110 කොටස

මම වගේම ගැන්සියේ අනිත් උණුත් බුවාගේ කතාවට සයිලන්සරේ වතුරේ දාගෙන. මූ ඒ පාර හරවා පහරක් එල්ල කරන්න යන්නේ මොකෙක්ගෙ හරි අතටම මම හිතන්නේ......
" උඹට පිස්සු ඔක්කාරෙට වගේ එනවාද" මගේ කටේ ප්‍රශ්නේ බුවාගෙන් ඇහුවේ ටොලා
"මොකද්ද ඒ කතාව බං"
"ඇයි මීහරකෝ...... වපුරලා තිබ්බ හේනට බැස්සම වගාව සරු සාර වෙනවාද?" 
"කියන දෙයක් වචන දෙක තුනෙන් තේරෙන්න කියපං බං... උඹලා කියන ඒවා තේරුම් ගන්න පුරා විද්‍යාවට තමයි යන්න වෙන්නේ" බුවාට ටොලා එක්ක ටික වෙන්න මල පැනලා.
" දැං ලිහිණිව ගෙදරින් පන්නගෙන ඇවිල්ලා උඹද කන්න අඳින්න දෙන්නේ...?" බුවා කට කොනකට හිනාව අරන් මගේ දිහා බැලුවා
" පොතේ හැටියට සෙන්ටිමෙන්ටල් වෙන්න ඕනේ මයියා... ඒත් පැන පැන දුක ප්‍රකාශ කරන්නේ ටොලානේ...... මේ ගැන විනය පරීක්ෂණයක් කරන්න ඕනේ...."
"බයිලා නෙවෙයි බුවා..... මොකද්ද මේ තුන් තෙරවිල්ල කියලා පැහැදිලි කරපං..... ලිහිණිව පන්නගෙන ඇවිල්ලා අපි මොකද කරන්නේ?" මම ටිකක් හෙමින් සීරුවේ ඇදලා පැදලා අහන ගමන් බුවා දිහා බැලුවා... කොහොමත් බුවා ගෑනු අක්ෂන් වලට පෙරේතයානේ.... ඕකා ඇඳලා පැදලා ඇහුවොත් බොක්ක ගලවලා අතට දෙයි උඹ ඕක තියාගනින් මාව මතක් වෙන්න කියලා.
"මේකනේ මයියා..... ලිහිණි ගෙදර ආව වෙලාවේ ඉදං අඬනවාලු ගෙදර ඉන්න බෑ කියලා... කෙල්ල අම්මා නැති වෙච්ච එක දැනගෙන තවත් කොන්ට්‍රොල් නෑලු. භානිකයා ලිහිණිව පන්නන්න හදන්නේ.............. ඉතිං උන් දවස් දෙක තුනකට කොහෙ හරි තියන්නම්ලු... ඊට පස්සෙ ලිහිණිට ඉන්න ආරක්ෂා සහිත තැනක් හොයා ගන්න ඕනෙලු."
"ඉතිං" මම නෙවෙයි අනිත් උන් මට වඩා වයින් වෙලා
"ඉතිං කියන්නේ බං...... මට මෙතන හරිම සරළ වැඩක් මතක් වෙන්නේ...... මයියා... කොහොම හරි කියලා තාරකාව මෙහෙ ගෙන්න ගන්නවා.... තාරකා වෙනුවට අපි ලිහිණිව නැන්දාලෑ ගෙදර නවත්තනවා........ " බුවාගේ කතාව ඌ ඔය කියන තරම් සරළ නෑ. අපෙ ගෙදර ඉන්න සියලු සත්ත්වයන්ට මේක තේරුම් කරලා දෙන එක ලිහිණිව ජයවීරයාගෙ ඇහැ වහලා පන්නගෙන එනවට වඩා අමාරුයි. ගැන්සියම මගේ මූණ දිහා බලාගෙන ඉන්නේ කොයි වෙලාවේ මගේ කට ඇරෙයිද කියලා බලාගෙන
"ගහෙන් ගෙඩි එනවා වගේ මේවා මෙහෙම කරන්න බෑ බුවා... ඔන්න මට දුවන්න පනින්න පුලුවං කමක් තිබ්බා නම් වැඩේ ශේප් කරගන්න තිබ්බා... ලිහිණිගේ සීන් වලට තාරකාට අවුලක් උණොත්"
"එහෙම වෙන්නේ නෑ බං... උඹ කවදා ඉදලාද බවලත් වගේ හිතන්න ගත්තේ...?"
"හරි මම තාත්තාගෙන් අහලා බලන්නම්..... හැබැයි වැඩේ ඇනුනොත් ලිහිණිව තියන්න වෙන තැනකුත් සෙට් කර ගනිං"
"උඹ ට්‍රයි කරපංකෝ"
 " මොනාද ට්‍රයි කරන්නේ....?" වෙනදා වගේම ඒ කටහඬ මගේ හීන් දාඩිය පිටකලා..... මොනා උනත් මම ඒ කටහඬට තියන හබ්බ බය නම් නැති වෙන එකක් නෑ......
"නෑ ... තා... තාත්... තේ..." ඔය නොදකින්............ තාත්තේ කියාගන්න බෑ ඉතිං තත් තත් ගගා අවුරුද්දක් උණත් ඉන්න පුලුවං....
"අපි අංකල් මේ කිව්වේ... මයියා... නිකං හූල්ල හූල්ල ඉන්නවා...." බුවා කිව්වෙ නැද්ද අර ටකරමකට ගල් ඇදබානවා වගේ...... ඌට තියන ගට මට නෑ තමයි ඒත් මෙහෙම ගියොත් වැඩේ අනාථ නාථ වෙලා ෆුල් වල් බිහි වෙලා යනවා
" හූල්ල හූල්ල... ඒ මොකද?"
" මයියාගේ ගෑනු ළමයා කෑගල්ලේ දාලා ඇවිත්නේ" හුටා............ මුන් ඇවිත් ඉන්නේ මාව නැති කරලා දාන්න .... දැං බලනවා මට ආත්ම හතකට තාත්තාට මූණ දෙන්න පුලුවන්ද?
"පොඩි පුතා.............." ඔය ඉතිං...... මට දුවන්න පුලුවන්නම් මෙලහාට මම යාපනේටම දුවලා
"ඇයි තාත්තේ....?" බිම බලාගෙනම මම උත්තර දුන්නා
" ඇත්තද මේවා...." දැං ඉතිං ගෙදර ගියත් මා නසි මග හිටියත් මා නසී කොහෙන් ගියත් මම තමයි නසින්නේ වගේ සීන් එකක් වෙලා තියෙන්නේ.... නෑ කියන්නත් බෑ... එතකොට ඕනෙ කරන වැඩේ කරගන්න පසුවටවත් සධාරණ ටෝකක් දාන්න වෙන්නේ නෑ... ඔව් කිව්වොත් කොල්ලාගේ චරිතේ නිකන් අර සිංහල ෆිල්ම් වල ඉන්න කාඩ්බෝඩ් ප්‍රේමවන්ත ගනයට වැටෙනවා..... අනේ මන්දා
" අංකල් ඇත්තද අහනවා... මෙච්චර වෙලා මෙතන අඬුවේ නැති ටික විතරයි.... දැං අංකල්ට බයේ ගල් ඉබ්බා ආසනය රකිනවා"
"කවුද ඒ ගෑනු ළමයා... නැන්දා අර හදාගන්නවා කියලා ගත්ත ගෑනු ළමයාද?" මම බිම බලාගෙනම ඔලුව වැනුවා.....වැනුවා නෙවෙයි ඉබේටම වැනුනා.....
" දැං ඒ ලමයා එහෙ නෑ කියලා නැන්දා කිව්වා...." තාත්තා ඔක්කොම දන්නවා..... මම නම් කතා කරන්නේ නෑ... දිගටම කතා කලේ අපේ බුවානේ ඌම කතා කරපුදෙං....
"ඔව්නේ අංකල්.... එයාට අම්මා තාත්තා නෑනේ... නේද මයියා..............."
"ඔව්" බුවා මාවත් මරාගෙන ඌත් චාටර් වෙන්න යන්නේ
"ඉතිං....."
"ඉතිං අංකල් එයා එයාගේ මාමා බලන්න මෙහෙ ඇවිත්" බුවා වැඩේ නාගන්නයි යන්නේ....... සමරනායකයාගේ නම ඕකා කිව්වොත් මට ඉන්න වෙන්නේ රෝද පුටුවේ නෙවෙයි  හොඳ නැදුන් මිනී පෙට්ටියක
"ඉතිං"
"ඉතිං අංකල්..... එයාගේ මාමා මෙහෙන් රට ගිහින්.... යන්නම එයා දැනගෙන හිටියේ නෑලු. කෑගල්ලෙ ඇන්ටිත් ආයේ එන්න එපා කියලානේ කොලඹ එවලා තියෙන්නේ.... ඉතිං එයා අපිව හොයාගෙන ආවාම මම අපේ නැන්දලාගේ ගෙදර සෙට් කලා"
"ආ... එහෙමද?"
"දැං මොනාද අපෙන් ඕකට කරන්න ඕනේ පොඩි පුතා" තාත්තා නෝමල් එකේ මගෙන් එහෙම ඇහුවා
"තාත්තේ..... එයාව මෙහෙ නතර කරගන්න බැරි වෙයිද?" කොහෙදෝ මුල්ලක තිබ්බ ගටක් අඟට සෙට් උණා.
තාත්තා ටික වෙලාවක් මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා... ඊට පස්සෙ යාලුවෝ දිහා බැලුවා.... ඊට පස්සේ එතනින් දොර පැත්තට යන්න ගියා. මම බුවා දිහා බලලා ඔලුව වනලා වැඩේ හරි යන්නේ නැති බව කියලා රෝද පුටුව ආපහු හරෝ ගත්තා.......
"වෙන විදියක් හිතපං මචං.........." මම කාමරේට ගොඩ වෙන ගමන් කිව්වා......
"එහෙනම් අපි තව මොකක් හරි ප්ලෑනක් ගහන්න වෙනවා..." මගේ කටින් සුළි හුලඟක් වගේ හුස්මක් පිට උණා.... ඒත් එක්කම තාත්තා නංගිට කතා කරනවා මට ඇහුණා.....
"අපිට මොනා නැතත් නංගිගේ මාර්ගෙන් තාත්තාට ඕක දාන්න තිබ්බේ..." සිකා ආයේ බයිලා කියනවා.... මොලේ කල්පනාවක් නැතුව බැරි බර කරට ගන්න ගියාම ඔහොම වෙනවා......
"අපි කාමරේට ආවට කමක් නැද්ද?" නංගි කාමරේට ආවට පස්සේ තමයි එහෙම අහුවේ
"තමුසේ ඇවිල්ලා ඉවර වෙලා අහලා වැඩක් තියනවාද?"
" අපෝ බලන්නකෝ මෙ කට්ටියේ මූණවල් වල හැටි..... කෝච්චියට අහුවෙලා වගේ"
"අන්න හරි නංගි.... අපිට නැතත් පොඩි අයියානම් කොච්චියට බෙල්ල තියන්න තමයි යන්නේ" සිකා මාව උරෙස් දෙකෙන් අල්ලහෙන හොලවන ගමන් කියාගෙන ගියා
"හේතුව"
" හේතුව ඉතිං අහේතුව තමයි"
"හ්ම්ම්ම්ම්................... රුවන් අයියේ........... ඔන්න පරක්කු නැතුව තාරකාව අපේ ගෙදර එක්කන් එන්න හරිද?" මට පටස් ගාල නංගි දිහා බැලුණා
" නැත්නම් පොඩි අයියා කෝච්චියට බෙල්ල තියයි..........."
"වැඩක් නෑ ඕයි තාත්තා කැමති වෙන එකක් නෑ" මම එහෙම කිව්වා
"තාත්තා තමයි කිව්වේ..... මට මගේ කාමරේ එයත් එක්ක බෙදා ගන්න කියලා" කිරි අප්පේ මම මේ හීනයක්ද දකින්නේ............... තාරකා අපේ ගෙදර......... තාත්තා හා කියලා......... මම ............ අනේ මට නංගිව බදාගෙන ඉඹගෙන ඉඹගෙන යන්න හිතුණා........... කකුල් දෙක මට නැති උණාට තාරකත් එක්ක මගේ ජීවිතේට සතුට නම් එයි ඒ මදෑ.........