මදෑ..... මම මනෝ එක්ක එහෙම සෙට් වෙලා ඉන්නකොට සිකා මගේ කර වටේට අත දැම්මා......
"මොකද බං... වැඩිය කල්පනා කරන්න ඕනේ නෑ... බලමු මොකද්ද කේස් එක කියලා"
"මම කල්පනා කරන්නේ නෑ බං... උඹලාට දැං මං කතා පෙට්ටිය වහගෙන හිටියාමත් අවුල් නේ"
" නෑ නෑ... උඹ හිතනවා කියන්නේ අපිට ප්‍රශ්න පත්තරයක්....." මේක නම් මාර හරුපයක්... නාඩි වැටෙන මිනිහෙක් උණාම මනෝ එක්ක ආතල් එකක් ගන්න බැරිද මං අහන්නේ....
ඉස්පිරිතාලට මාව අරගෙන යනකොට මම දැක්කේ භානුකයා මගේ ඉස්සරහාට දුවගෙන එනවා.......
"තෙනුර.........."
"මචං කොහොමද උඹලෑ අම්මාට"
"අම්මා............ අම්මා බේරගන්න බැරි වෙයිලු"
" ඒ කියන්නේ...?" මම ටිකක් විතර කලබල වෙලා මම හිතන්නේ.
" උඹලා අම්මාගේ නෑයෝ කියලා මම දන්නේ නෑ...."
" ඔව් ඒක එහෙම තමයි"
"අපි යන් බලන්න........"
"ෂවිනි ආවේ නැද්ද?" භානුකයා බුවාගෙන් මගේ රෝද පුටුව ඉල්ලගෙන ඒක තල්ලු කරන් ගියා
"එයා ගෙදර ඇත්තේ මචං...... " මාව දැක්ක ගමන් අම්මායි තාත්තායි දෙන්නාම මගේ ළඟට දුවගෙන ආවා
"පුතා පුංචිට ඔයාට කතා කරන්න ඕනේ කියනවා....."
"මට?" මම භානුක දිහා බැලුවේ බෙල්ල අංශක 360 කරකවලා. මූ මොනා හරි මේ හුට පට දන්නවාද දන්නේ නෑ.
"ඔව් ඔහොම ඇතුලට යන්න... දෙන්න පුතා මම මෙයාව ඇතුලට ගෙනියන්නම්" තාත්තා භානුකගෙන් මගේ රෝද පුටුව ඉල්ලගෙන ඇතුලට තල්ලු කරන් ගියා
"තාත්තේ.. එයාව බේර ගන්න බැරිලුද?"
" තව ටික වෙලාවක් එයා ජීවත් වෙයි පුතා......" තාත්තාගේ වචන මට ඇහෙන්නේ කැඩි කැඩි වගේ..... මම මොකුත් කිව්වේ නෑ. තාත්තා අලුත් අම්ම ඉන්න තැනට මාව අරං ගිහින් මගේ උරෙස්සට අත තිබ්බා.....
"තාත්තා බය වෙන්න එපා..." මම තාත්තාගෙ අතට මගෙ අත තියලා එයාව කූල් කලා එයා ආපහු හැරිලා එතනින් යනවා බලාගෙන හිටපු මම හිමින් රෝද පුටුව අලුත් අම්මා ළඟට ළං කලා.
"අම්මේ..... " මම එයාගේ කටු හැම තැනටම අනලා තියන අත අත ගෑවා..... මූණ වැහෙන්නම ඔක්සිජන් එක දාලා..... හැම තැනම යෝධ පෙට්ටි වල එක එක කොල පාට ඉරි යනවා කදු යනවා..... අම්මා ළඟට ආව නර්ස් අක්කා කෙනෙක් එයාගේ ඔක්සිජන් කෝප්පේ අයින් කලා.... එයාගේ ඇස් දෙකෙන් කදුලු බේරෙනවා..... මගේ ඇස් දෙකත් කසාගෙන වගේ එන්න ගත්තා.... මුලින් කිව්ව කිසි දෙයක් ඇහුනේ නෑ....
මම තවත් එයා ළඟට ළං උණා.....
" අම්මේ ......"
"ම...ට ස..මා... වෙන්න.... පුතේ....." ලාවට කටහඬ දැං ඇහෙනවා
"සමාව දෙන්න ඕනේ අම්මයි මට"
" ලිහිණි...... කා....ගේ දරුවෙක්ද කි....යන එක....... ම..ම දැ..නගෙන හිටියේ...නෑ....."
" හරි අම්මේ ඒ ගැන හිතන්න ඕනේ නෑ......, "
"මම මැරුණට ... පස්සේ... එයාට ... එයා...ගේ ඇත්ත ... අම්...මාව මුණ ග..ස්සන්න පුතේ...."
"හා එහෙම කරන්නම්..................."
"එයාගේ ඇ...ත්ත.......අම්මා ගැන ... විස්තර...... සමර...නායකගේ.... ගෙදර වැඩ..කාරී දන්න්වා......"
"කවුද?" අලුත් අම්මා කහින්න පටන් ගත්තා...... එතකොට නර්ස් අක්කා කෙනෙක් අවිල්ලා ටක් ගාලා අර ඔක්සිජන් කෝප්පේ දැම්මා...... එයා අමාරුවෙන් හුස්ම ගන්න ගත්තා... මට බලාගෙන ඉන්න බැරි උණා.....
අර නර්ස් අක්කා මගේ රෝද පුටුව හරවලා දොර පැත්තට අරං ගියා.... මම සැරෙන් සැරේ පිටිපස්ස හැරිලා බැලුවා. අම්මාට මොකද වෙන්න යන්නේ.........
"මිස්......"
"එයාට අමාරුයි..... ඔයා එළියට ගිහින් ඉන්න" එයා මාව දොරෙන් එළියට දාලා දොර වහගත්තා...... මගේ ඇහැ කසන්න ගත්තා.... ඔලුව හිරි වැටිගෙන කදූලු පොදියක් ඇස් දෙකේ හිර උණා..... තාත්තා මාව ඇවිල්ලා අල්ල ගත්තා
"පුතේ......"
" මට සමා වෙන්න තාත්තේ..... තාත්තාගේ නංගිට මෙහෙම දෙයක් උනේ මම නිසා... මට සමා වෙන්න" මට අඬෙන්න ගත්තා....... ඒත් එක්කම පොලිසියෙන් එතනට එනවා මම දැක්කා......
"කවුද දිමත් අතපත්තු කියන්නේ.......?" අයියා පුටු පේලියේ ඉඳගෙන ඉදලා නැගිට්ටා........
"අපිත් එක්ක යමු පොලිසියට" තාත්තා ඒ පැත්තට දුවන්න ගත්තා....
"ඇයි ඉන්ස්පෙක්ටර් මේ......"
" අපිට කට උත්තර ගන්න ඕනේ... මේක ජයවීර මහත්තයාගේ ගේ ඇතුලෙදි වෙච්ච සිද්ධියක්...... ආරක්ෂක අංශය කියන විදියට මෙයා... මිසිස් ජයවීරව පැහැරගෙන යන්න හදලා තියෙන්නේ....."
"අමූලික බොරුවක්...... අමූලික බොරුවක්" තාත්තා කෑ ගහන්න ගත්තා
" ඉන්ස්පෙක්ටර් මම ජයවීරගේ පුතා....." භානුක ඉස්සරහාට යනවා මම දැක්කා......
" ඔව්....."
"මම කියනවා.. දිමත් අයියා පැහැරගත්තේ නෑ...... එයා ජයවීර හිර කරගෙන හිටපු එයාගේ පුංචි අම්මවා අරං යන්න ආවෙ......" තාත්තා භානුක දිහා බැලුවේ පුදුමෙන්.
"මිසිස් ජයවීරව හිර කරගෙන හිටියා...."
"මිසිස් ජයවීර මැරුණේ මේට අවුරුදු 10කට කලින් ගේ ඇතුලේ ගින්නකින්..... මරණ සහතිකේ අපි ළඟ තියනවා......." තාත්තා විතරක් නෙවෙයි මාවත් එතනම ගල් ගැහිලා..........
"ඒත්...." පොලිසියත් කොර වෙලා...............
" දිමත් අයියාව අතාරින්න... මම එන්නම් පොලිසියට කට උත්තරේ දෙන්න.......... " භානුක පොලිසියත් එක්ක යන්න පිටත් උණා....
"පුතා.........." තාත්තා භානුකව නැවත්තුවා....
"අංකල් බය වෙන්න එපා ජයවීර කියන්නේ කවුද කියලා මේ රට දැන ගන්න ඕනේ..... මම යනවා....." භානුක පොලිසියත් එක්ක යන්න ගියා.. ඒත් එක්කම අර අයි සී යූ එකෙන් මිස් කෙනෙක් එළියට ආවා.....
"මිස්ටර් අතපත්තු......" ඒක ඇහෙනකොට තාත්තා අසරණයෙක් වගේ මේ පැත්තට දුවගෙන ආවා
"සොරි මිස්ටර් අතපත්තු... එයා නැති උණා...." තාත්තාගේ ඇස් පිය උණා..... ඇස් වලින් කදුලු බේරුණා... එතනම තිබ්බ පුටුවේ ඉඳගත්තා.... මගේ ඇස් දෙකට කඳුලු කැට මතු සම්බන්ද වෙලා ආයෙත් එන්න ගත්තා..... අම්මා .............. හුළඟක් වගේ මගේ ජීවිතේට ඇවිත්...... සුළි හුළඟක් වෙලා යන්න ගියා...... එයා යන්න ගියාට අපි හැමෝම සුන්බුන් වෙලා එයා ගිය දිහා බලන් ඉන්නවා කියලා එයා හිතන්න නැතුව ඇති..... ලිහිණි තාම අතුරුදහන්..... තාරකා ............. ඒ විතරක්ද මම තවමත් අබ්බගාතයෙක්......
ගෙදර එකම සද්දයක්...... මට ඇහෙනවා මිසක් පෙන්නෙ නෑ.....තාත්තාත් ඒ පැත්තට දිව්වා..... අක්කත් මොනාද මොනාද කියනවා... රෝද පුටුවත් තාත්තා එහයින් තියලා... මේ වෙලාවට නැති කකුල් දෙකෙන් මොකටද? ටික වෙලාවකින් දෙයියෝ දැක්කා වගේ බුවා කාමරේට දුවගෙන ආවා.
" මොකද්ද මචං වෙලා තියෙන්නේ....?" මටත් වචන කියවෙන්නේ හෝඩියේ එකා සල් ගස සල් මල කියනවා වගේ....
"මොකුත් අවුලක් නෑ... උඹ වැඩිය ඔළුවට ගන්නේ නැතුව හිටහන්" මේක දොම්පෙට පාර අහුවා වගේනේ... මුන් ඔක්කොම මාව බබා කරන්න යන්නේ............
"මේ මගේ යකා අවුස්සගන්නේ නැතුව කියන දෙයක් කියපන් බං..මෙච්චර මේ ගෙදර මිනිස්සු බෙරිහන් දෙද්දි උඹ කියන්නේ මට උඹව විශ්වාස කරන්න කියලද?....... මොකද්ද කියපං අයියාට උනේ......."
"අයියාට මොකුත් නෑ බං........." මට ඉතිං මලේ මල..... මූව දැං නම් මට කම්මුතු කරන්න පුලුවං
"අන්න අර උලව් රෝද පුටුව මෙහාට කරපං...... උඹට කියන්න බැරි නම් මම ගිහින් බලා ගන්නම්" මගේ කටට ආවේ සිංහලෙන් ලියවෙච්ච ග්‍රීක් වගේ වචන....බුවාට ඒක නොකර ඉන්න බැරි උණා. ඒත් එක්කම සිකයි ටොලයි කාමරේට ආවා. දැං ගෙයි කිසි හාහූවක් නෑ... එක වෙලාවක ඇහෙන්නෙ හොටු උඩට අදින සද්දයක් විතරයි. බුවා මාව පොඩ්ඩක් උස්සල කරලා පුටුවේ ඉන්ඳුවා.... මම අනිත් උං දිහා නොබලාම එතනට යන්න හැරුණා.....
"මයියා........... කළබල වෙන්න දෙයක් නෑ........අයියාගේ ෂර්ට් එකේ ලේ පැල්ලමක් දැකලා ගෙදර කට්ටිය බය වෙලා.....". සිකා හිමින් කිව්වා
"ලේ පැල්ලමක්.............. මොනා වෙලාද ලොක්කයියාට?"
"උඹලෑ පුංචි හිටියේ ජයවීරගේ ගෙදරනේ"
"ඔව් ඒක මම දන්නවානේ?"
"එයාව පන්නන්න යනකොට සිකුරුටි එකෙන් දැකලා අපිට වෙඩි තිබ්බා............." මාව රත් වෙලා ගියා
"අයියාට වැදුනාද?"
"නැහැ........... වෙඩි වැදුණේ උඹලෑ පුංචිට"
" මොනවා....................?" මගේ ඇඟම හිරිවැටිලා ගියා
"එයාව කොහොම හරි හරහාට වඩාගෙන අයියා ඉස්පිරිතාලේ ගෙනිච්චා..... එයාගේ ලේ අයියාගේ ෂර්ට් එකේ ගෑවිලා" ටොලා ඉතුරු ටික කියලා දැම්මා
"කොහොමද එයාට........... ?" මගේ මූණ පුරා දාඩිය දාන්න පටන් ගත්තා
"එයාව බේරගන්න ඩොක්ටර්ලා පුළුවං තරම් ට්‍රයි එක දෙනවා..... උඹ කලබල වෙන්න ඕනේ නෑ...... උඹලෑ තාත්තාලා දැං එහෙ යයි" දෙවියනේ මේ හැම දෙයක්ම උණේ මම හිනදා නෙවෙයි ද? ඒ මට මේ ලෝකෙ පෙන්නපු අම්මා නේද? මගේ ඇස් දෙකට කඳුළුද කොහෙද ආවා... ලේසියකින් මගේ ඇස් දෙකට කඳුළු එන එකක්යෑ
"මචං ඇයි මේ...? " සිකා මගේ ලඟ දණ ගහලා වඩි උණා.............
"උඹලා මට හැමදේම හංගන්න හදන්න එපා...... මට දරා ගන්න පුළුවං ඕනෙම දෙයක්......" ටොලා හිනා උණා...
"අපි මොනා හංගනවාද බං"
"ඔය ඉස්පිරිතාලේ ඉන්නේ මගේ අම්මා බං" ගැන්සිය මූණට මූණ බලා ගන්නවා මම දැක්කා........... මම ඔක්කොම විස්තරේ මුන්ට කිව්වා... උනුත් මුලින් මම මේ කතාව ඇහුවාම හිටියා වගේ ෆුල් තක්කු බුක්කු. ඒත් ඒක මේ කතාවේ හැටිනේ.....
"හරි ඇත්තම කියන්නම්කෝ...." බුවා පාපොච්චාරණයක් පටන් ගන්නවා වගේ මූණ හැදුවා
"මොකද්ද?"
"ලිහිණි අපිට තාම හොයා ගන්න බැරි උණා......" බුවා ඒ ටික කිව්ව එක මට සතුටුයි.
"මම් ඒක දන්නවා...."
"ඒත් අපිට තාරකා හම්බ උණා මචං" සිකාත් මෙන්න කියනවා
" ඔව් තාරකා ඉන්නේ බුවාගේ නැන්දාලාගේ ගෙදරනේ" මුන් ආයෙත් එක එකාව බලා ගත්තා
"ලිහිණි අතුරුදහන් උණ එකට මෙවන් සම්බන්ද නෑ"
"මොකා........."
"ඔව් මෙවන් සම්බන්ද නෑ.............." අයේ පැටලෙනවා මේක...මට නම් තේරෙන්නේ නෑ මොනා වෙන්න යනවාද කියලා
" එහෙනම්...?"
"මට හිතෙන්නේ මේක ජයවීරගේ වැඩක්"
" හිතන ඒවා හිතලා වැඩක් නෑ... මෙවන් ඇරෙන්න ඒ අහිංසක කෙල්ලට හතුරෝ හිටියේ නෑ බං"
" පිලිගන්නවා... ඒත් මචං මෙවන් මේ දවස් වල උගේ අම්මත් එක්ක සිංගපොර් ගිහින්"
"උඹලා කොහොමද දන්නේ?"
"අපි නිකන් හිටියේ නෑ හෙව්වා........."
"හරි එහෙනම් ජයවීර ඕක කලා කියමු... මොනද ඒකට සාක්ෂි"
"එයා ලිහිණි නැති වීමත් දේශපාලනේට හරවා ගත්තා............ අනික ජයවීරට ඒ ගැන කිසි ගානක් නෑ"
"ඒක ප්‍රබලා සක්ෂියන් නෙවෙයි එහෙම අනුමාන කරන්න..............."
"එහෙනම් කවුද උඹ කියන්නේ" ගැන්සියම මගේ දිහා බලාගෙන
"මට හිතෙන විදියට මෙතන තර්ඩ් පාර්ටියක් සම්බන්දයි... ජය වීරයා එහෙම කලානම් අපේ පුංචිව පාරේ දාලා යන්නේ නෑ.... එයා එහෙනම් මෙහෙම සාක්ෂි ඉතුරු කරන්නේ නෑ"
උඹ කියන දේ ඇත්ත............. හරි අපි කාවද සැක කරන්නේ?"
"ජයවීරගේ හතුරෙක්"
"සමරනායක" බුවා කතා කලා
"එයත් නෙවෙයි.... එයත් සාක්ෂි මඟ හලලා යයිද?"
" පොඩ්ඩක් හිටපං අද උඹලෑ පුංචි කිව්වා...... කෙට්ටු..... උඩ තොලේ කැළලක් තියන...... සුදු... උස හාදයෙක් තමයි වාහනේට ඇදලා දාගත්තේ කියලා. ඔය කිව්ව වගේ එකෙක් මට නිකන් මතකයි වගෙ ඒත් හත් දෙයියනේ කොහෙන්ද මට මතක් වෙන්නේ නෑනේ..... මම කල්පනා කලා. ඒත් එක්කම අපේ ටෙලිෆෝන් එක වදිනවා එකසිය ගානට..... අපේ ගෙදර කවුරුත් නෑ වගේ බුවා දුවලා ගිහින් ඒක ගත්තා. ටික වෙලාවකින් බුවා .....
"මයියා....." බුවා එතන ඉදං කෑ ගහන්න ගත්තා... එහා පැත්තෙ ඉන්න එකාගේ කන සාප්පුවෙන් ගේන්න වෙන්න ඇති
"ඇයි බං......"
"උඹ ඉස්පිරිතාලේ යන්න ලෑස්ති වෙයං..........." ඌ කෑ ගැහුවා.............. ඒ පාර මොකද වෙලා තියෙන්නේ................ අළුත් අම්මාට අමාරු වෙලා වත්ද?
