මෙන්න මෙහෙමයි

මෙන්න මගේ අලුත්ම වැඩේ......

2011-12-16T10:47:00.003+05:30

කියවන්න කැමති අය කියවන්න......
මයියාගෙන් පස්සේ සරිත්.....
එයාගෙ කවුරුත් දන්න නම තමයි. සරා......
ඔන්න ආයෙ කතාවක් ඉල්ලපු අයට.....
http://kiyannamahanawada.blogspot.com/

අවසාන කොටස

2011-11-04T22:19:00.000+05:30

ලෝකෙ පහල වෙච්චි වටිනාම හාස්කම දැක්කා වගේ මම කකුල් දෙක පොළොවෙ ගහලා ඉන්නව දැකලා අම්ම බෙරියන් දෙන්න ගත්තා.... අම්මට මාව දැකලා එතනින් අඩියක්වත් හෙල්ලෙන්න බැරි උණා. මටත් අඩියක්වත් හෙල්ලෙන්න බෑ මොකද අක්කයි නංගියි තාරකයි තුන්දෙනාම මාව හතරවටෙන්ම බදාගෙන. ඔව් මට තේරෙනවා මෙයාල මට කොච්චර ආදරේද කියලා. මම දන්නවා මම කාලයක් තිස්සේ හිතන් හිටපු කාළකන්නියා නෙවෙයි කියලා. බුවයි සිකයි ටොලයි තුන්දෙනාම මාව ඈත ඉදන් බලාගෙන ඉන්නවා දැක්ක. ඒ ටිකට මාව නැති කරලා දන්න කාඩ් ගහලා ඇති. කමක් නෑ... මෙහෙම සැපක් ආයේ ඉතින් මට මේ කල්පේ හම්බ වෙන එකක් නෑ. මම තුන් දෙනාගෙම ඔලුව සැරෙන් සරේ අත ගාන්න ගත්තා... ඒත් තාත්තා පේන්න හිටියේ නෑ.
" කෝ තාත්තා...."
"ආව ගමන් කාමරේ ට ගියා ගියාමයි හැබෑටම එළියට ආවේ නෑනේ ද?" අම්මත් මාව ඇවිල්ල බදා ගනිද්දි කිව්වා. මම බවලත් උදවිය පිරිවරාගෙන තාත්තාගේ කාමරේට ඔලුව දැම්මා... තාමත් මේ කාමරේට අඩිය තියනකොට ඇඟ කිලිපොලා යනවා බයට. කෝච්චිය පේනෙ තෙක් මානෙක නෑ කියල දැනගෙනත් හතර පැත්ත බලල රේල් පීල්ලට කකුල තියනවා වගේ පොඩ්ඩ වෙන්න ගැහි ගැහි මම තාත්තාගේ කාමරේට ඔලුව දැම්මා...... තාත්තා ඇඳ උඩට වෙලා අත් දෙකින් මූණ වහගෙන ඉන්නවා...... මට වඩා අම්මා කලබල උණා
"අපෙ මහත්තයා...." තාත්තා ඔලුව ඉස්සුවා....... ඒ ඇස් වල අම්බානකට කඳුලු. කිරි සන්තෝ තාත්තා ඇට්ටි හැලෙන්න අඬලා නේද?
" සන්තෝසේ උහුල ගන්න බැරි උණා මට..... පොඩි පුතා සනීප උණා... දැන් ආයෙමත් අපි ඔක්කොටම සතුටින් ඉන්න පුළුවන් වෙයි....."
" ඔව් තාත්තේ... මම එන අවුරුද්දේ විභාගේ කරනවා... මගෙන් උන වැරදි වලට මට සමාවෙන්න...." මම තාත්තාට ලෝභ නැතුව බිම දිගා වෙලා වැන්දා..... ලේ නෑකමින් මේ මගේ මාමා වෙන්න පුළුවන්.ඒත් මේ බැදීම තාත්තා කෙනෙක් කියලා හසරක් දන්නෙ නැති ජයවීරලාට ආදර්ශයක්. ලෝකේ පවතින්නේ අම්මයි තාත්තායි නිසා... මට වාසනාවට ලැබිලා තියෙන්නේ මේ ලෝකේ හොඳම අම්මයි තාත්තායි. මම දන්නේ නෑ ඇයි මට මේවා හිතෙන්නේ කියලා. මෙහෙම හිතන්න මාව පුරුදු කෙරෙව්වේ තාරකා. මම තාරකා දිහා බැලුවා.

"ඔව් ඒක හොදයි. ඉගෙන ගන්නවා නම් එක්කෙනෙක් නෙවෙයි දෙන්නම ඉගෙන ගන්න ඕනේ...... "
" තාරකා මටත් උගන්නනවා කිව්වා..." මම එහෙම කියලා තාරකා දිහා බලද්දි ඔක්කොමලා හිනා උණා. තාරකාට ලැජ්ජා හිතිලා බිම බලා ගත්තා.....
" මේ අන්කල් ඒ වැරද්ද නම් කරන්න එපා ඔය තාරකාගෙත් ඉගෙනීමේ අවසාන තිත." සිකාගේ කතාවට ආයෙත් ඔක්කොමලා හිනා උණා....
"තාත්තා ගෙවල් උකස් තියලා මාව රට ගෙනයන්න හොයාගත්ත සල්ලි දැන්මම ආපහු දීල ගේ බේර ගන්න" ඒ කතාවෙන් තාත්තා මගේ ඔලුව අත ගෑවා....
" සල්ලි හොයාගන්න ගෙවල් උකස් තිබ්බේ නෑ පුතේ....."
"එහෙනම්"
"අයියා උදෙන්ම ගියෙත් සල්ලි අරන් එන්න..."
"කොහෙන්ද එච්චර සල්ලි...."
"තාරකාට අයිති ඔක්කොම දේපල අපි එපා කියද්දි විකිණුවා..." මම පුදුමෙන් තාරකා දිහා බැලුවා....
මේ කෙල්ල මන් නිසා..... අනේ කොහෙ ඉඳලා ආව සුරංගනාවක්ද මේ......
" ඔව් ඒ සල්ලි දුවගේ එකවුන්ට් එකේ තියෙයි ... අනගාතේ දුවට ඕනේ දෙයක් කරන්න..... දැන් දෙන්නම ඉගෙන ගන්න ඕනේ....." තාත්තාගේ තීරනේ බරපතලයි කියලා මට හිතුණා... ඒත් පවුලක් කන්න රස්සවක් කරන්න ඕනේ නේද? රස්සවක් කරන්න ඉගෙන ගන්න ඕනේ...... ඒ නිසා අකමැත්තෙන් උණත් මට ඒකට කැමති වෙන්න උණා..... මට දැන් තාරකා මගේ ළඟ තියාගන්න ඕනේ.... එච්චරයි.

පොලිසියට කට උත්තරේ දුන්නේ හසංකයා කිව්ව විදියට..... භානුකයා අවුරුදු දෙකකට රට ගියා......බුවා සිකා ටොලා මම තාරකා ආයෙත් ක්ලාස් යන්න ගත්තා..... අක්කා එයාගේ සාරි දාන ශොප් එකක් ඇරියා ලහිරු එක්ක..... හසංකයා ලොකූ එක්ක සෙට් වෙන්න කැමත්ත එහෙන් මෙහෙන් දැම්මා..... පොඩි ඩයිනමයිට් එකනම් විභාගේ එහෙම පාස් වෙලා ආයේ කොල්ලත් එක්කම ක්ලාස් යනවා කිව්වා.... අයියාට රස්සාව කරන තැනම කෑල්ලක් සෙට් වෙලා හදපානේ මල් කඩනවා මම දැක්කා.... ඔක්කොමලා සතුටින්.... මට තාරකාගෙන් තොර ලෝකයක් නෑ. අහුවෙන්නේ නැති වෙන්න අපි දෙන්නා ක්ලාස් එකක් දෙකක් කට් කරනවා ගින්නක් නෑ. හැමදේම කරන්න ගේ ඇතුලේ බෑ අප්පා..... ඒත් ලිහිණි... ඔන්න පපුව හිටින තැන... මම කීප සැරයක්ම එයාට කතාකරන්න ගෙදරට කෝල් ගත්තා. ඒත් කවුරුත් ෆෝන් එක උස්සන්නේ නෑ. දවස් දෙක තුනක්ම ගෙවල් පැත්තේ සර්චින් පාරක් දැම්මා. ඒත් කෙල්ල පේන්න ඉන්නවා තියා මුළුගේම පාලු පාටයි. තල්මසා කන්ටැක් කරගන්න බෑ. මාව පොඩ්ඩක් හිනස්සන්න කිව්ව කෙල්ල තනියම දුක දරාගන්න පුරුදු වෙලා වගේ. ඒත් හිතේ එක තැන මහ අමුතු මොකද්ද එකක් මට ලිහිණි වෙනුවෙන් තිබ්බා..... ඒක තාරකා දන්නවා. මේ ක්ලාස් එකේ ඉන්නකොට ඒ මතකේ තවත් අලුත් වෙන්න ගත්තා... ලිහිණි හොයා ගන්න භානුකයාටත් මම කොච්චර කතා කරන්න ඇත්ද? කවුරුත් ඒ පුංචි කෙල්ල ගැන දැනගන හිටියේ නෑ. මගේ හිතට එහෙම දැනෙනකොට බයකුත් ආවා. මේ කෙල්ල කරදරයක්වත් කරගත්තාද? එහෙම නැත්නම් අසනීපයක්වත්ද? කියලා.

ක්ලාස් එක ළඟ ගැන්සියම වල බහින තැනට රතු පාට කාර් එකක් පාත් උණා......
"හිරාන්....." මට ඉබේටම කියවුණා.... තල්මසා වෙනදාට වඩා හැන්ඩියා වෙලා....
"තෙනුර.... සොරි මචන් උඹේ කෝල් වලට මම අන්සර් කළේ නෑ..."
"කොහෙද බන්... මම කොච්චර උඹලා හෙව්වද?"
"භානුක කිව්වා, උඹ සනීප වෙච්ච එක ගැන නම් අම්බානකට හිතට ෆිට් එකක දැනෙන්නේ..... ලිහිණිටත් එහෙමයි...." මගේ හිතට ජෙට් එකක් වගේ ආතල් එකක් ආවා....
"ලිහිණි කෝ බන්....."
"ලිහිණි උඹව මුණගැහෙන්න එන්නේ නෑ කොටින්ම කිව්වොත්... උඹ දන්නවා ඒ ඇයි කියලා" තල්මසා ඒක කිව්වේ තාරක දිහා බල බලා....
"ලිහිණිට කොහොමද?"
"එයා හොඳින්..... මම එයාව මැරි කරනවා...."
"ලිහිණි සතුටින් නේද?"
"ඔව් එයාගේ කැමත්තෙන්... තමයි.... මම ආයේ අම්මලා ළඟට යනවා.. යන්නේ ලිහිණිවත් එක්කගෙන"
"හිරාන්...උඹ හොඳ එකා..... ලිහිණිව හොඳට බලාගනින් මචන්....." හිතට පොඩි වේදනවක් ආවත් ඒක නැති වෙලා ගියේ තාරකා හිටපු නිසා. ලිහිණි ඉන්න තැනක සතුටින් හිටියොත් ඒ මට ඇති. හැමදාම වගේ එයාව හිනස්සන්න මට ආසයි.
"මචන් මම යනවා..... ලිහිණි ඔය දෙන්නට සුබ පැතුවා කියන්න කිව්වා"
" අපිත් උඹලා දෙන්නට සුබ පතනවා..... " හිරාන් වාහනේ නැගල එතනින් පිට උණා..... තාරකා හිමීට මගේ අතින් අල්ල ගත්තා...
"ඔයාට දුකද?"
"ටිකක්...."
"දුක් වෙන්න එපා.. එයා හොඳින්නේ...." ඒක තමයි මම මොකටද දුක් වෙන්නේ... මම තාරකාව ළඟට අරන් කර වටේ අත යැව්වා...
ජීවිතේ ඛ්‍රේක් ගහපු තැන් වලින් යූ ටර්න් දාන්නේ නැතුව වාහනේ ආයේ ස්ටර්ට් කරලා අද්දන්න දැන් මම දන්නවා. මම ආයේ පරණ මෝඩකන් වලට අත වනන්නේ නෑ. ලෝකේ විනාස වෙන්න තත්ත්පරයකට හරි කලින් තාරකා මගේ කරගන්නවා ගන්නවා ගන්නවාමයි. ඒක නම් ෂුවර්ම ෂුවර්..... ඒ ගැන ඉතින් මේ මයියා කිව්වොත් කිව්වම තමයි. අයෙත් අපි ඔක්කොමලා අපේ සුපුරුදු ජීවිත එක්ක නුපුරුදු ගමන යන්න පටන් ගත්තා.....

******මෙන්න මෙහෙමයි මෙතනින් ඉවරයි******

123 කොටස

2011-11-02T22:22:00.000+05:30

භාගයක් දුර යනකොට ආයෙමත් සිකාගෙන් කෝල් එකක් ආවා……

“මචන් උඹලා කොහෙද ඉන්නේ….. මෙහෙ එක ගුටි කෙළියයි… සමරනායකයා සිකුරිටිලා දෙතුන් දෙනෙක්වම ඇදලා දැම්මා…. සමරනායකයා විතරක් නෙවෙයි මෙතනට එනකොට තව ගැන්සියක්ම සෙට් වෙලා” සිකා එක හුස්මට කියවගෙන යනවා…

“පොලිසිය ළඟම එනවා…. උඹලා ඔතනම හිටපල්ලා…”

ඒත් එක්කම ඉස්සරහින් ගිය පොලිස් ජීප් දෙක තුන ජයවීරගෙ ගෙදර ළඟින් නවත්තන්නත් කලින් ඒකෙ හිටපු හැමෝම ජීප් එකෙන් පැනලා දිව්වා…. අනේ මටත් දුවන්න පුලුවන් කම තිබ්බනම් කියල හිතෙන්නෙ දැන්…. ඒත් දැන් ඒවා හිතන්න වෙලාවක් නෑ. අපේ වෑන් එක නැවැත්තුව ගමන් අනිත් වෑන් එකේ හිටපු සිකයි ටොලායි දුවගෙන් ඇවිත්… වෑන් එකේ දොර ඇරියා…… ඒත් එක්කම ගේ අතුලෙන් වෙඩි සද්ද දෙක තුනක් ඇහුණා… ඒත් එක්කම යටිගිරියෙන් කෑ ගහන සද්දක් ඇහුණා

“මචන් ඒ ලිහිණි… මචන් මට යන්න ඕනේ….. අනෙ කෙල්ලට කරදරයක්ද දන්නේ නෑ…” කකුල් දෙක මට කීකරු නෑ කියලා අමතක වෙලා වෑන් එකෙන් එළියට කකුල තියන්න ගියා……වැටෙන්න වගේ ගිහින් එක පාරටම කකුල් දෙක බිම හිටියා….. මට මොනාද උණේ කියලා මම දන්නේ නෑ මට තේරුණේ මම දුවනවා වගේ….. කිරි අප්පේ මම මේ දුවනවා නේද? බුවයි, සිකයි ටොලායි මගේ පිටිපස්සෙන් දුවන් ආවේ කෑ ගහගෙන…

“මචන් උඹ දුවනවා….. ” මට ඒ ගැන කතා කරන්න වෙලාව නෑ….. මම ජයවීරගේ ගෙදරට දිව්වා…….. එතකොටත් හසංකයා සමරනායකයාගේ අත් වලට මාංචු දාලා අරගෙන එනවා….. හසංකයත් ටික වෙලාවක් නැවතිලා මගේ දිහා බලාගෙන හිටියේ පුදුමෙන්….

“ලිහිණි…… ලිහිණි…..” මම කෑ ගහගෙන ගේ ඇතුලට දිව්වා…. පිටිපස්සේ මෙවන්ගේ අත්වලත් මාංචු දාගෙන තවත් පොලිස් අයියලා දෙන්නෙක් අල්ලගෙන යනවා මම දැක්කා….. තාම මට පැහැදිලි නැත්තේ මෙතන මොකද්ද වෙලා තියෙන්නෙ කියන එක මම පඩිපෙළ නැගලා උඩට දිව්වා….

“ ලිහිණි……………” කාමරේ ලේ විලක ඉන්න ජයවීරවයි එයාගෙ ඔළුව බදාගෙන අඬන ලිහිණිවයි මම දැක්කේ එක පාරටම……. ඒ කියන්නේ සමරනායකයා ජයවීරට වෙඩි තියලා….. ජයවීරට බිල් ලාඩන් වගේ එතනම…. ඔලුව පුරා ලේ ….. මම ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට මෙහෙම දෙයක් දැක්කේ…. ඇත්තම කියනවා නම් මට වමනෙට වගේ එන්න ආවා… ඒ එක්කම ජයවීරගේ ගේ පුරාම ටීවී රේඩියෝ වල කට්ටිය පිරෙන්න ගත්තා….. එහෙන් මෙහෙන් ෆොටෝ ගහනවා…… ලෝකේ විනාසේ වගේ… මගේ පිටිපසෙන් දුවන් ආපු බුවා මගේ කරට අත තිබ්බා.

“මචන්……”

“ මෙහෙම අපරාධයක් කරන්න මට ඕනෙ උණේ නෑ මචන්…..”

“මේවා අපේ වැරදි නෙවෙයි උඹ ඒ ගැන හිතන්න එපා බලපන් උඹට දැන් ඇවිදින්න පුළුවන්…..”

හසංක අපි ළඟට ආවා……

“මේවාට කියන්නේ හාස්කම් කියලා මල්ලී….. දැන් මල්ලිට සනීපයි”

“ මගෙ හිතට හරි නෑ….. හසංක අයියේ…. ජයවීර කියන්නේ අපරාධකාරයෙක් තමයි ඒත් මෙහෙම…..”

“ ඒත් ලංකාවේ අපරාධකාරයෙකුට ආයුෂ අඩුයි. අද ඒක ඔප්පු උණා”

“ අද ජයවීරගේ ෆයිල් එක වැහිලා සමරනායකගෙයි මෙවන්ගෙයි ෆයිල් ඇරෙනවා….. ඔයාට තියෙන්නෙ මම කියන විදියට සාක්ෂි දෙන්න තමයි".

මට පට්ට ඇක්ෂන් ෆිල්ම් එකක් බැලුවා වගේ හැගීමක් ආවා. ඒත් එක්කම ලිහිණි ගැන ආයෙත් දුක මෝදු වෙන්න පටන් ගත්තා. අනේ පොඩි කෙල්ල තනි උණා මේ ලෝකේ. මම බුවා එක්ක ජයවීරයාගෙ ගෙදරින් එළියට ආවා. ආරංචිය දෙනගෙනද කොහෙද තාත්තාත් එළියේ ඉන්නවා මම දැක්කා. මම මගේ කකුල් දෙකෙන් ඇවිදගෙන එනව දැකලා තාත්තා ඉස්සරහාට දුවගෙන ආවා.

“පොඩි පුතා….” එයා මාව බදා ගත්තා. මටත් මගේ තත්ත්වෙ දැන් මතක් උණේ… හිතට මාර ආතල් එකක් දැනෙන්න ගත්තා… මට ආයෙත් දැන් වැඩ පෙන්නන්න පුළුවන්

“ අංකල් අපේ මයියා අපිට ආයේ ඇවිදිනවා බලන්න පින තිබුණා…… දැන් හැමදේම හරි යනවා…..”

“ ඔව් ඒ කියන්නෙ දැන් මෙයාට විභාගෙ කරන්න පුළුවන්…” ඕකට තමයි කියන්නේ වහ කනව කියලා…. මේ වගේ සතුටු දායක වෙලාවක තාත්තා දුක හිතෙන කතාවක් කිව්වෙ මොන හිතකින්ද? මගෙ මූණ දැකලාද කොහොද ගැන්සිය හිනා වෙන්න ගත්තා.

“හිනා වෙන්න එපා බන් ලිහිණිගේ තාත්තයි මරලා දාලා ඉන්නේ…” මගෙ කතාවෙන් ඔක්කොමලා සද්ද නැති උණා….. මගේ කකුල් දෙක පුරා දැනෙන්නේ අලුත් ගතියක්. ඒත් මම ආයේ ඇවිදිනවා. තාත්තා අපිව වාහනය නග්ගවගෙන ගෙදර එක්කගෙන ආවා. මම අනිත් අයගෙන් වැඳලා වැඳලා තාමත් මගේ කකුල් පණ නැති විදියට රඟපාන්න අවසර ඉල්ලගත්තා. ගෙදරින් බැස්ස විතරයි අම්මයි, නංගියි, තාරකයි, අක්කයි දොරකඩට දුවගෙන ආවා.

“අනෙ රත්තරන් පුතේ කරදරයන් නෑ නේද?” අම්මා අඬාගෙන ඇවිල්ලා රෝද පුටුවේ හිටපු මගේ ඔලුව බදාගෙන අඬන්න ගත්තා…. පව් කියලා හිතෙනවා. ඒත් තාත්තාගේ මූණ අද වෙනදාට වඩා එළියයි. තාරකා නංගිගේ අත අල්ලගෙන මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. මම අම්මාගේ ඔලුව අත ගෑවා. මට වෙනදටත් වඩා හොදයි.බුවා මාව රෝද පුටුවෙම තියගෙන මගේ කාමරේට එක්කගෙන ගියා….. තාරකා මගෙ පිටිපස්සෙන් ආව නිස බුවා තාරකාටයි මටයි තනියම ඉන්න දීලා එළියට ගියා.

“අනේ තෙනුර…..” තාරකා මගෙ ළඟ දණ ගහගෙන අඬන්න ගත්තා….

“මොකෝ මේ අඬන්නේ…. මම නෙවෙයිනේ මැරුනෙ…”

“මූසල කතා කියන්න එපා….. ඔයා එහෙ ගියත් හරි මම මැරි මැරි ජීවත් උණේ….. ආයේ කවදාවත් එහෙම දේවල් කරන්නෙ නෑ නේද?”

“දැන් ඉතින් ඔක්කොම ප්‍රශ්න ඉවරයි තාරකා..." කෙල්ල තාමත් අඬනවා......

"හරි දැන් අඬන එක නවත්තන්න.... මට මොකුත් උණෙ නෑනෙ...... " මම ඒ අත අරගෙන ඉම්බා තාරක ඔලුව උස්සලා මගෙ දිහා බැලුවා....

"ඔයාට මොනා හරි උණානම් මමත් ජීවත් වෙන්නේ නෑ...."

"ඒ උණානම් නේ...... ඒක නෙවෙයි මම ඔයාට බඩුවක් ගෙනවා......"

"බඩුවක්....?"

"ඔව්.... මම හිතනවා ඒක ඔයාට වටිනවා ඇති කියලා...... ඔහොමම අනිත් පැත්ත හැරිලා ඇස් දෙක පියා ගන්නකෝ..."

"මොනාද ගෙනාවේ..."

"කියන දේ අහලා ඇස් පියා ගන්නකෝ..."

"තාරකා ඇස් වල කදුළු පිහදාන ගමන් ඇස් දෙක පියාගත්තා....." මම කකුල් දෙක බිමින් තියලා නැගිට්ටා..... දැන් මාව මෙහෙම දැක්කම මේ කෙල්ල ආයේ අඬන්න ගනී සන්තෝසෙට....

"හරි දැන් ඇස් අරින්න........" තාරකාගේ ඇස් දෙක හිමින් ඇරුණා.... මාව දකින ගමන් ඒ පුංචි ඇස් දෙක ලොකු වුණා.....

" අනේ දෙයියනේ..... අම්මේ............................" තාරකා කෑ ගැහුවා...... ඒ අහිංසක මුණෙ ලස්සන ඒ සතුට මට කවදාවත් නැති තරම් මොකද්දෝ බලාපොරොත්තු ගොඩක් ගොඩ ගැහුවා....

"මට කියන්න තෙනුර දැන් මේ මම දකින්නේ හීනයක් නෙවෙයි කියලා...... මම අනන්තවත් මේ හීනෙ දැකලා තියනවා... අනේ දෙයියෝ....... මම දකින්නේ හීනයක් නෙවෙයි නේද?" තාරකා ඇවිල්ල මාව තද කරලා බදා ගත්තා..... ඒ උණුසුමයි ඒ ආදරෙයි එක්ක මගෙ කකුල් දෙකට විතරක් නෙවෙයි මුළු ජීවිතේටම පණ ඇවිල්ලා..... හැමදාටම........

122 කොටස

2011-10-31T22:54:00.001+05:30

කෙළවරක් නැති ප්‍රශ්න ගොඩාක් මැද එළි වෙනවා රෑ වෙනවා දැනෙන්නෙ නෑ...... අද දවස අපි හැමෝටම මාර වටින දවසක් නිකම්ම නෙවෙයි අර ඉස්සර බැරල් පිටින් කාපු පරිප්පු වල වාඩුව ගන්න දවස. හරි බලමු දැන් ජයවීරයි සමරනායකයි දෙන්නම ගැන හොඳටම දන්න එකේ අපිට ලේසියෙන් වැඩේ ගොඩ දාගන්න පුළුවන්. දෙන්නවම යකඩ කූරු ගණන් කරන ගේම් එකට අරින්න ඕනෙ සාක්ෂි විතරයි. පාන්දරම ටොලායි සිකයි එයාර්පෝට් එකට යන්න පිටත් උනා. බුවායි මමයි තාත්තාගේ අමාත්‍යංසෙ වාහනෙන්ම පොලිසියට බස්සව ගත්තා... හැම දේටම හසංකයා අපිත් එක්ක ඉන්නවා. ඌ ඒ ටිකට මට මොබයිල් ෆෝන් එකකුත් සෙට් කරලා, පොලිසියට ඕවා මොනාද එක පික් පොක්ට් කාරයයි අල්ලන්න ඕනේ. දැන් අපි ගේමට හොදට සෙට් වෙලා හිටියේ සිකාලගේ පණිවිඩේ එනකන් සමරනායකයා ගෙදර ගියා කියලා. කොහෙද මුන් දෙන්නා තාම කතා කලේ නෑනේ. අයියාගේ ෆොන් එක දුන්නේ.... මේ පුත්තලම් බූරුවෝ දෙන්නා ඔක්කොම අමතක කරලා කොහෙ හරි මුල්ලකට සෙට් වෙලා ෆෝන් එකේ ගේම් පාරක් ගහනවාද දන්නේ නෑ.

"මයියා..... කෝ බන් මුන් දෙන්නාගේ නෑනේ කිසි සද්දක්"
"ඒක තමයි බන් මමත් කල්පනා කලේ... පාන්දරම යැව්ව නිසා දෙන්නා හොද නින්දකටවත් සෙට් වෙලාද දන්නේ නෑ"
"එහෙම උණොත් නම් ඔක්කොම ප්ලෑන් අවුල්"
"කෝල් එකක් දීලා බලමුද?"
"මුන්ට කෝල් කරලා වැඩේ අල වෙයිද? උන් දෙන්නා ෆොලෝ පාරක් දානවානම් සද්දෙට වැඩේ මාට්ටු වෙන්නත් පුලුවන්."
ඒ එක්කම මගේ අතේ තිබ්බ ෆෝන් එක රින්ග් උණා
"සිකා......."
"මචන්.... සමරනායකයා ආවා..... දැන් මේ ඌව ෆොලෝ කරන ගමන් වාහනේ ඉන්නේ...... මුන් යන්නේ පාක් රෝඩ් එක පැත්තට. තව හොදම ආරංචියක් තියනවා කියන්න"
"මොකද්ද බන්?" අපි කතා කරන සද්දේ ඇහිලා හසංකයත් අපි ඉන්න පැත්තට ආවා
"සමරනායකයාගෙ පුතා කවුද කියපන් බලන්න"
"මම කොහොමද බන් දන්නේ....?"
"හොඳට හිතලා මතලා කියහන් හදිස්සියක් නෑ....." සිකයි බුවයි දෙන්නම හිනා වෙන සද්දෙ ඇහුණා. බුවා මගෙන් මොකද්ද කේස් එක කියලා අහද්දි මේ පිස්සු හුටන්ලාගේ කතාව ගැන නොකියා වැඩේ හරි කියලා පෙන්නන්න මම මහපට අඟිල්ල ඉස්සුවා.
"උඹ ඔච්චර හිතන්න එපා.... මෙහෙම හිතපන් උඹ තාත්තාගෙනුයි පුතාගෙනුයි දෙන්නාගෙන්ම හොදට කාල තියනවා කියලා."
"මම කාලා.... මේ මචන් විහිළු කරන්න නෙවෙයිනේ උඹලා දෙන්නාට මම කිව්වේ...... මමද ලක්ෂපති ඔබද ලක්ෂපති කරන්නේ නැතුව කියන එකක් තේරෙන්න කියපන්"
"සමරනායකගේ පුතාගේ නම මෙවන් බන්....."
"මෙවන්......????" සෞරග්‍රහා මණ්ඩලේ අන්තිමට හොයාගත්ත කිරි පුතා අරෙන්න අනිත් ඔක්කොම උන් ටික පෙනූනා.... යකෝ මුන්ගේ පවුල් වල ඔක්කොමලා ජැකී චෑන්ගේ පිඟානෙන් බත් කාපු උන්නේ..... තාම මතක් වෙනවා දුන්න පාරවල්. ඌ මට නොගහන්න අද මම මේ රෝද පුටුවේ සැප ගනීද? ඇත්තමයි මගේ ඇඟට ආව තරහා...... පවුලටම වෙඩි තියන්න පුලුවන් ගේමක් නැතුව වතුර තුවක්කුවක්වත් නැති එකයි දුක.
"මයියා... ලියා ගනින්.... සමරනායකයාගේ ගෙදර නොම්බරේ... 537, පාක් රෝඩ්, කොළඹ 05. "
"මම ටක් ගාලා අතේ තිබ්බ කොල කෑල්ලේ විස්තරේ ලියාගෙන හසංකට දුන්නා..... " සිකා කෝල් එක කට් කලා. හරි දැන් පොලිසියේ පිහිටෙන් ලස්සනට ටෙලිෆෝන් නොම්බරේ හොයාගෙන වැඩේට එන්ටර් වෙන්න තියෙන්නේ... අපේ කාලේ අඩුයි..... මම හසංකගෙ අතට අඩ්‍රෙස් එක දුන්නම මිනිහා දන්නව කරන්න ඕනේ දේ. මිනිහා ඒකත් අරන් ඇතුලට ගියා.
"මයියා...... මොනාද බන් අරූ කිව්වේ...?"
"බුවා සමරනායකගේ පුතා කියන්නේ අර යක්ෂයා"
"කවුද බන්?"
"අද මගේ මේ තත්ත්වෙට වග කියන්න ඕනේ සුනඛයා"
"මෙවන්.....?" බුවා ඇහුවා පුදුමෙන් වගේ....
"ඕකව මම....." බුවා එතනනින් යන්න හදනකොට මම ඌව අතින් අල්ලලා නවත්ත ගත්තා....
"මචන් ... හදිස්සි වෙන්න එපා..... අපි බලමු... ඕකාටත් තාත්තාට බෙදන හැන්දෙන්ම බෙදන්න"
"මල්ලි...... මෙන්න මිනිහාගේ ගෙදර නොම්බරේ....... " හසංකයාගේ වැඩ නම් කියලා වැඩක් නෑ ගින්දර වගේ.....
"උඹලා වැඩේ පටන් ගනිල්ලා... අපි ෆෝන් එක ටැප් කරලා තියෙන්නේ කියන කරන හැම දෙයක්ම මෙතන රෙකෝඩ් වෙනවා.....
"මයියා...... උඹ සමරනායකායට කතා කරපන්......"
"මම ජයවීරයව අල්ල ගන්නම්....."
"හරි වැඩේ හරි....." මුලින්ම හසංක අපි දෙන්නාටම ජයවීරගෙයි සමරනායකගෙයි කටහඬවල් වල වොයිස් ක්ලිප් දෙකක් අහන්න දෙන්නා...... අපි ප්ලෑජ් කලේ බ්ලෙක් මේල් කරන්න උණාට හසංකාය කිව්වේ... දෙන්නාගෙම පාපොච්චාරණය ගන්න ලේසිම ක්‍රමේ.... ඒ කියන්නේ දෙන්නා දෙන්නට කතා කරන විදියට කතා කරවන එක. මම හසංකයා දුන්න නොම්බරේ එබුවා..... මෙන්න රින්ග් වෙනවා හිත ගල් කර ගත්තාට තොල කට නම් පොඩ්ඩ වෙන්න වේලිලා තිබ්බේ....
"හලෝ......" එහා පැත්තෙන් හලෝ පාරක් ඇහුණා... පොතේ හැටියට ඒ සමරනායක වෙන්න ඕනේ....
"ආ... උඹ ලංකාවට ආවා එහෙනම්...."
"කවුද තමුසේ....?"
"පිටරට හුළං ගැහුවා විතරයි අපිවත් අමතක උණා..... "
"මතක තියනවාද බලන්න කවුද කියනවා බලන්න..."
මම පොඩ්ඩක් හිනා උණා... ඕවර් යනවාද බලන්න මම ටිකක් අනිත් උන් දිහා බැලුවා. බුවා ඇඟිල්ල උස්සලා එළ කියනවා වගේ ඉඟියක් දැම්මා... ඒකෙන් ඉතින් ඇඟට ආවේ කියාගන්න බැරි ගටක්
"මගේ නම නම් ජයවීර....."
"අප්පටසිරි...... මේ අපේ ඇමති තුමා වෙන්න ඇති...... කරන්න පුලුවන් ඔක්කොම බලු වැඩ ටික කරලා පාර්ලිමේන්තුවට ගියා එහෙනම්........"
"තමුසේ හිතන්නේ බලු වැඩ සේරම කළේ මම කියලානේ... අන්න පොලිසිය තමුසේ එනකන් බලාගෙන ඉන්නේ..... මිනීමැරුමකට.....?"
"මොන මිනී මැරුමක්ද? තමුසෙනේ ගෑනි කියලා පෙන්නන්න වැඩකාරී මැරුවේ.... මිනී මැරුවා මමද තමුසේද?"
"ඇයි ඇයි අමතක උණාද සමරනායක මහත්තයා...... මම කියලා හිතලා අහිංසක පවුලක් මරලා දැම්ම එක......"
සමරනායකගේ සද්දේ පොඩ්ඩ වෙන්න වැහුණා
"තමුසෙටවත් පොලිසියටවත් ඒවා ඔප්පු කරන්න කෝ සාක්ෂි....."
"සාක්ෂි තියනවා.. දැනුත් පොලිස් කොමිෂනර් මාත් එක්ක ඉන්නේ.... තමුසේ තමුසෙගේ රහස හංගන් ඉන්න දුන්න සල්ලි වගේ දෙගුණයක් ගෙවලා මම තමුසෙගේ බලු කුක්කො ටික නම්ම ගත්තා.. දැන් උන් කියන්නේ මට ඕනේ දේ......"
"ජයවීර උඹ තාම මගේ හැටි දන්නේ නෑ.....?"
"ඉස්සර මේ ජයවීරට තිබ්බේ සල්ලි විතරයි දැන් මේ ජයවීරට බලයත් තියනවා...... තමුසේ මට කරපු හැම දේටම වන්දි ගෙවන්න ලෑස්ති වෙයන්....... අනික තමුසේ මට කතා කරන්න උත්සහ කළොත් ඒ කතා කරන හැම වචනයක්ම පොලීසියේ කැසග් එකක තියෙයි....... "මොළේ කල්පනා කරලා ඒ වචන ටික කියලා මම කෝල් එක කට් කළා.
" මචන් වැඩේ එළට ගියා........"
"දැන් ජය්වීරට ලැබෙන ඇමතුම් කට් කරන්න බැරිද?" මම හසංක දිහා බැලුවා......
"ඒක ටිකක් අමාරුයි. මොකද ජයවීර ඇමති නේ...... සමරනායකයා ජයවීරට කතා කලෝත් වැඩේ දෙල් වෙන්න පුළුවන් .. ඒ නිස දැන්මම ජයවීරට කෝල් එකක් ගත්තානම් හරි...."
"බුවා මචන්... වැඩේ කරන් පලයන්.......?"
"බුවා ෆොන් එක අතට ගත්තා විතරයි ෆෝන් එක රින්ග් වෙන්න ගත්තා.... පොතේ හැටියට ඒ සිකාගේ අතේ තියන නම්බර් එක...."
"හලෝ...."
"මයියා......... සමරනායක තඩි තුවක්කුවක් අරන් වාහනේට නැග්ගා..... ඌ යන්නේ නම් කාව හරි බාවන්න පොලිසියට එන්න කියන්න වෙනවා.... අපි මේ පස්සෙන්ම යනවා...... යන්නේ නම් ජයවීරලාගේ ගෙවල් පැත්තට........."
" මොකා..............හසංක..... සමරනායක ජයවීරව හොයාගෙන යනවා......"
"ඒ වචන ටිකෙන් පොලිසියේ හිටපු ඔක්කොමලා හදිස්සියේ ගාල කඩාගෙන පොලිස් ජීප් දෙක තුනක ගොඩ උණා..... "
"සාජන්ට් අර මහත්තුරු දෙන්නවා වෑන් එකේ දාගෙන අපේ පස්සේ එන්න..." හසංක එහෙම කියන ගමන් ජීප් එකට ගොඩ උණා. ඊට පස්සේ ජීප් දෙක ජෙට් වගේ ඉගිල්ලුණා..... මාවත් දෙකට තුනට නවලා වෑන් එකට රිංගවගත්ත බුවයි අර අනිත් පොලිස් කාරයයි ඒ ජීප් පස්සේ පන්නන්න ගත්තා......

121 කොටස

2011-09-18T21:32:00.001+05:30

ඇත්තම කියනවා නම් බොක්ක රත් වෙලා ගියා..... ලිහිණිට ඕනෙ කෙනෙක් ලව් කරපු දෙන් ඒත් මට රත්තවාතේ හැදෙන්නේ ඇයි? මේක මාර ලෙඩක් නේ. කමක් නෑ අනිත් උන්ට නොපෙනෙන්න මම මගෙ මූ ණ බිමට හරව ගත්තා, නැත්තනම් මගේ හාෆ් බොයිල් වෙච්ච මූණ දැක්කාම මුන් ටික හොඳට තේරුම් ගනී.

"ඔව් බන් අද තමයි තල්මසා ඕක කිව්වේ..... මිනිහා කියනවා උඹට බය නොවී ඉන්නලු"

"මට බයක් නෑ බන් දුකක් තියෙන්නේ?" මම බුවාගෙ කතාවට ඩෙෆෙන්ඩ් එකක් දැම්මා..."

"හරි දැන් කියපන් මොකද මේ මූණ දෙල් කරගෙන ඉන්නේ කියලා"

"අම්මලා මාව ඉන්දියාවේ ගෙනියන්න හදනවා"

"එළකිරිනේ මචන්.... කොහොමත් විභාගේ ඇන ගෙන ලබන අවුරුද්දෙත් ඉස්කෝල බඩගාන්න ඉන්න අපිට තාප්ප තරණය කරන්න මේක හොඳ අවස්ථාවක්"

" මට තාරකාගේ ප්‍රශ්නේ ඉවර කරන්න ඕනේ.... ආයේමත් එක එකාගේ පාට් වලට බයේ හැංගිලා ඉන්න මම කැමති නෑ. මම නිසා අක්කයි නංගියි පාරට බහින්නේ දෙපාරක් හිතලා. මට ඒ තත්ත්වෙ වෙනස් කරන්න ඕනේ... ඔක්කොටම වඩා තාරකාට වෙච්ච පොරොන්දුව ඉෂ්ට කරන්න ඕනේ"

"හරි ඔය ඔක්කොම කරන්න අපිට පුලුවන් එකම දේ තමයි සමරනායකවයි ජයවීරවයි දෙන්නවම කොටු කරන එක" බුවාට හරකාට වගේ තේරෙන්වා... අනිත් දෙන්නම ඉතිං බුවාගේ පැත්තටයි මගේ පැත්තටයි ඔලුව වන වන ඉන්නවා

"ඔව් ඒක නොකර මට ලංකාවෙන් යන්න බෑ"

"ඉතිං උඹට යන්න තියෙන්නෙ කවදද?"

" ඉක්මනටම දවසක් නෑ"

"අපි අද ඉදින් වැඩේට ඉන්ටර් වෙමු.... මොකද කියන්නේ බුවා ඔත්තු සේවය පටන් ගන්නද?"

" තාත්තා කියන විදියට හෙට සමරනායක ලංකාවට එනවා. මේ වැඩේට මට කසුන්ගේ උදව්ව ඕනේ... කසුන් ඉන්න තැන භානුකයා දන්නවා. හෙට කසුන්ව හම්බ වෙන්න ඕනේ... මට ඌව ගෙදරට ගෙන්නගෙන බෑ. ඌව හම්බ වෙන්න ඕනේ"

"උඹ දැං මොකද්ද කරන්න හදන්නේ?" ටොලා කතා කලේ ගොත ගහ ගහා.

"හපොයි වැඩේ කියන්නත් කලින් මූ ගලනාලේ කුලියට දීලාවගේ ගොත ගහනවානෙ" බුවාගෙ කතාවට සිකාත් හිනා වෙන්න ගත්තා.

"මම මිනී මරන්න යනවා නෙවෙයි බන්.. ඌරාගේ මාළු ඌරාගේ පිටේ තියලාම කපන්න යන්නේ..... මේ හැම අපරාදයක්ම වෙලා තියෙන්නේ ජයවීරයි සමරනායකයි අතරේ.... උන් දෙන්නව කොටු කරගන්න පුලුවන් උන් දෙන්නටම තමයි"

"උඹ ඒ කියන්නේ කතන්දරේ අනිත් පැත්ත ගහන්නද යන්නේ?"

"කසුන් දම්මලා බ්ලැක් මේල් පාරක් දෙනවා... හැබැයි හසන්තයා දැනුවත්ව"

"හසන්තයා කිව්වේ අර පොලිස් කාරයාද?"

"අන්න හරි ඌට දැන් ඕනෙ සාක්කි..... සමරනායක ජයවීරට විරුද්ධව සාක්කි දෙයි. ජයවීර සමරනායකට විරුද්දව සාක්කි දෙයි. ඊට පස්සේ දෙන්නාම බඩු බනිස් කරගනී"

"නියම අයිඩියා එක"

"මම හෙට භානුකයා එක්ක ගිහින් කසුන්ව හම්බ වෙන්නම්" බුවා කියන්නත් කලින් වැඩේ භාර ගත්තා.

"මම හසන්තයා දැනුවත් කරන්නම්... මචං ටොලා උඹ සිකා එක්ක එයාර් පෝට් යන්න ඕනේ සමරනායකයා එනවද කියල ඔත්තුව බලන්න ඊට පස්සේ ඌව ෆොලෝ කරන්න ඕනේ ගෙදරට යනකන්..." ටොලා ඔලුව වැනුවා....

"තල්මසාට කතා කරලා ජයවීරගේ අප්ඩෙට් එක ගන්න ඕනේ... ඒකත් මම කරන්නම්"

"හරි එකතු වෙලා වැඩේ දෙමු..... උඹ දන්නවානේ ඕනෙ දේකට අපි ඉන්නවා... අනික උඹ පුළුවන් ඉකමනට ඉන්දියාවෙත් යනවා"

" මට තව ප්‍රශනයක් තියනවා....."

"ඒ මොකද්ද මචන් ඒ?"

" මාව ඉන්දියාවේ ගෙනියන්න සල්ලි තාත්තා හොයාගන්න ඇත්තේ මේ ගෙවල් උගස් කරලා" බුවා... ටොලා... සිකා තුන්දෙනාම උන්ගේ මූණට මූණ බලා ගත්තා....
"අනික මේ දවස් ව්අල අයියාත් මැරීගෙන වැඩ ගෙදර එන්නෙත් නෑ"

" මචන්..... උඹලෑ තාත්තා එහෙම දෙයක් කරන්නේ නෑ...... සල්ලි හොයා ගත්තේ වෙන ක්‍රමේකින්. ක්‍රමේ මොකද්ද කියලා අහන්න එපා.... අයියා අද එහෙනම් ගෙදර එයි"

"බුවා මොකද්ද බන් ඒ හතර බීරි කතාව"

" උඹ ඔය සල්ලි ප්‍රශ්න ගැන ගින්නක් ඔලුවට ගන්න ඕනේ නෑ..... අපි අර වැඩේ ශේප් එකේ ගොඩදාගමුකෝ"

" ලොක්කයියා............." නංගි කෑගහගෙන ඒ පැත්තට දුවනවා වගේ ඇහුණා.... ඒ කියන්නේ බුවා කිව්ව එක හරි අයියා අද ආවා. මොනවද මූ මට සල්ලි හොයන්න කරන්න ඇත්තේ... ඔන්න ඉතින් මාව තවත් ප්‍රශ්නෙක පැටලුණා.... ඇත්තටම මේක නම් ඕලෙවල් ලිව්වට වඩා අමාරුයි. බලන හැම තැනම ප්‍රශ්න පිට ප්‍රශ්න.

120 කොටස

2011-09-09T17:33:00.000+05:30

හැමදේම එක පැත්තකට හරි යනකොට අනිත් පැත්තට අබ්ලික් වෙනවා. ලිහිණිව එහෙම අරන් යද්දී මගේ හිත එක පාරටම කඩා වැටුණා මම හිතන්නේ. භානුක අපේ ගෙදරින් ගියේ පටාචාරා වගේ හොටු පෙරාගෙන. තාත්තා උණත් මට මොකුත් කිව්වෙ නෑ සමහර විට මම ලෙඩා දුකා හින්දා වෙන්න ඇති. මට තේරෙන්නේ නැත්තේ හැම දෙයක්ම පේන තෙක්මානේ හරි පැහැදිලි වෙනකොට කොහෙන් හරි බැරල් එකක් ගිනි ගන්නවා. තාරකා මාව එක මොහොතක්වත් තනි කළේ නෑ. ඒකටත් හේතුව මගේ තියන අසරණකම වෙන්න ඇති.
" තෙනුර දැන් ඔයා කල්පනා කළා ඇති. කොහොමත් ඔයා ලිහිණිට ගෙදර යන්න කිය කියානේ හිටියේ. "
" ඔව් ඒත් මේක එයා හොඳින් ගිය ගමනක් නෙවෙයි නේද? මට බය මේ කෙල්ලගේ ජීවිතේට ප්‍රශ්නයක් වෙයිද කියලා"
" එහෙම වෙන්නේ නෑ. එයා ගියේ එයා පොඩිකාලේ ඉදන් හැදුණු ගෙදරනේ තෙනුර"
" ඒක එහෙම නම් ඇයි භානුක අප්සෙට් යන්නේ ..... එතන අපි කාටවත් නොදැනෙන ප්‍රශ්නයක් තියනවා තාරකා" තාරකා මගේ ඔලුව අත ගෑවා. ඒ ආදරේ මට නොදැනුණා නෙවෙයි.ඒත් මම ඉන්නේ ගින්දරක කෙල්ලේ..... උඹලා දෙන්නා නිසා මම දැන් පිච්චෙනවා. මම නම් මලත් කමක් නෑ ඒත් උඹලා දෙන්නට මොනා හරි උණොත්.
" අනේ ඔයා ඔහොම කල්පනා කරන්න එපා තෙනුර මට බයයි" ඒත් එක්කම තාත්තා කාමරේට ආවා.
"මම බලාපොරොත්තුවෙන් හිටිය කෝල් එක ආවා පුතා" තාත්තා කවදාවත් නැතුව මට පුතා කිව්වා ඒ විතරක්ද මෙච්චර ආදරෙන්. එයත් මම අවුල් කියලා අවුලෙන්ද මන්දා? එහෙම වෙද්දිත් ආතල් එකක් තියනවා. ඒත් වෙච්ච් දේ මතක් වෙද්දි ඒක අනාතල් වෙලා යනවා.
"මොකද්ද තාත්තේ?"
"ඉන්දියා වලින්.... ඔයාගේ මෙඩිකල් රිපෝට් බලලා කිව්ව සනීප කරන්න පුළුවන් කියලා"
"අනේ අන්කල් ඔය ඇත්තමද?" මට වඩා සතුට ඉහවහා ගියේ තාරකාගේ මූණේ ආවා හිනාවට කම්බුල දෙපැත්තෙන් සුළියක් වගේ ඇතුළට ගියා.
" ඔව් එන මාසේ ඇපලෝ එකෙ ඔපරේෂන් එකට දින දුන්නා."
"ඕවාට සල්ලි කොහෙන්ද?" මම ඒක කිව්වේ කිසිම ගානක් නැතුව... එදා කිව්වා වගේ අදත් මම කියන්නේ මේ ගෙවල් උගස් තියාගෙන මාව සනීප කරන්න තරම් වටින මිනිහෙක් නෙවෙයි මම.
" ඒවා ඔක්කොම ලෑස්තියි. දුවත් ලෑස්ති වෙන්න අපිත් එක්ක යන්න" තාරකා මගේ ඔලුව බදාගෙන තාත්තා දිහා බැලුවා. මේ මොනාද වෙන්න යන්නේ තාරකා මාත් එක්ක ඉන්දියාවේ එනවා. ඒ කොහොමද අපේ තාත්තාට එකපාරටම මොළේ පෑදුනේ.
" තාත්තේ ලිහිණිගේ ප්‍රශ්නෙ ඉවර වෙනකන් මට කොහෙවත් යන්න බෑ"
"මම දන්නවා.... ඒ වැඩේ ඉවරයක් කරන්න මාත් උදව් වෙන්නම්....." අනේ දෙයියනේ මේ මොකද්ද ඇත්තටම මේ වෙලා තියෙන්නේ.... අබුදස්ස කාලේ බව ඇත්ත ඒත් වැරදීලාවත් අපේ තාත්තා මෙහෙම වෙන්ස් වෙන්න පුලුවන්ද අම්මපා......තාත්තා ටික වෙලාවක් තාරකා දිහා බලාගෙන ඉදලා එතනින් පිටත් උණා.
"තාරකා මට තේරෙන්නේ නෑ ලෝකෙට ණය වෙලා මාව සනීප කරලා මොකද්ද තියන වාසිය "
"සල්ලි වලට වඩා ඔයා අපිට වටිනවා තෙනුර"
"තාරකා මට අම්මලා තාත්තාලාට ජීවිතකාලෙම ණය වෙලා ඉන්න බෑ. මාව මෙච්චර කල් හැදුවා මදිද? තව මොනද මට එයාලෙන් ඕනෙ."
"ඔයා අම්මලා තාත්තාලාට සත පහක්වත් ණය නෑ තෙනුර දැන් ඒක ගැන හිතන්න ඕනේ නෑ...... ඔයා සනීප වෙනවා"
"නංගිවයි අක්කාවයි පාරට ඇදලා දාලා මම සනීප වෙලා මොකටද?" මට ආවේ බොක්කෙන්ම වේදනවාක්.
"ඒ කිව්වේ?"
"තාත්තා මාව රට ගෙනයන්න යන්නේ මේ ගෙවල් උගස් තියලා" තාරකා මගේ ඔලුව ආයෙත් අත ගාන්න ගත්තා.
"එහෙම දෙයක් තාත්තා කරන්නේ නෑ. ඔයා ඒ ගැන බය වෙන්න එපා... අපි මුලින් ලිහිණිව හොයා ගමු.... ඊට පස්සෙ සනීප වෙමු." තාරකා ඉන්නේ කියාගන්න බැරි සතුටකින් වගේ. ඒකට හේතුව මම වෙන්න පුලුවන්. එයා මගේ ළඟ ඉන්නකොට දැනෙන සතුට නම් කියලා වැඩක් නෑ.ඒත් මට සතුටු වෙන්න බැරි වෙන්න බබා කොටලා තියෙන්නේ. පොඩි ආතල් එකක් ගියොත් ඊළඟ තත්ත්පරේ ඉඳලා හූල්ලනවා
හවස් වෙනකන්ම මට දැනුනේ මහා පව්කාරයෙක් වගේ හැගීමක්. හවස 5 වගේ වෙනකොට ගැන්සිය අපේ ගෙදරට වල බැස්සා. ඇත්තම කියනවා නම් දෙයියෝ සෙට් එකම වැඩ්ඩා වගේ.
"උඹේ අවුල මට තේරෙනවා. මම ඒක දැන ගත්ත ගමන්ම කලේ තල්මසාව ලිහිණිලාගේ ගෙවල් පැත්තේ යැව්ව එක" බුවාගෙ කතාවට මගේ ඇඟට ලේ පයින්ට් දහයක් විතර එන්න ඇති.
"ඉතිං"
"බය වෙන්න දෙයක් නෑ..... ජයවීරයා ලිහිණිට පාරවල් දෙක තුනක් ගහලා බැනලා තියනවා"
"එහෙම කොහොමද ඌ ලිහිණිට ගහන්නේ?"
"මගේ මල උපරිමෙන්ම පැන්නා. පුලුවන්කමක් තියනවා නම් මම මේ දැන් ගිහින් ජයවීරයාට අනිනවා"
"මචං ළමයෙක් වැරැද්දක් කළාම අම්මලා තාත්තාලාට අයිතියක් තියනවා අත පුරොලා දෙන්න"
"මොකද්ද ලිහිණි කරපු වැරැද්ද?"
" ගෙදරින් පැනගත්ත එක වැරැද්දක් නෙවෙයිද? එක දවසක් උඹත් උඹේ නංගි භානුකයත් එක්ක ඉන්නවා දැකලා මහා පාරේම කන් අඩිය අත ගෑවේ?" හත්වලාමේ ඇත්තම නේන්නම්.
"උඹ කියන්නේ ලිහිණිට කරදරයක් වෙන එකක් නෑ කියලාද"
"ඔව් මචන් තල්මසා ඉන්නකොට බය වෙන්න දෙයක් තියනවාද? හොඳම නිවුස් එක කියන්නද?"
"මොකද්ද?"
"තල්මසා ජීවිතේ පරදුවට තියලා හරි ලිහිණිව බේරනවා"
"ඇයි ඒ?"
" තල්මසා ලිහිණිට ලව්"
"මොකක්?"

119 කොටස

2011-08-23T21:11:00.000+05:30

මට තැපෑලෙන් වත් හිතුනෙ නෑ ලිහිණිට අඩෙන්න තරම් දෙයක් මගෙ කටින් පිට උණාද කියන එක. ඒත් ලිහිණිගෙ මූණේ අහිංසකකම දකිනකොට මට එයාට අඬන්න දෙන්න ලෝභයි.
"ආයේ අඬන්නේ ඇයි? මේ ඔයාට ගෙදර යන්න බැරි නම් කමක් නෑ අපි වෙන විදියක් බලමු. ඔයා අකමැත්තෙන් මෙතන කිසිම දෙයක් වෙන්නෙ නෑ." භානුක ලිහිණිව එයා ළඟට ගත්තා.
"දැං අපි යන්....."
" ලිහිණි මගෙ අතින් ඔයාගෙ හිත රිදෙන්න මොනා හරි කියවුණානම් මට සමාවෙන්න"
"එහෙම දෙයක් නෑ මචං..... " තාරකා මට තට්ටුවක් දාල ගේ ඇතුලට ගියා... තාත්තාත් ආයේ කොහෙ අතුරුදහන් උනාද මම දන්නේ නෑ.... මම ආයෙත් භානුක දිහා බැලුවා.
"ඇයි තෙනුර ඔයා මට කිව්වේ නැතතේ...?" ලිහිණි එහෙම ඇහුවේ අඬ අඬා..... ඇයි හත් ඉලව්වේ... මම දැං මෙයාට මොකද්ද නොකිව්වේ...?
"මොනාද ලිහිණි...?"
"තාරකා ගැන...?"
" ඉතිං දැන් මම කිව්වේ ඔක්කොම විස්තරේ... තාරකා කියන්නේ ඔයාගෙම..."
"නෑ එයා මගෙම නෙවෙයි....? මෙ මොන හතර බ්
බීරි කතාවක්ද?
"ලිහිණි....... මේවා මම හොයා ගත්ත දේවල් නෙවෙයි..... ඒ හැම දෙයක්ම ඇත්ත....."
"මගේ කෙනෙක්නම් මට අයිති දේවල්..." ලිහිණි ආයෙමත් අඬන්න ගත්තා. දැං මොකද්ද ඒ අහිංසකී ගත්ත දේවල්... කාත් කවුරුවත් නැතුව ඔහේ අනුන්ගෙ ගෙවල් වල දුක් වින්ද කෙල්ල.... කොහොමද මෙයාගෙ දේවල් ගන්නෙ මට තද උණා.... ඒත් පෙන්නුවෙ නෑ.... ඔබ මෙන් ඇයත් ඇය මෙන් ඔබත් මට මාගේ ඇස් දෙක වගෙයි කිව්වලු...... බම්බුව තමයි. මටයි මුන් නිසා තිබ්බ දේවල් නැති උණේ.
"ලිහිණි... දැං ඇති..... අපි යන්......." භානුක ලිහිණිගේ අතින් ඇද්දා.
" පොඩ්ඩක් හිටපන් ලිහිණි මට කියන්න ගිය එක කියන්න දීපන්....... " පැන්න මල පිට කලේ භානුකයාගෙන්
"ලිහිණිට කියන්න දෙයක් නෑ මචං.... උඹව හම්බ වෙච්ච දවසෙ ඉදලා ගොඩගහගෙන හිටපු බලාපොරොත්තු නැති වෙලා ගියාම එයාට එහෙම කියවෙන්න ඇති."
"මොන බලාපොරොත්තුද?" මේ මොන කෙහෙල්මලක් කියනවාද මන්දා...
" උඹ නිකන් ඉන්න වෙලාවක හිතලා බලපන් කෙල්ලෙක්ට කොල්ලෙක් වෙනුවෙන් ගොඩ ගැහෙන්නේ මොන වගේ බලාපොරොත්තුද කියලා..... ඒත් උඹ වැරදි නෑ..... ලිහිණි වැරදිත් නෑ...... කවුරුවත් ඒකට වැරදි නෑ.... ලිහිණි මෙහෙ එනවාට මගේ කැමත්තක් නොතිබුණේ ඒක නිසයි. " මට ගොනාට වගේ තේරුණා... ඒකියන්නේ ලිහිණිත්... යකෝ කොල්ල අබ්බගාත වෙලා තියෙන්නෙ සිකුරු මහදසාවෙදි වගේ.... අනංගයත් මදි නොකියන්න විදලා තියනවා පපුව ගැලවිලා යන්න. ඒත් එක පාර පවුල් දෙකක් කර ගහන්න පුළුවන් තත්ත්වයක් මට නෑ...... කකුල් දෙකවත් පණ තිබ්බනම් සළකලා බලන්න හරි තිබ්බා...
" ම මම ..... ලිහිණි.... අනේ මම ඔයා ගැන හිතුවේ මගේ හොදම යාලුවෙක් වගේ...."
"මම වරදියි තෙනුර... ඔයා මම හින්දා මෙච්චර දෙයක් කරගෙනත් මම ඔයාගෙන් මෙහෙම බලාපොරොත්තු තියාගත්ත එක වැරදි... ඒත්....... අපි යන් භානුක" ලිහිණි ආපහු හැරුණා..... තාරකා තේ අරන් ඇවිල්ලා ලිහිණිට ඇල්ලුවා. මට තාරකා දකිනකොට පපුව පිච්චිලා යන්නෙ ඇයි කියන්න මම දන්නේ නෑ. මේ කෙල්ල කොහෙ ඉදන් මගේ ළඟට ආවද දන්නේ නෑ.
"මට තේ එපා .... අපි දැං යන්න ඕනේ....." ලිහිණි භානුකවත් ඇදගෙන එළියට යන්න ගියා.
"පොඩ්ඩක් ඉන්න ලිහිණි...... " තාරකා එහෙම කියනකොට මට ඉබේටම ලිහිණි දිහා බැලුණා...... ලිහිණි නැවතුණා.
"ඇයි?" ලිහිණි තාරකා එක්ක කතා කලේ එච්චර සතුටකින් නෙවෙයි.
"මේ ලොකට් එකේ අම්මගෙයි තාත්තාගෙයි ෆොටෝ තියනවා... මෙච්චර කාලයක් මේක මගෙ ළඟ තිබුණා..... දැන් මේක ඔයා තියා ගන්න...... " තාරකාගේ තියන ලොකු හිත කොහෙන් ආව එකක්ද මම දන්නේ නෑ. ඔන්න ඔය වෙලාවට මට හිතෙනවා ඉඹගෙන ඉඹගෙන යන්න. අනේ මන්දා මට තේරෙන්නෙ නැත්තෙ ඇයි දැන් මට ඉඹින්නම හිතෙන්නෙ කියලා. ලිහිණි ඒක අතට ගත්තා... අරගෙන ඒක ඇරලා ඇතුලෙ ෆොටෝ බලන්න ඇති.
"තාරකා......." මම එයාට කතා කරලා ඔලුවෙන් මගෙ ළඟට එන්න කියලා කිව්වා. තාරකා ඉක්මනට මගෙ ළඟට ආවා
"අර මම කියෙව්ව ඩයරියත් දෙනවාද එයාට?"
"බෑ ඒකෙ මගේ ප්‍රයිවට් කතා වගයක් තියනවා...."
"අර අඩම්බර කොල්ලා ගැන නේද?"
"හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්" ලිහිණි ටික වෙලාවක් අපි දිහා බලාගෙන ඉඳලා භානුකත් එක්ක පිටත් උණා..... ඒත් එක පාරටම තඩි කලු ජීප් එකක් කොහෙදෝ ඉදන් කඩා පාත් උණා... මම රෝද පුටුව ඒ පැත්තට හරවන්නත් කලින් ඒ වාහනේ ලිහිණිවත් දාගෙන ගිහින් ඉවරයි.............. භානුක හිටියේ බිම වැටිලා. ඒ සද්දෙට නංගි දුවන් ආවේ කෑ ගහගෙන
" අනේ භානුක............"
" ඒ තාත්තාගේ වාහනේ... උන් ලිහිණිව අරන් ගියා..." භානුක අත මිට මොලවලා හයියෙන් පාරක් පොළවට ගැහුවා...... තාරකා මගේ අත තද කරලා අල්ලගෙන........... මට කියන්න කරන්න මොකද්ද කියලා හිතා ගන්න බෑ.... අනේ දෙයියනේ... වෙන හැම දෙයක්ම ඇයි මම හින්දා වෙන්නෙ...?

118 කොටස

2011-08-22T22:32:00.000+05:30

දැං ඉතින් මෙතන බකමූණා වගේ බකන් නිලාගෙන ඉදලා හරි යන්නෙ නෑ. මොනා හරි කරන්න වෙනවා. මම රෝද පුටුව දොර පැත්තට හරව ගත්තා.
"ඉන්න තෙනුර මමත් එන්නම්......" තාරකා මාව හෙමින් සීරුවේ තල්ලු කරගෙන ඉස්සරහට ආවා.....
"ඔයා මේවාට ගෑවෙන්න එපා..... ඔයා කාමරේට වෙලා ඉන්න... මම ඕනෙ උණොත් කතා කරන්නම්....."
"නෑ තෙනුර මම නිසායි ඔයා ලිහිණිට එන්න ලිව්වේ.... " කොහෙද ඉතින් කියන දෙයක් අහන එකක්යෑ. එක අතකට ආවට වරදක් නෑ හැබැයි මේ දෙන්නවම එකට දැක්කම තාත්තාට මොනා වෙයිද දන්නේ නෑ. අපි සාලෙට යනකොට තාත්තා නම් පේන්න හිටියේ නෑ. ඒත් ලිහිණි මගේ ළඟට දුවගෙන ඇවිල්ල තාරකා දැකලා නැවතුණා.
" ලිහිණි මේ තාරකා..... තාරකා මේ ලිහිණි......" තාරකා යන්තම් බලා සිනාසුණත් ලිහිණි මගේ දිහයි භානුක දිහයි බලන්න ගත්තා.
"ලිහිණි..... තාරකා කියන්නේ මගෙ හොඳම යාලුවෙක්..... ඔයා කියලා මම මෙයාට අනන්තවත් රැවටිලා තියනවා....." ලිහිණි මගේ ළඟ දණ ගහලා වාඩි උණා.
"මට සමා වෙන්න තෙනුර................... අනේ මට සමා වෙන්න"
"ඇයි මෙ ඒ පාර............... " එක ටැප් එකක් වහ ගත්තා විතරයි අනිත් එක අරිනවා... අනේ මන්ද මෙයාලාට කොයි වෙලාවෙත් උල් දිය කඩා හැලෙනවා
" ඔයාට මේ හැමදේම උණේ මම නිසානේ..... "
"පිස්සුද බං ලිහිණිට.... මම උඹලා දෙන්නට එන්න කිව්වේ ලොකු කතාවක් කියන්න" මම භානුක දිහා බැලුවා
" මොකද්ද?" ලිහිණි මගේ අතින් අල්ලගන්න ගමන් තාරකා දිහා බලනවා මම දැක්කා.... මම ටිකක් වටපිට බලලා හසන්කයා කිව්ව කතාව මුල ඉදන් කියන්න ගත්තා, මැද වෙනකොට තාරකා වගේම ලිහිණිත් අඬන්න ගත්තා... වචන දෙක තුනකින් කෙනෙක්ව අනාථයෙක් කරන්න මේ ලෝකෙට පුළුවන්කම තියනවා. භානුකයා අන්තිමට මගේ ළඟට ඇවිල්ලා මගේ උරෙස්සට අත තිබ්බා
"උඹ කියන්න කළින් මම ඔය හැම එකක්ම දැනගෙන හිටියා......"
"මම ගැනත්....?"
"ඔව් උඹ ගැනත්.... ඒත් මචං ඒක උඹටවත් ලිහිණිටවත් කියන්න තරම් ආත්ම ශක්තියක් මට තිබුණෙ නෑ.... ඒක අද උඹ කළා"
" මට උඹලාගේ උදව් ඕනේ....... "
"මොකද්ද?" භානුකට කලින් කතා කලේ ලිහිණියි
" ජයවීර කියන්නේ මගේ තාත්තා වෙන්න පුළුවන් ...... ඒත් මීට තත්ත්පර දෙක තුනකට කලින් උඹලාගෙ තාත්තා.... ඒ නිසා මට වඩා අයිතියක් උඹලා දෙන්නට තියනවා... ඒකයි මම මේවා කියන්නේ .... මම එක්කෙනෙකුට එක පොරොන්දුවක් වෙලා තියනවා..... ඒ තමයි එයාව මේ ලෝකෙ තනි කරලා දැම්ම මිනිහාට නියම දඬුවම අරන් දෙනවා කියලා... ඒ කියන්නේ ජයවීරව පොලිසියට කොටුකරන එක...... මට ඒකට උඹලා උදව් කළත් නොකළත් මම ඒ දේ කරනවා..... ඒ බව උඹලාට දන්වන්නයි මට ඕනෙකම තිබුණේ......"
"ජයවීර කියන්නේ උඹලාට ලේසියෙන් කොටු කරන්න පුළුවන් මිනිහෙක් නෙවෙයි..." භානුකගේ කතාව මම දන්නවා.. ඒක ඕනේම හාල්පාරුවෙකුට තේරෙනවා
"මම ඒක දන්නව මචං...... උඹලා මේකට ගෑවෙන්න ඕනේ නෑ .... මම ඒකට ක්‍රමයක් හොයා ගන්නම්..... ලිහිණි.... ඔයා මට එහෙම වෙච්ච දවසට සමාව දෙන්න ඕනේ....."
"තෙනුර..... ඔයාට මාව ඕනෙ උණ දවසට මම ඔයා වෙනුවෙන් ඉන්නවා....." ලිහිණි ආයෙමත් තාරකා දිහා බැලුවා.....
"ලිහිනී විතරක් නෙවෙයි... ජයවීර කියන අපරධකාරයාව නීතියට භාර කරන්න මමත් උදව් කරන්නම්.. ඒත් මේ හැම දෙයකටම සමරනාහකත් සම්බන්දයි නේද?"
"සමරනායක රටෙන් පැනලා........" මම එහෙම කියනකොට තාරකා මාව ටිකක් තදින් අල්ල ගත්තා.... මම තාරකා දිහා බැලුවා එවෙලෙ මම දැක්කේ තාත්තාව... මගේ උගුරකටත් වේලිලා ගියා... දැන් මොනවා වෙයිද?
"සමරනායක අනිද්දාට ලංකාවට එනවා......" ඒ වචන පිට උණේ තාත්තාගේ කටින්. ඒ වචන මම බලාපොරොත්තුවෙන් හිටියේ නෑ
" තාත්තා කොහොමද දන්නේ?" මට ඉබේටම එහෙම අහුණා ඇහුණට පස්සෙයි මතක් උණේ කාගෙන්ද අහුවෙ කියලා..... හොඳ වෙලාවට මොලේ උඩ ඉඳන් ඉන්නේ ඒ නිසානේ තැපෑලෙන් හරි මතකය එන්නෙ.....
" මම ඒක දන්නවා.... හෙට සමරනායක් ලංකාවට එනවා පුතත් එක්ක..... ආයෙ ටික කාලෙකින් මෙහෙන් යන්නම යනවා කියලා තමයි ආරංචිය..... "
"එහෙනම් ප්ලෑනක් ගහමු... සමරනායක කොටු කරගත්තා කියන්නේ ජයවීරත් ඇතුලෙ කියන එක නේද?" මම තාරකා දිහා බැලුවා....
"ඔයාට ඒ වගෙ භයානක මිනිස්සු එක්ක ඔට්ටු වෙන්න බෑ තෙනුර....."
"ඕවා මට මොන වැඩද? මම අතයි කකුලයි දෙකම අබ්ලික් කරගෙන තට්ටු පහක් උසින් ජනෙල්ලෙන් පැනලා ආපු පොරක්...." ඒ කතාව කියද්දි ලිහිණිගේ මූණට හිනාවක් ආවත් කිව්ව කතාව කා ඉස්සරහද කිව්වේ කියන එක මතක් උනේ ආයෙත් තැපෑලෙන්.... අනෙ මන්දා මේක දැන් අයිඩෙන්ටි චෙක් කරන්නෙ නැති කොළඹ වගේ.... කිසි ගානක් නැතුව වචන එළියට දානවා. තාත්තා ඇහුණේ නෑ වගේ මගේ ළඟට ආවා......
"සමරනායකව අල්ලගන්නේ කොහොමද?"
"පාපොච්චාරණය......" මම එහෙම කිව්වා..... භාණුකයා මගේ දිහා බැලුවා
" ඒ කොහොමද?"
" මුලින් පොඩි බ්ලැක් මේල් පාරක් දෙමු..... කප්පමක් ඉල්ලන විදියට............."
"ඊට පස්සේ...?"
" කප්පම ගන්න තැනකට එන්න කියලා... ඔක්කොම ටික වමාරලා එළියට ගනිමු......"
"කවුද ඕක කරන්නේ............?"
" මේක කරන්න ඕනෙ හසකයා දැනුවත්ව...... මම ඒක බලා ගන්නම්... මට කාඩ් දාන්න පුළුවන් ෆෝන එකක් විතරයි ඕනේ..."
" හරි..... අපි ලෑස්තියි..."
"ලිහිණි ඔයාගෙන් මට උදව්වක් ඕනේ...."
"මොකද්ද තෙනුර.....?"
"ඔයා ගෙදර යන්න ඕනේ..........." ලිහිණි බයෙන් මා දිහා බැලුවා
" ගිහින්...?"
"ඔයා අපිට ඔත්තු දෙන්න ඕනේ...... ඒකෙන් අපිට තවත් හොඳට ලෑස්ති වෙන්න පුළුවන්......"
"එතකොට..... මම මොකද කරන්න ඕනෙ......?" තාරකා මගෙන් ඇහුවා
"ඔයා ඔහොමම මගේ ළඟට වෙලා ඉන්න......" ඒ වචන ටික ඇහුණා විතරයි ලිහිණිගේ මූණ කළු වෙලා සට සට ගාලා කඳුළු වැක්කෙරෙන්න පටන් ගත්තා... ඇත්තටම මට බැරි වෙලා හරි ඇඬෙන කතාවක් කියවුණාද? මම ආයෙත් කිව්ව දේවල් මුල ඉදන් හිතන්න පටන් ගත්තා.............

117 කොටස

2011-06-19T22:30:00.000+05:30

තාරකා..... මම කිව්වා ඔයාට එන්න එපා කියලා" මට ඒක කියලා වැඩි වෙලාවක් ඉන්න හම්බ උනේ නෑ තාරකා අඩාගෙන ආයේ ගේ ඇතුලට ගියා. මට දැණුනේ කියන්න බැරි තරම් දුකක්. මම හසංකය ළඟින් ඈත් වෙලා රෝද පුටුව තාරකා යන පැත්තට කැරකෙව්ව ඒත් මට එයා යන ඉක්මනට අල්ල ගන්න යන්න බෑ එයා මෙලහටත් කාමරේට දුවලා කොට්ටෙත් බදාගෙන අඬනවා ඇති. හසන්ත නැගිට්ටා.....

"මල්ලි මම යන්නම්..... මම මේ ප්‍රශ්න ඇති කරන්න ආව ගමනක් නෙවෙයි..... ඒත් තාරකා.... මට සමා වෙන්න මල්ලි" ඔක්කොම කිරිමැටි කිඹුලා වගේ ඇද බාලා දැං ලුණු මදි කියන්න එනවා... මට ඇත්තටම මූත් එක්ක නප්පියට තද වෙලා ඉන්නේ..... මම ඌට මොකුත් නොකියා ඒ පැත්තට ගියා මම මගේ කාමරේ පාස් කරගෙන නංගිගේ කාමරේ පැත්තට ආවා. ඒ වෙනකොටත් නංගි කාමරේට ගිහින් තාරකාගේ ඔලුව අත ගගා හිටියා. මට එතනට යන්න මොකද්ද වගේ මට හිතෙන්නේ මමයි මේකට වැරදි කියලා. ඒත් මගේ ඇති වරදකුත් නෑ. මේ දවස් වල මට හිතෙන්නේම කිසිම අදාලත්වයක් නැති හරුප. මම සාලේ පැත්තට එනකොට හසංකයත් ගිහින් මම ඔන්න ඔහේ ටෙලිෆෝන් එක අතට අරං බුවාගේ නම්බරේ එඹුවා......

"හලෝ" එහා පැත්තෙන් කන පැලෙන්න හලෝ පාරක් ඇහුණා. මම හිතන්නේ ඩයිනමයිට් එක මීට ටිකක් හිමින් කතා කරනවා
"හලෝ රුවන් ඉන්නවාද?" මම සුපුරුදු ලා වොයිස් එකෙන් ඇහුවා
"කව්ද ඔය කතා කරන්නේ...?" අම්මාට සිරි මම හිතන්නේ මට ඒක ෆෝන් එකෙන් නෙවෙයි එළියෙන් ඇහුනේ ඒ තරං හයියකින් කතා කලේ......
"තෙනුර"
" රුවන් ගෙදර නෑ... ක්ලාස් ගියා" මට ඇහුනේ මාර නිවුස් එකක්නේ අපේ බුවා දැං ක්ලාස් යනවාද මම එහෙමම ෆෝන් එක තිබ්බා...... තව කතා කලා නම් කනක එක බෙරයක පලුව ඩැමේජ් වෙනවා.....

මම ආයෙත් කතා කලේ තල්මසාට ඌගෙ ෆෝන් එක සෑහෙන වෙලාවක් රින්ග් උනා ඒත් මේකගේ කිසි අන්සර් එකක් නෑ. අන්තිමටම මම භනුකයාට කතා කලා ඌ අන්සර් කළා

"ඇයි මචං..." ඌ ෆෝන් එක ගත්තේ එහෙමයි.
"භනුක... මට ලිහිණිව හම්බ වෙන්න ඕනේ........."
"උඹට පිස්සුද බං...මෙ දවස් වල ලිහිණිව පොලිසියෙන් සෑහෙන්න හොයනවා"
"මට පොලිසිය වැඩක් නෑ මට කොහොම හරි ලිහිණිව හම්බ වෙන්න ඕනේ..." ලිහිණිව පොලිසියෙන් හොයනව කියන එක මට අලුත් දෙයක් නෙවෙයි ඒත් මට දැං ලිහිණිව හම්බ වෙන්න ඕනෙ......
" තෙනුර මේකෙන් උඹේ ජීවිතෙත් අමාරුවෙ දාගන්න යන්නේ .... තාත්තා දැනගත්තොත් ඔයා මේකට සම්බන්දයි කියල ඔයාට නිකන් ඉන්න දෙන එකක් නෑ....."
"මට මම ගැන වැඩක් නෑ භනුක මට ඕනේ දැං ලිහිණිව හම්බ වෙන්න....." භානුකයා ටික වෙලාවක් සද්ද නැතුව හිටියා.....

" හරි මම තව පැය භාගෙකින් එන්නම්...... ලෑස්ති වෙලා හිටපං....." භානුකයා මම තියන්නත් කලින් ෆෝන් එක තිබ්බා. මම කාමරේට ගියේ හිතට මා ගලක් වගේ දුක දිග ඇරෙද්දි..... මම ඇඳට ගොඩ වෙන්නෙ නැතුව පුටුවෙම ඉඳං කල්පනා කළා

"පොඩි අයියා....." නංගි එහෙම කිව්වෙ මගෙ ඔළුව අත ගාන ගමන්
"නංගි මට ටිකක් තනියම ඉන්න දෙනවා අයිසේ"
"තාරකා අඬන එක නවත්තන්නෙ නෑ...... මම එකයි ආවේ..... ඔයාට බැරිද?" මගේ එක බැල්මෙන් නංගි කියන්න ගිය දේ නැවතුණා
"එයාට අඬන්න දෙන්න..... තමන්ගේ ඇත්ත කතාව මනුස්සයෙක්ට ඇහුණාම අඬන එක හොඳයි අබ්බගාත වෙනවාට වඩා"
"අයියේ...."
"මම ගැන මම දැන ගත්ත වෙලාවෙත් මම තාරකා වගේ ඇඬුවානම් අද මම අබ්බගාත නෑ නංගි" නංගිගේ ඇස් වල කඳුලු පිරෙනවා මම දැක්කා. මට පණ නැති උනේ මගෙ කකුල් දෙක නෙවෙයි. මගෙ පණ නැති උනේ මට නැතත් තාත්තා ගොඩ ගහපු බලාපොරොත්තු, මම දැක්ක හීන, ඒවා අමතක කරල්ලා දාලා මම නිකන්ම නිකන් අබ්බගාතයෙක් කියන එක විතරක් හිතා ගන්න මම කොච්චර ගේමක් දුන්නත්..... මොකක් හරි එකක් ඇවිල්ල මාව අබ්බගාතයෙක් උණා කියලා අසරණ කරනවා
"එයාට නැති උණේ එයාගේ අතීතේ ඒත් එයාගෙ වර්ථමානෙයි අනාගතෙයි දෙකම එයා ළඟ කියලා විතරක් ඇවිල්ලා කියන්න පොඩි අයියේ..." නංගි ඒ ටික කිව්වේ අඬ අඬා ඒ වචන ටිකනම් ඊතලේ වගේ පපුවේ කොනටම අනුනා
"එයාට අතීතෙයි වර්ථමානෙයි අනාගතෙයි තුනම මගේ ඒ වචන ටිකෙන් නැති වෙනවා නේද?" මටත් නොදැනීම මගෙ ඇස් දෙක තෙත් උණා වගේ දැනුනා
"නෑ එයාගේ වර්ථමානෙයි අනාගතෙයි දෙකම ඔයා....... ඔයා ඔය පිස්සු වැඩේ කරලා ඒ ළමයාව මානසික ලෙඩෙක් කරන්න එපා... අම්ම තාත්තා නැති අහිංසක කෙල්ලව තවත් අසරණ කරලා පව්කාරයෙක් වෙන්න එපා.............."
මම රෝද පුටුව හරවලා නංගි දිහා බැලුවා එයා මාදිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන ඉඳලා කාමරෙන් පිට උණා
නංගි ගියාට පස්සෙ එයාගෙ වචන මගෙ හිතේ දෝංකාර දෙන්න පටන් ගත්තා...... ඇස් වල ගොඩ ගැහුණ කඳුලු පිහ දාගෙන මම නංගිගේ කාමරෙට ඇතුල් උණා. එතන නංගි හිටියේ නෑ. තාරකා ඇද උඩ මුණින් අතට ඉදගෙන කොට්ටෙ බදාගෙන ඉන්නවා මම දැක්කා. එයාගෙ කොණ්ඩෙ අස්සට ඇඟිලි තුඩු යවලා මම ඔලුව අත ගෑවා. තාරකා ඔලුව මගේ පැත්තට හරවලා බැලුවා. අනේ ඒ ඇස් දෙක රතු වෙලා.
"තාරකා ඇයි පිස්සියක් වගේ අඬන්නේ...?"
"තාත්තා මැරිලා තියෙන්නෙ කිසිම හේතුවක් නැතුව..... මම අනාථයෙක් උණේ ඒ නිසා..... අද මට කාත් කවුරුවත් නෑ... මේ හැමදේටම මුල අත් වැරදීමක්"
"ඔව් සමහර දේවල් අපේ ජීවිතේ වෙන්නෙ අත් වැරදීම් නිසා...... දවසක් තොප්පි වෙලෙන්දෙකුත් අත් වැරදීමකින් රිලව් ඉන්න ගහක් මුල නිදා ගත්තාලු... තොප්පි වෙලෙන්දා එදා ඔයා වගේ ඇඬුවානම් ඌ තාම අඬනවා..... තොප්පි ටිකත් නැති කරගෙන " කිසි ගැලපීමක් නැද්ද කොහෙද කතාව ඒත් කෙල්ලගෙ මූඩ් එක යන්තං හරි ගස්සගන්න මට ඕනෙ උනා
"තෙනුර මට ජීවිතේ ඔයාට වගේ සැහැල්ලුවෙන් ගෙවන්න බෑ"
"ඇයි ඒ...? ඔයා දන්නවාද මමයි ඔයයි අතර එච්චර ලොකු වෙනසක් නෑ කියලා"
"ඒ කිව්වේ..."
"මගේ අම්මා තාත්තා කවුද කියන එකත් ඔයාගෙ ඔය කතාව අස්සෙම වැළලිලා තිබ්බ ඇත්තක් තාරකා..... ඒත් මම සැලුනෙ නෑ.... ඒ මගේ අතීතය නම් ඇයි මම ඒ ගැන හිතන්නේ..... අපිට ඕනෙ විදියට අතීතය වෙනස් කරන්න බෑ. ඒත් වර්ථමානයයි අනාගතෙයි අපිට ඕනෙ විදියට වෙනස් කරන්න පුළුවං ඒකත් කජු කරගන්න ඕනෙද මේ අතීතය නිසා"
"මට කියලා කවුරු හරි ඉන්නවා නම් තෙනුර මට අතීතය අමතක කරන්න පුළුවං..... මම ලෙඩ උණාම මම ගැන බලන්න, මට ආදරේ කරන්න, මගෙ හිතේ තියන හැමදෙයක්ම බෙදා ගන්න, මාව අම්ම වගේ බලාගන්න, මම වැරැද්දක් කලාම පොඩ්ඩක් බනින්න, තාත්තෙක් වගෙ මගෙ ඔලුව අත ගාන්න කවුරු හරි ඉන්නවා නම්.... ඒත් මට එහෙම කවුරුත් නෑ... හැබැයි ඔයාව මෙයාලා ඔක්කොමලා එයාලාගෙ වගෙ බලාගන්නවා.. එ නිසා ඔයාට මාව තේරුම් ගන්න බෑ....." මම ටිකක් විතර ගොලු වෙලා ගියා...... වචන එක පාර ඔක්කොම එන්න හදනවා වගෙ දැනිලා උගුර වේලිලා ගියා.. තාරකා මගෙන් අහන්නේ මම එයාට ආදරෙයිද කියලාද? එයාට දෙන්න තියන උත්තරෙත් ඒකම තමයි ඔයා තනි වෙලා නෑ ඔයාට මම අම්මා කෙනෙක් වගේ ආදරේ කරන්නම් තාත්තා කෙනෙක් වගේ බලාගන්නම් කියලා කියන්නද ඕනේ. ඇයි මේ කෙල්ලොන්ට අපේ කටින්ම ආදරෙයි කියලා අහගන්න ඕනේ මේ වෙලාවෙදි අපි මොන තරම් හිර වෙනවාද? එත් නොකියාත් බෑ. මගේ ඒ වචන දෙක තුන මැලවිලා තියන මූණ වල ගැහෙන්න හින්ස්සාවී. ජීවිත කාලෙම සමහර විට මමත් හෙව්ව අර මොකද්ද මෙව්වා එක මට ලැබේවී
" තාරකා..... අම්මා තාත්තා කියන දෙන්නාගේ අඩුව පුරුවන්න පුලුවන් පොරක් මේ ලෝකෙ ඉපදෙන්නේ නෑ. එයාලා අපිට දීල තියෙන්නෙ එක්කෙනා ගානේ.. මොකද එයාලට සමාන කරන්න පුලුවන් කෙනෙක් අපිට හම්බ වෙන්නෙ නෑ.. ඒත් එයාලා නෑ කියලා අපිට ජීවිතේ අත අරින්න බෑ. එයාලා නැති වෙනකොට ඒ වෙනුවට අපිට කවුරු හරි ලබා දෙනවා... ඒක තමයි දෛවය. මගේ අම්ම තාත්තා මගෙන් ඈත් වෙනකොට මට මගෙ මාමායි නැන්දයි අම්මායි තාත්තයි උණා..... ඔයාට අම්මා තාත්තා නැති වෙනකොට මෙ කොහෙද ඉදලා ආපු දඩබ්බර අබ්බගාත කොල්ලෙක් ඔයාට හම්බ උණා.. ඒ මදිද?"
තාරකා එක එල්ලේ මා දිහා බැලුවේ ඇස් වලින් කඳුලු කඩා වැටෙන ගමන්. හරියට මොකුත්ම අදහාගන්න බෑ වගෙ. ඒත් ඒ වචන ටික මගේ කටින් පිට උණාම දැනුන සැහැල්ලුවට ඉගිලෙන්න උණත් යන්න හිතනවා. මෙච්චර කල් මාර ගිනි කන්දක්නෙ තියාගෙන ඉදලා තියෙන්නේ

"ආයේ එක පාරක් ඔයා කියපුවා මට කියන්න තෙනුර"
" කෙටියෙන් කිව්වොත්...මේ අබ්බගාතයාව විශ්වාස කරන්න.... දඩබ්බර උණාට මගේ බොක්ක එච්චර දඩබ්බර නෑ...... ඔයාව ටිකක් හොඳට බලා ගන්න පුලුවං ඒත් ඔයාට මාව කරදරක් නොවෙන තාක් කල්"
"මට........ මට................... අනේ මට..............." තාරකාගේ තැටිය එක තැන කැරකෙන්න ගත්තා
"ඔයාට කරදරක්ද?" මම ඒකට උත්තරේ හොදටම දන්නවා
" අනේ නෑ... මම මැරෙනකන් ඔයාව බලා ගන්නම්......." ඔන්න ආයෙත් කලු කරලා වහින්න ගත්තා...... දැං අඬන්නේ දුකටද එහෙමත් නැත්නම් සතුටටද මට තේරෙන්නෙ නෑ... මෙයාල තේරුම් ගන්න බෑ කියලා කියන්නේ ඕකනේ.. කොල්ලා තටමලා වැඩේ ගොඩ දාගත්තා ඒත් හත් දෙයියනේ ආයේ අඬනවා
"ඔයා අඬලා ඉවර උණාම ලෑස්ති වෙන්නකෝ...... "
"ඇයි?"
"ඔයාට ඔයාගේ සහෝදරීව මුණ ගස්සන්න"
"ලිහිණි?"
"ඔව්..... හැබැයි....... ලිහිණි ළඟ ඉන්නකොට ඔයා හිනා වෙලා ඉන්න ඕනේ...." තාරකා කඳුලු පිහදාගෙන මගෙ දිහා බැලුවා
"ඇයි ඒ?"
"ඔයගේ ඩිම්පල් එකෙන් තමයි මට ඔයාව අඳුණගන්න වෙන්නේ..... නැත්නම් කොල්ලා වැරදි මලට කිට්ටු වෙන්න පුලුවං...." තාරකාගෙ මූණට එකපාරටම හිනාවක් ආවා..... ලස්සන කම්බුල් දෙක සුලියක් වගෙ ඇතුලට යනවා මම බලාගෙන හිටියේ ආසාවෙන්.
"තෙනුර මට ජීවිතේ දැං ගොඩක් දේවල් ලැබුණා වගේ දැනෙනවා..."
කෙල්ලොන්ට ඕනෙ ආදරේ විතරද මන්දා මට නිකමට එහෙම හිතුණා...... එක පාරටම නාලගිරියාට පෙට්‍රල් ගහලා වගේ නංගි දුවගෙන ආවා......
"පොඩි අයියේ භානුක ඇවිල්ලා...." මේක නිකන් අර මොකද්ද වගේ.....
"ඉතිං ආවනම් තමුසෙ මෙතන මොකද කරන්නේ......?"
"ලිහිණි අක්කත් ඇවිල්ලා......"
"මොනවා...............????" මම ඒ පැත්තට යන්න හදනකොට නංගි මාව නවත්ත ගත්තා......
"නරකම වැඩේ තමයි තාත්තාත් මේ දැං ආවා....." බුදු හත් වලාමේ දැං ඉතිං කාපං පරිප්පු තබන්නෙ නැතුව එළුවා වගේ නිකන්...... මම දැං මොකද කරන්නේ... තාරකත් බය වෙලා මා දිහා බලන් ඉන්නවා.......

116 කොටස

2011-05-22T22:30:00.000+05:30

"මම නොකියාම ආව එක ගැන සමාවෙන්න මල්ලි" මූ කට අරියොත් ඉතිං රාගධාරි බයිලයක් ඇත්තටම මට මෙකාගේ මූණ අල්ලන්නෙම නෑනෙ......
"කමක් නෑ...... වාඩි වෙන්න" මම රෝද පුටුවෙ ඛ්‍රෙක් එක දාලා හසංකයා දිහා බැලුවා......
"මල්ලි මං ගැන මොනා හිතනවාද දන්නෙ නෑ..... මුලින්ම මම කතාව මගෙන් පටන් ගන්නම්......"
"ඔව් කොහෙන් හරි පටන් ගන්න එපෑ" මට දැං ටික වෙන්න මල පැනලා තියෙන්නෙ
" මගෙ තාත්තා ගමෙ අහිංසක විදියට ජීවත් උණ මනුස්සයෙක්..... එත් තාත්තා දිහා මිනිස්සු බැලුවෙ හිඟන්නෙක් දිහා බලන විදියට..... මට උගන්නන්න තාත්තා ගොඩාක් දික් වින්දා..... මම ඒ ලෙවල් ලියන්න කලින් තාත්තා නැති උණා..... මම රස්සාවක් හොයන් කොළඹ ආවා," තනිකර ලතෝනියක් කියනවා.. ඇයි හත්වලාමෙ මම මෙවා දැනගෙන පොතක් ලියන්නද? මූ දැං මෙ ස්ටොරිය මෙගා ටෙලියක් වගෙ කියාගෙන යයිද දන්නෙ නෑ මගෙ කකුල් දෙක සනීප වෙලා නගිටලා පල දොට්ට කියන කන්
"මේ කේස් එක කොහෙන්ද පටන් ගත්තේ...."
" ඒක පටන් ගත්තේ හැටන් වැඩිහිටි නිවාසෙක සෙලෙස්තිනා කියලා කියන කෙනා එකපාරටම මැරුණට පස්සෙ......."
"සෙලෙස්තිනා...." මට ඒ නම නම් හොඳට පුරුදුයි... හැටන් වැඩිහිටි නිවාසයක්..... හරිනෙ මේ කියන්නෙ තාරකාගෙ අත්තම්මා.......
"ඔව් එයා හඩ්සන් වික්‍රම නායකගෙ නැන්දම්මා" හරි මෙ තාරකාගෙ අත්තම්මා තමයි අඩ්සන් වික්‍රමනායක කියන්නෙ තාරකාගෙ තාත්තා......
"එයාව මරලාද?"
"වෛද්‍ය වාර්ථා කිව්වෙ කෑමක් විස වෙලා කියලා ඒත්.... මේ කෑම විස උණේ එයාට විතරයි..... මේ ප්‍රශ්නෙ හොයන්න අපිට මෙයාගෙ වගතුග හොයන්න උණා.... මෙතනදී අපිට අවුරුදු 18කට කලින් වැලලුණු කේස් එකක් ආපහු අරින්න සිද්ධ උණා... ඒ හඩ්සන් වික්‍රමසිංහගේ මිනීමැරුම....... මේ සිද්ධි දෙක අතරෙ සම්බන්දතාවයක් තියනවා...... "
"මොකද්ද ඒ...?"
"මට දැනගන්න පුලුවන්ද මල්ලිගෙයි ජයවීරගෙයි අතර තියන සම්බන්දේ......"
"මෙතනට ජයවීර අදාලද?"
"ඔව් එයා මෙතනට සෑහෙන්න අදාලයි"
"එයාව මම අඳුනනවා...."
"නෑ වැරදියි.... තෙනුර ජයවීර...... ඒ කියන්නේ තෙනුර කියන්නෙ ජයවීරගෙ එකම පුතා..... ඒ කියන්නේ මල්ලි ජයවීරගෙ පුතා... මම හරිනෙ" මාව පිපිරිලා ගියා...මේවා මෙයා කොහොමද දන්නෙ............... මම මොකුත් කිව්වෙ නෑ ඇත්තටම කියා ගන්න බෑ........
" මම ගැන වැරදියට හිතන්න එපා... ඔයාගෙ පෞද්ගලික දෙවල් මට වැඩක් නෑ ඒත් මේවා මගේ කේස් එකට සම්බන්දයි"
"ඒ කියන්නේ මමත්......"
" නෑ මල්ලි..... මේක ඔයා වැරදිකාරයෙක් කරන සිදුවීමක් නෙවෙයි. හරි දැං අහගෙන ඉන්න...... හඩ්සන් කෝටිපතියෙක්...... ලස්සන වයිෆ් කෙනෙක් එක්ක සතුටින් ජීවත් වෙලා..... එහෙම වෙනකොට මෙහෙ ජයවීර, තරංග සමරනායක එක්ක පැටලිලා..... සමරනායල්කගෙ නංගිව අමාරුවෙ දාලා ඔයාගෙ අම්මව කසාද බැඳලා.... සමරනායක ජයවීරව මරන්න පිස්සු බල්ලෙක් වගේ පන්නන කාලේ එයා ඔයාගෙ අම්මවත් අරං හැටන් ගිහින් හැංගිලා හිටියාලු. එයාගෙ කාර් එකත් වික්කාලු හැබැයි විකිණුවෙ හඩ්සන්ට......"
" ඊට පස්සෙ...................?"
"සමරනායකගෙ මැරයෝ රැකලා ඉඳලා තියෙන්නෙ ජයවීරගෙ කාර් එක, ඒත් එදා බබාලා හම්බ වෙන්න අමාරු වෙලා හඩ්සන් එයාගෙ වයිෆ්ව දාගෙන ඉස්පිරිතාලෙ යද්දි මග රැකගෙන හිටපු සමරනායකගෙ කට්ටිය හඩ්සන්ව මරලා දාලා....... "
"මෙච්චර දේවල් දැනගෙන ඇයි ඔයාල සමරනායකව අත්තඩංගුවට ගන්නේ නැත්තේ.....?"
"සමරනායක රටේ නෑ.... අපි හැමතැනම ඒයාව අල්ලන්න විධි විධාන දාල තියෙන්නෙ......"
"දැං ඕකට මගේ සම්බන්දයක් තියනවාද?"
"ඔව්..... ඉස්පිරිතාලෙදි හඩ්සන්ගේ නෝනාට ගෑනු ළමයි දෙන්නෙක් හම්බ උණා....... ජයවීරගෙ නෝනාට පිරිමි ළමයෙක්...... ඒත් ජයවීරගෙ නෝන එයාගෙ දරුවාව ඒ පව්කාර ජීවිතෙන් ගලවගන්න අතපත්තු මහත්තයට දීල යන්න කිව්වා...... මැරුණු දරුවෙක්ව එයාගෙ උකුලෙ තියගෙන ළමයා ඉපදෙනකොට මැරුණා කිව්වා.... ඒකෙන් හැමදේටම අවාසි වෙනවා කියලා හිතුව ජයවීර අර හඩ්සන්ගේ ගෑනු ළමයි දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් හොරකන් කළා...... එයා තමයි ලිහිණි ජයවීර....... අනිත් ගෑනු ළමයා තාරකා වික්‍රමනායක...... හැබැයි ජයවීරගෙ ඇත්ත පුතා තෙනුර ජයවීර නොහොත් අතපත්තු............ ඕකයි සුලමුළ..... ජයවීර අපරාධකාරයෙක් ඒත් එයාව අල්ලගන්න තරම් අපිට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නෑ. අපිට ඔයාගෙ උදව් ඕනේ එතනදි. ඔයා දන්න මොනා හරි තියනවාද?
"ඔව්...."
"මොකද්ද?......." හසංකයා සෑහෙන්න මාළඟට ආවා
"මේ ළඟදි ජයවීරගෙ දුවව පැහරගත්ත කසුන්..... එයා ඔයාට හොඳ සාක්ෂියක්...... එයාගේ අම්මාව ජයවීර පුච්චලා මැරුවාලු"
"තව......"
"ලිහිණි... භානුක කියන දෙන්නම අනික ළඟදි ලහිරුට වෙච්ච සිදුවීම පවා ජයවීර කළා කියලා අනුමාන කරන්න පුළුවං"
"ඔය කිසි දෙයක් ප්‍රබල නෑ.. මල්ලි... මට කියන්න පුලුවංද ලිහිණි තාරකා දෙන්නම දැං කොහෙද ඉන්නෙ කියලා" මට ටිකක් අප්සෙට් ගියා මේක නිකන් මටම ගහගන්නවා වගෙ වැඩක්. නොකිව්වොත් මම වැරදිකාරයා කිව්වොත් ඒත් මමමයි වැරදි කාරයා................
"ලිහිණි ගැන නම් මම දන්නේ නෑ.... තාරකා..................." මට එච්චරයි කියන්න පුලුවන් උනේ තාරකා එකපාරටම මතු උණා... එයාගෙ ඇස් වල කදුළු ගුලි වැටෙනවා...මේ කෙල්ල ඔක්කොම අහගෙන ඉඳලා..... අනේ දෙයියනේ දැං මම මොකද කරන්නේ................

115 කොටස

2011-05-11T21:57:00.000+05:30

කොයි නරකාදියේ ඉදලා ආව කොකු පණුවෙක්ද මන්දා... මගේ තාරකාව තඩලගෙන ගියේ.....
"පර බල්ලා.... තාරකා මගේ එයා උඹට අරං යන්න බෑ.... මට දීල පල......" මම ආයෙත් හයියෙන් කෑ ගැහුවා..... මට වාවගන්න බෑ මේ කෙල්ල කෑ ගහද්දි අරන් යනවා... මට තව ඉස්සරහට අඩිය තියන්නත් බෑ
"පොඩි පුතා...." කොයි ලොකෙන් අම්මගෙ කටහඬ ඇහෙනවාද මන්දා.. එයාට පෙන්නෙ නැද්ද තාරකා අරං යනවා
"පොඩි පුතා....... " භූමි කම්පාවක් වගේ මාව හෙලවෙන්න ගත්තා... සුනාමි වගේ වතුර පාරකුත් මූණ පුරා ගියා.... මගේ කටට ආව සුද්ද සිංහලත් එක්ක මට ඇස් ඇරුණා. හෙන ගහපිට ගණන් බලාපිය කිව්වලු මේ මොකද ඔක්කොමලා මගෙ කාමරේ..... මම ඇඳ උඩ.... නංගි කටකින් අතත් වහගෙන හිනාව අම්මා තාත්තා අයියා අක්කා ඔක්කොම මගේ දිහා හොල්මන් වෙලා වගේ බලං ඉන්නවා. තාරකා..... මේ ඉන්නේ මගෙ ලඟ...... කිරි අප්පේ මම හීනයක්ද දැකලා තියෙන්නේ..... ඒකියන්නේ බූරු නම්බෙක් වගේ මම තාරකාගෙ නම කියලාද කෑ ගහලා තියෙන්නේ..... මම ඔක්කොමලා දිහා බැලුවා මෙච්චර වෙල හිර වෙලා තිබ්බ පොරොප්ප වගෙ කට්ටියගේ කටවල් වලින් හිනාව එළියට පැන්නා..... දැං ඉතිං නොණ්ඩි නැවයි. කට කපලා කට්ටියට හිනාව... තාරකාත් මගෙ ලඟට වෙලා හිනා වෙනවා.... අනේ දෙයියනේ...... මේ මොන නව නිංගිරියාවක්ද මට උණේ උපං තේකට මෙහෙම චාටරයක් නම් වෙලා නෑ.....
"හා හා.... හීනෙන් හරි ඕක කියා ගත්ත එක මදෑ... නේද තාත්තේ...?" අයියා.... තාරකා දිහා හොරැහින් බලනව මම දැක්කා.....
"ඔව් ඒක ගැනවත් සන්තෝස වෙන්න ඕනේ.... අපි යමු... දැං ඉතිං ඒ දෙන්නම ගනුදෙනු බලාගන්නෙ නැතෑ" තාත්තා ආපහු හැරුණා......
" මම මේ තෙල් බෝතලෙ අරං ආවේ ගාන්න කියලා..... තාරකා ඔන්න ඕකගේ ඔලුවට වැඩිපුර තෙල් දාල ඔලුව හෙලවෙන්න මසාජ් එක දෙන්න... පිස්සා....." අක්කා එයා අතෙ තිබ්බ තෙල් බෝතලේ තාරකා අතට දුන්නා..... අම්මා මගේ නලලත් ඉඹලා පිට උණා... මගේ කටට වචනයක්වත් ආවේ නෑ... මොකො කතා කරන්න නෙවෙයි මරාගෙන මැරෙන්න හිතිලා තවත් හෙතෙන වැඩක්නෙ උනේ... නංගි තාම හිනා වෙනවා.... මම නම් ඕකිට ගහනවා සීලිමේ ගිහින් ඇලවෙන්න... ෂිඃ චාටර්......
"පොඩි අයියේ....... අපිට නම් එපා..."
"මොනාද?"
"තාරකාව" කන නිකං සුන්නද්දූවිලි වෙලා යන කිණ්ඩියක් දැම්මේ. මට කියාගන්න මොකුත් වචන එන්නේ නැති හැටි. තාරකා හිනා වෙනවා. මගේ ලඟ ඉඳලා. මේ කෙල්ලගේ හිනාව දැක්කාම මට ඔක්කොම අමතක වෙනවානේ......
"මේ මගෙන් කුණුහරුප අහගන්නෙ නැතුව යනවද?" නංගි දිව එළියට දැම්මා
"යනවා යනවා.. අපි උදැල්ල දන්නේ නෑ..." නංගිත් කාමරෙන් එළියට ගියා. මම තාරකා දිහා බැලුවා. බෙල්ලත් ඇද කරන් කෙල්ල හිනා වෙලා මගෙ දිහා බලං ඉන්නවා..... ඔහොම ඉන්නකොට රත්තරං මම කොහොමද ඔයාව නැති කරගන්නේ.. ඔයා දන්නවා නම් මම ඔයාගෙ ඔය හිනාවට ආදරෙ තරම්.
" මම මෙ තෙල් ටික ගාන්නද?" තාරකා මගේ ඔලුව අත ගෑවා..... ඒක පුදුමාකාර සැපක්. මට මහා ලෝභ කමක් දැනෙන්න ගත්තා
"ඔයා ගිහින් නිදා ගන්න තාරකා..... මට සමාවෙන්න" මම වචන හොයාගත්තා....
"ඒමොකටද සමාව...... කෝ මම මේ තෙල් ටික ගන්නම් ඔයා මගෙ උකුල උඩින් ඔලුව තියා ගන්නවාද?" තාරකාගෙ අහිංසක කම මාව තවත් එයාට ලං කරනවාද මන්දා..... මම අක්කා ආවාම නම් පැනලා එයගේ උකුල උඩ ඔලුව තියා ගන්නවා ඒත්.....
"කෝ තෙනුර මෙතනට ඔලුව තියා ගන්න කො" ඒ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන මට එයාව රිද්දන්න බෑ මම එයාගේ උකුල උඩ ඔලුව තියාගත්තා.... හිතට අමුතු සැනසීමක් දැනෙන්න ගත්තා.... මොකක්දෝ අමුතු පිස්සුවක් වගේ එකක් හිත පුරා දුවන්න ගත්තා. තාරකා තෙල් ඔලුවට දාලා ඔලුව අත ගන්න ගත්තා..... මෙච්චර කාලෙකට මට එහෙම සැපක් දැනිලා නෑ මම ඇස් දෙක පියා ගත්තා.....
"තාරකා....."
"ඇයි තෙනුර......"
"ඔයා මම ගැන වැරදියට හිතනවද?"
"නෑ....."
"තාරකා ඔයා මගේ තමයි...... ඒත් මට ඔයාගේ වෙන්න බෑ" මම මොනා කියනවද කියලා මට තෙරුමක් නෑ. තාරකා මගේ ඔලුව අත ගාන එක පැත්තකින් තියලා ඔලුව උඩින් මූණට එඹුණා
"ඔයා කියන දේ මට තේරෙන්නෙ නෑ තෙනුර..... ඒත් ඔයා හීනෙකින් හරි මාව ඔයාගෙ කරගත්ත එක මට ඇති ජීවත් වෙන්න" මේ කෙල්ල මේ මොනවද කියන්නේ.. මගේ ඇඟ හිරි වැටිලා ගියා.....
"ඒත්...." මම කියන්න ගිය දේ එයා මගේ කට එයාගෙ අතින් වහලා නැවැත්තුවා
"ඔයා ඒත් කියලා කියන්න යන දේ දැං කියන්න එපා... අද දවසෙ මට සතුටින් නිදා ගන්න දෙන්න..... මට ඔයාව අයිති නොවුණත් ඔයාව බලාගන්න විතරක් මට අයිතිය දෙන්න.. මම වෙන කිසි දෙයක් ඉල්ලන්නේ නෑ" අනේ දෙයියනේ ..... මේ කෙල්ල මගේ හිත කියවලාවත්ද මම කොහොමද එකත් බෑ කියන්නේ...... මාව සම්පූර්ණෙන්ම ගොලු උණා හරියට උපන් තේකට කතා කරලා නෑ වගේ.
"තා... තාරකා........." ඒක මම කිව්වා නෙවෙයි කෙඳිරි ගෑවා.........
"ඔයා මගෙන් කවද හරි ඈත් වෙන්න ඒත් මට ඔයා ලඟින් ඉන්න දෙන්න තෙනුර" තාරකාගේ ඇස් දෙක වහගෙන කදූලු ගුලි දිලිසෙන්න ගත්තා
"මම මැරෙනකන් ඔයාට මා ලඟ ඉන්න බෑ තාරකා"
"මට පුලුවං"
"මාව පව්කාරයෙක් කරන්න එපා"
"ඔයා පව්කාරයෙක් නෙවෙයි........" එයා මගේ ඔලුව මසාජ් කරන එක අත ඇරලා අත ගාන්න ගත්තා. අනේ මගේ කෙල්ලෙ ඔයාට ආදරේ බව හීනෙන් හරි කිව්ව මම පව්කාරයෙක් තමයි. ඒක හරියට මේ අබ්බගාතයා එක්ක ජීවත් වෙයන් කියලා කිව්ව වගේ. ඒ හීනෙ හැබෑ වෙන්නේ නෑ කියලා කියන්න තරම් මට ශක්තියක් නෑ රත්තරනේ..... ඔයාට වඩා මට ඒ ආදරේ ඕනේ... ඒත් ඔයාව මට ඒ කාලකණ්ණි ජීවිතේට ඇදලා දාන්න බෑ.
"මට එක පොරොන්දුවක් වෙන්න තෙනුර"
"මොකද්ද?"
"මට කවදාවත් ඔයාව අමතක කරන්න කියන්නේ නෑ කියලා පොරොන්දු වෙන්න" මට මොකුත් කියන්න බෑ. මට පොරොන්දු වෙන්න බෑ.. මේ ටිකකට කලින් මම හිතුව එයා මාව අමතක කරන්න ඕනේ කියල
"ඔයාට මම සතුටින් ඉන්නවා බලන්න ඕනෙ නම් ඔයා මට පොරොන්දු වෙන්න ඕනේ" ඔයාගෙ සතුට ඒකද බබා......
"ඔයා හැමදාම සතුටින් ඉන්න මම ඔයාව සතුටින් තියනවා කියලා පොරොන්දු වෙන්නම්" එයාගෙ මූණට අර ලස්සන හිනාව ආවා මම එයාගෙ උකුල උඩ ඉඳලා ඒ මූණ දිහා බලාගෙන හිටියා
"අද බිව්වෙ එහෙම නෑනේ.....?" මට ඉබේටම හිනා ගියා යකෝ එදා මම බීලත් මෙන්න මෙහෙම පොරොන්දුවක් දුන්නද දන්නේ නෑ
"ඔයාට කවුරුත් කියලා නැද්ද ඔයා හිනා වෙනකොට ලස්සනයි කියලා" තාරකා හිනා වෙලා ඇහුවා
"මේ මම.......?" ඔය කවුරු හරි මට ලස්සනයි කිව්වමද කොහෙද
"ඔව් ඔයා තමයි...... ඒක හැම කෙනාටම පේන්නේ නෑ... මම වගේ ඇස් දුරුවල කෙනෙක් කණ්ණාඩි නැතුව බලන්න ඕනේ" මම ආයේ හිනා උණා
"තාරකා මට ඔයත් පොරොන්දුවක් වෙනවාද?" බලාගෙන ඉන්නැද්දි එයාගෙ මූණ සීරියස් වෙලා ගියා
"මොකද්ද?"
"පුළුවං ඉක්මනට ඔයා ඇස් බලවලා කණ්ණාඩි කුට්‍ටමක් ගන්නවා කියලා" තාරකාට හයියෙන් හිනා ගියා
"ෂ්.................." මම කටට අත තියලා පෙන්නුවා තාරකා එයාගේ කට අතින් වගගෙන අනිත් අතින් මගේ නහය අල්ලලා හෙලෙව්වා. මෙච්චර බැදීමක් අයිතියක් මම එයාට දුන්නද මම දන්නේ නෑ.... ඒත් එයා ඒ වගකීම අරන් ඉන්නව දැක්කාම මට හිතට ලොකු හයියක් දැනෙනවා. තාරකා මගෙ ලඟින් ගියාට පස්සෙ මට නින්ද ගියේ නෑ.... තාරකා මගේ හිතේ අමුතුම කතාවක් ලිව්ව චරිතයක් වෙලා. කවදාවත් ඒකට වෙන කෙනෙක් හරි යන්නේ නෑ.

උදේ ඉඳං මගේ හැම ඕනෙ එපා කමක්ම අම්මා තාරකාට භාර දීලද කොහෙද දහපාරකට වඩා එයා මගේ දේවල් හොයලා බලන්න මගේ ලඟට ආවා. ටොයිලට් එකට ගෙනියනවා ඇරෙන්න අනිත හැමදෙයක් ගැන හොයලා බැලුවා. මට එයා දකින හැම සැරේම සතුටුයි ඒත් එක්කම දුකයි. මේ පොඩි කෙල්ල තව කී කාලයක් මෙහෙම විඳවන්නද?
"පොඩි අයියේ........ කවුද ඇවිල්ලා..." නංගි හදිස්සියේම දුවගෙන ආවා
"කවුද ඕයි"
"ඔයාගෙ යාලුවෙක්ලු..... මම රොද පුටුවට එන්න සපෝට් එකක් දෙන්නද?" නංගි මාව රෝද පුටුවෙ ඉන්දවන්න ට්‍රයි එකක දුන්නා
"මොන වගේ එකෙක්ද?"
"හොඳ උස මහත එක්කෙනෙක් හිරාන් අයියා තරං විතර ඇති" නංගි මාව සාලෙට තල්ලු කරන් ගියා
"මල්ලි... මේ වෙලාවෙ ආව එක කරදරයක්ද?" හතිලව්වයි මෙ හසංකයා..... දැං මොකද කරන්නේ... තාරකාව මූට පෙන්නන්න නරකයි
"නංගි ඔයත් යන්න ගේ ඇතුලට ගෙදර ඉන්න කිසි කෙනෙක්ට මෙහාට එන්න එපා කියන්න" මම නංගිට කිව්වා..... හසංක හිනා උණා..... ඒත් මට ඕකගෙ හිනාව අල්ලන්නෙත් නෑ. මට බය තාරකා ගැන තාරකාව දැක්කොත් මූ මෙතන මොනවයින් මොනව වෙයිද දන්නේ නෑ

114 කොටස

2011-05-06T23:13:00.001+05:30

"තෙනුර අනේ මට සමා වෙන්න" තාරකා කැඩි කැඩි මට කියන්න ගත්තේ මාව කාමරේ ඇතුලට ගෙනියන ගමන්.
"ඒ මොකටද?" මම මගේ හිතට ඇඟට දැනුන වේදනව නොදැනෙන්න කියලා දැම්මා
"ඔයා මීට කලින් බලන්න නාවට"
"ඒකට මක් වෙනවද? අනික ඒකෙ කිසි අවුලක් නෑ"
"මම ඒක දන්නවා ඔයාට ගානක් නෑ කියලා ඒත් මට ඒක දුකක්" අනේ මේ කෙල්ල මම නිසා දුක් වෙද්දි තවත් එයගේ හිත කඩන්න මට පුළුවංද ඒත් තාරකා ඔයාගේ හිත නොකඩා ඔයාව ජීවිතේ සතුටින් තියන්න මට පුලුවන් කමක් නෑ. තාරකා මගේ ලඟ දණගහලා වාඩි උණා
" මම ඔයාව බලාගන්නම්... හරියට මගෙ අත කැඩුණ වෙලාවේ ඔයා මාව බලාගත්තා වගේ"
"මම ඔයාව බලා ගත්තා...?." ඇත්තටම මට මතක නෑනේ... මතක ඇති කාලෙක මම කාවවත් බලගෙන නෑ. මාව බලාගන්න බැරි එක වෙන අයව බලාගනිද?
"ඔව් මට කන්න බැරි උණාම ඔයා මට කැව්වා මතකද?" ඇත්තම නේ න්නම් මම මෙයට හබුං කටයි කියලා කැව්වානේ... ඒ කාලේ ඒකෙ මාර ආතල් එකක් තිබුණා ඒත් දැං ඒක වෙනස්..... මේ අහිංසක කෙල්ල තව දුක් විදීන්න ඕනේ නෑ.....
"මම ඔය පොඩි පොඩි දේවල් හිතෙ තියගන්න කෙනෙක් නෙවෙයිනේ" ඒත් එක්කම බුවා මගේ කාමරේට කඩාගෙන ආවා. වෙන වෙලාවක නම් ඕකට මම කොච්චර පිං අනුමෝදම් කරයිද? ඒ අද මට ඌ එහෙම ආවම දැණුනෙ සැහැල්ලුවක්
"මම වැරදි වෙලාවක ආවනම් සමා වෙයල්ලා" බුවා දැක්ක ගමන් තාරකා හිටගත්තා
"එහෙම වැරදෙනවාද බං"
"එහෙම නැත්තනම් කමක් නෑ... මම යන්න කියලා"
"අනේ උඹ ලිහිණිව බලන්න පලයන් හරිද?"
"ඔව් ඔව් අනිවා මම දැං එහෙ යන්නේ...... භනුකයා ලිහිණි අරං එහෙ එනකොට මම එහෙ ඉන්න ඕනේ"
"හරි මම මතක් කලා කියපං" බුවා කට අද කරලා හිනා උණා
"එච්චරමද කියන්න ඕනේ" ඌ මගෙන් අහුවෙ කිණ්ඩියට... ඒත් ඒ ප්‍රශ්නෙන් මම ටක් ගාල මට වාසියක් කර ගන්න ගේම දුන්නා
"නෑ මම හයියෙන් අල්ලලා ඉම්බා කියල කියපං" මගෙ කතාවෙන් තාරකාගේ මූණ කලු උණානම් ඒකයි මට කරගන්න ඕනේ... බුවා පටස් ගාල තාරකා දිහා බැලුවා
"මම යන්නම් රුවන්" තාරකා මගේ කාමරෙන් එළියට ගියා
"මොකද්ද බං ඒ හරුපේ...... ලිහිණිව ඉඹින්න..... තාරකා මොනා හිතුවද දන්නේ නෑ"
"එයා ඕනේ දෙයක් හිතුවදෙං "
"මූසලයෙක් වෙන්න එපා බං... අද උදේ ඉදං ඔය කෙල්ල මෙහෙ එන්න හිටියේ මහමෙරක් වගේ බලාගෙන.... ඇවිල්ල පලවෙනි තත්පෙරෙන් උඹට ඒකිගේ හිත රිද්දලා දාන පුලුවං උණා...."
"උඹට කියන්න මට තාරකාව රිද්දන්න ආසයි"
"උඹට මානසික ලෙඩක්ද කොහෙද..... මට බයිලා අහගෙන ඉන්න බෑ ඒකට වෙන වෙලාවක එන්නම් උඹ දැං ඉතිං ආතල් එකේ හිටපං ... මම එහෙනම් ගියා" බුවා කාමරෙන් එළියට ගියා

මම එක පැත්තකින් වැරදි වෙන්න පුලුවන් අනිත් පැත්තෙන් මම කරන්න හිතාගෙන ඉන්නේ තාරකාට හොඳක්. පුරුදු විදියට රෝද පුටුවෙන් රූටගෙන ඇඳට නැග ගත්තා. මගේ ලොකේ මට ඉන්නේ මේ සීලිමයි ඒකේ හිටු පිනිම් ගහන මකුළු සෙට් එකයි විතරයි. උන් දන්නේ නෑ මමත් හොඳ බල්ටි ගැහුව පොරක් කියලා, උන් හිතනව ඇති උන් වැඩ කාරයෝ කියලා.... මට මකුළු දැල උඩ චීන සර්කස් දාන මකුළුවෙක් දිහා බලලා හිනා උණා
"මොකො මොකො මේ තනියම හිනාව" අක්කා කාමරෙට එන්නෙම මකුළුවෙක් එක්ක හරි ආතල් එකක් ගන්න හිතකොටමයි
"අපි හිනා උණාම එක එක විදියේ ප්‍රශ්න..... තමුසෙ කොහෙද ගියේ?"
"මම සාරියකට අල්ලන්න කෝඩ් වගයක් අරන් එන්න ගියා... සාරි ඕඩර් දෙකක් ආවනේ.... මොකෝ කුමාරිහාමි ආවාද?"
"මොන?"
"අනේ උඹ බබා නොවී හිටපං.... දැ ඔය සීලිමට විරිත්ත විරිත්ත හිටියේ"
"මම සීලිම එක්ක ආතල් එකක් ගන්න එක වැරදිද? මොකො තමුසෙලා කියන්නේ තමුසෙලා වගේ ඕනෙ දේටයි එපා දේටයි කෝකටත් ටැප් එක ඇරගෙන ඉන්න කියලාද?"
"ටැප් එක දැං අරින්න ඕනෙ නෑනේ දැං ඔය ඇවිත් ඉන්නේ බලාගන්න එක්කෙනෙක්..... අන්න අම්ම නම් දැනටමත් හොඳ කියවනවා... මව් පාර්ශවය නම් කැමති.... සහෝදර පාර්ශවයත් ඉතිං බොක්කෙන්මනේ"
"මේ ඔලුව හොල්මන් නොකර මෙතනින් කැපනවාද?"
"හා හා මම කැපෙන්නම් දැං ඉතිං අපෙන් මොකට වැඩක්ද?" අක්කා එතනින් නැගිට්ටා.....
"මේ අක්කේ තමුසෙ එනවා නේද තෙල් ටික ගාලා මගෙ ඔලුව අත ගාන්න අද" අක්කා හැරිලා බලල හිනා උණා.
"ඔව් ඔව්..... ඇයි එන්න එපාද?"
"නැහැ ඔයා එන්න " මම හුස්මක් හෙලන ගමන් කියලා දැම්මා. අක්කා මා දිහා බැලුවෙ අමුතු විදියට
"මයියා...... උඹ මොකද්ද මේ හිතේ තියන් විඳවන්නේ"
"මේ මම............... විඳවනවා තමුසේට මොලේ අස්ථානගත වෙලාද ඕයි" අක්ක වචනයක්වත් කතා නොකර කාමරෙන් එළියට ගියා

හැමදාම රෑට මම ලෙඩ උණාට පස්සේ අක්කා පුරුද්දක් විදියට ඇවිල්ලා මගේ ඔලුවේ තෙල් ගානවා. සමහර දවසට මට සනීපෙට නින්ද යනවා. අක්කා තෙල් බෝතලෙත් අරන් මගෙ ලඟට ආවා. වෙනදා වගෙම ඔලුව පොඩ්ඩක් අතගෑවා
"මයියෝ...... උඹ නොකිව්වට සෑහෙන්න හිතනවා බං..... උඹ ගැන නෙවෙයි ඒත් රටේ ලෝකෙ ඉන්න අය ගැන. "
"එහෙම එකක් නෑ අක්කේ.... ඕක ඉක්මනට ගානවා මට නිදිත් මතයි...." මේ වෙනකන් මම තාරකාව දැක්කේ නෑ. එයා මගෙ ලඟට එන එක නවත්තලාද කොහෙද? මගේ හිත කෑ ගහනවා එයාව දකින්න ඒත් ආයේ කියනව එපා කියලා... මොනා කරන්නද මන්දා..... අක්කා තෙල් ගාලා අතගන්න පටන් ගත්තා.... මම ඇස් දෙක පියා ගත්තා......
" අනේ තෙනුර...... අනේ මේ බලන්න තෙනුර........ මාව අත අරින්න" මට ඇහෙන්න මරලතෝනියක්. කෑ ගහන්නේ තාරකා...... මම ඇඳෙන් බහින්න හැදුවා බැහැගන්න බෑ... කකුල් පණ නෑනේ... චිකේ රොද පුටුවත් ගොඩක් ඈත. තාම කෑගහනව ඇහෙනවා
"තාරකා ඔයාට මොකද?" මම කෑ ගහගෙන ඇදෙන් බිමට වැටුණා..... අක්කත් මාව දාල කාමරෙන් ගිහින්ද කොහෙද? අනේ මේ කෙල්ලට මොකද උණේ....
" අනේ තෙනුර......" මම බඩ ගෑවා... දණ ගහන්න බැලුවා බෑ.... මම කොහොම හරි ඇඳ අල්ලගෙන නැගිට්ටා... දෙයියනේ මම නැගිට්ටා..... මගේ කකුල් දෙක බිම... මම හිටගෙන ඉන්නේ
"තාරකා....." මම ඇඳ ඇරලා අමාරුවෙන් කාමරෙන් එළියට ආවා....
"තාරකාව අරං යන්න එපා....... තාරකා... තාරකා...." මම කෑ ගැහුවා ඒත් අර මිනිහා තාරකාව මුව පැටියෙක් ඇඳගෙන යනවා වගේ ඇදගෙන යනවා.....

113 කොටස

2011-04-24T22:18:00.000+05:30

" මල්ලිට අසනීප උණා කියලා ආරංචි උණා" පොර එහෙම කිව්වේ මගේ රෝද පුටුව දිහා බලලා..... ඒක ඉතිං ආරංචි වෙන්න දෙයක් නෑ අපේ ඩයිනමයිට් එක රහසක් කිව්වත් එහා ගෙදරට ඇහෙනවානේ. ඒවායින් මට වැඩක් නෑ... මට මෙයාගෙ මේ ගැරඬි හැව ගැන පොඩ්ඩක් දැන ගන්න ඕනේ... මට පේන හැටියට මූ ඉන්නේ ගමත් රවට්ටගෙන.... ගමේ ඉන්නේ නොම්බර එකේ රස්ති පොරක් වගේ ඒත් දැං බලාපල්ලකො හැටි. පොලිස් කිට ගහලා සන්ග්ලාස් දෙකකුත් ඔලුවට දාලා.
"හසංක ඇත්තටම දැං මේ මම දකින දේ හීනයක්ද කියලා විතරක් කියපං....?" මගේ කතාවට තල්මසායි අපේ බුවයි දෙන්නාම හොල්මන් වැඩිය තියා මමත් හොල්මන්නේ. ඒත් හසංකට හිනා...
"මොනා කරන්නද.... මම මල්ලිව මෙතනදි දකින්න බලාපොරොත්තුවක් තිබ්බේ නෑ ඒත් දැං ඒවයින් වැඩක් නෑ.... කොහොම හරි.. මේ දකින හැම දෙයක්ම ඇත්ත...... මම කෑගල්ලේ කලේ මගේ රාජකාරිය. මට එහෙ වැඩ කරන්න ලේසි උනේ ඒක මගේම ගම නිසා.... මම මල්ලිගෙනුත් ගොඩාක් දේවල් දැන ගත්තා......"
"මගෙන්" මම තවත් හොල්මන් ... මූ මම නිදාගෙන ඉන්න වෙලාවට ඇවිල්ලා හීනෙන් කියන ඒවා අහගෙන ඉන්නවද දන්නේ නෑ.
"ඔව්...... අපි හිතන තරම් ලෝකේ විසාල නෑ මල්ලි ...... ඕනෙ නැති හරිය අතාඇරියාම ඉතිරි වෙන්නේ පුස්සක් විතරයි" මූ බයිලා ගහනවා..... මූ එක්ක කතා කරන්න ගියොත් මගේ අර පොඩ්ඩවෙන්න පැල වෙලා තියන මුං ඇටයක් තරං මොලෙත් අකාලේ අභාවප්‍රාප්ත් වෙනවා.
"හරි මට මේ කිසි දෙයක් තේරෙන්නේ නෑ..... මට නිදහසේ ඔයාව හම්බ වෙන්න පුලුවංද?" පොර කට පැත්තකට කරලා හිනා උණා.....
"ඔව් මටත් ඔයාව හම්බ වෙන්න උවමනාවක් තිබුණා... ඔක්කොටම කලින් තාරකා නංගි කොහෙද දැං?" මට සත පහකට මූව විශ්වාස නැති නිසා ඉන්න තැනක් කියන්න ගියේ නෑ.
"එයා හොඳින්....."
"මම මේ සතියේ දවසක ඔයාව හම්බ වෙන්න ගෙදරට එන්නම්..... රාජකාරි මට්ටමෙන් නෙවෙයි. "
"හරි අපේ ගෙදර....... ?" මූ ගෙදර ඇවිල්ලා මොකක් හරි කේස් එකක් යයිද?
" නාවලනේ නොම්බර 163, පන්සල පාර?" මූ මාර හෝතම්බුවෙක්නේ.... මුගේ රාජකාරිය ඇවිල්ලා මාව ෆොලෝ කරන එකද දන්නේ නෑ. මම ඉතින් ඉබ්බා වගේ ඔලුව වැනුවා වෙන මොනා කරන්නද?
"මයියා.. අපි දැං යන්ද?" එන පොට එච්චර හොද නෑ කියලා තේරුණ නිසාද මන්දා බුවා එහෙම කියලා මගේ රෝද පුටුව පිටිපස්සට ආවා. ඔව් මෙතන ඉන්න එක එච්චර ඇඟට ගුණ නෑ.... මූ සමරනායකයාගේ හරි ජයවීරගේ හරි කටු සූප්පු කරන එකෙක් වෙන්න බැරි නෑ. මම ඔලුව වනලා හසංකයා දිහා බැලුවා
" අපි යනවා....."
"අයේ හම්බ වෙමු" හසංකයා මගේ උරෙස්සට හීනි තට්ටුවක් දාන ගමන් ලහිරුවා පැත්තට හැරුණා
මාව අරගෙන බුවා මිදුල දිගේ වාහනේට එන ගමන් අපහු පිටිපස්ස හැරිලා බලනව මම දැක්කා.
"මචං..... ඔය අර කෑගල්ලේ හසංකයා..."
"ඔව් මට තේරුනා....."
"ඌ පොලිසියේ නම් එහෙ මොකද කලේ"
"ඒක දැන ගන්න ඕනේ උගෙන්ම තමයි, කෝකටත් ඌව ලං කරගනින්.... ඌ අපිට ගොඩක් වැදගත් එකෙක්...." ඒත් එක්කම තල්මසා වාහනේ පැත්තට ආව නිසා අපේ කතාව නැවතුණා.. අක්කත් වාහනේට ආවට පස්සේ අපි තව ලහිරුවාගේ ගෙවල් ලඟ රැදෙන්නේ නැතුව ගෙදර පැත්තට ආවා.

මොනා උණත් අද උදේ සීන් එක මට තාම හිතා ගන්න බෑ...... ඇත්තට හසංකයාගෙ රාජකාරිය මොකද්ද? මම ඒ ගැන කල්පනා කර කර ඉන්නකොට නංගි ගාල කඩාගෙන මගේ කාමරේට ආවා....
"පොඩි අයියේ........" එයාගේ කට වක්කඩ වගේ හිනාව බේරෙන්න අරගෙන තිබ්බේ
"මොනාද තමුසෙට වෙලා තියෙන්නේ... ඔය පැණි කට හැමතැනින්ම බේරෙනවා"
"භානුක ආවා...."
"මම කිව්වේ..... ඉතිං ඌ ආවා නම් තමුසේ මෙතන මාව බලන්න ආවේ මොන ඉලව්වකටද?"
"එයත් එක්ක තව කෙනෙක් ඇවිත්"
"තල්මසාද?" නංගි බක බක ගාලා හිනාවෙන්න ගත්තා....
"ඔයා ආදරේට එයාට කියන්නේ තල්මසා කියලාද?" හිරාන් කාරයාට අපි තල්මසා කියනවා කියලා මේ හරකි දන්නවෑ... මමත් අනේ මන්ද මොලේ මැලේරියාවනේ.....
"මයියා..... වරෙන් වරෙන් එළියට යන්න" බුවා කඩාගෙන කාමරේට ආවේ නංගිවත් තල්ලු කරගෙන
"මොකද බං මේ....?"
"කෝ උඹ ලඟදි හොඳට හෝදපු ටී ෂර්ට් එකක් නැද්ද?" බුවා හෝ ගාලා මගේ ඇඳුම් කබඩ් එක ඇරගෙන ඒක මලවන්න පටන් ගත්තා
" භානුකයාට මොකද වෙලා තියෙන්නේ.. ඔන්න ඔය වැටේ තියන ෂර්ට් එක ගනින් බං" බුවා කබඩ් එක මැල්ලුම් කරලා මගේ ටිකක් අලුත් රතු පාට ගැප් ටී ෂර්ට් එක අරගෙන ආවා
"මේක මොකටද බං" ඌ මට ඒක දෙනකොට මම ඌ දිහා බැලුවේ මෙලෝ දෙයක් හිතා ගන්න බැරුව.
"ඕක ලස්සනයි තමයි රුවන් අයියේ....." මම ඒක ඇඟට දාගත්තට පස්සේ නංගි ඇවිල්ලා මේස උඩ තිබ්බ ආෆ්ටර් ශේව් එකත් ඇඟට හැලුවා......
"මොකද්ද බං මේ හරුපේ... දිව්‍යලෝකෙට යන්නවත් වීසා හම්බ වෙලාද?" බුවා මාව ඉස්තෝප්පුවට තල්ලු කරගෙන ගියේ වෙනදාට වඩා කලබලෙන්. එතන තාත්තයි. අම්මයි ඉන්නවා මම ලාවට දැක්කා..... භානුකයා සැටියට වෙලා ඉඳගෙන එයාලා එක්ක බර කතාවක්
"තෙනුර....... මචං..... උඹට දැං කොහොමද?" මාව දැක්ක ගමන් භානුකයා නැගිටගෙන එනවා මම දැක්කා. ඒත් එක්කම මට පිටිපස්ස හරිලා ඉඳගෙන හිටපු කෙනත් එක පාරටම නැගිට්ටා මම දැක්කා.
"තාරකා......" ආයෙ මම ටිකක් හොල්මන් උණා... මම තාරකා කිව්වට මේ ලිහිණිද දන්නේත් නෑ...... එයාගේ ඇස් වල කඳුලු කැට පිරුණා..... ඊලඟ මොහොතෙදි අඬයි කියලා හිතෙන නිසා මම අම්ම තාත්තා දිහා බැලුවා... ඒත් පපුව සෑහෙන්න වේගෙන් ගැහෙන්න ගත්තා. මම රෝද පුටුවේ ඛ්‍රේක් එක තද කරල අල්ල ගත්තා. මට කරන්න දෙයක් නෑ. එත් මගේ කෙල්ලේ අඬන්න නම් එපා
"තෙනුර........." එක පාරටම එයා අඬ අඬා ගියේ නංගි ලඟට. මම ඒ පැත්ත බලලා බුවා දිහා බලද්දි දැනුනේ මහා අසරණ කමක්. හරියට මොකුත් කියාගන්න කරගන්න බැරි නොදරුවෙක් වගේ හැගීමක්. ඒ තාරකා තමයි. එයා ලඟින් ඉන්නකොට මට දැනෙනවා. ඒත් මම ලිහිණිගෙන් එහෙම දෙයක් විඳින්නේ නෑ.
"තාරකා අද ඉදං උඹට භාරයි" බුවා ඒ ටික කියද්දි මගේ පපුව ගැලවිලා ගියා. අනේ මම කොහොමද ඔයාව භාරගන්නේ ... මට දැං මාව වත් භාර ගන්න විදියක් නෑ. මම දැං අබ්බගාත්යෙක් කෙල්ලේ.....
"තෑන්ක්ස් මචං...." මගේ කටහඬ එළියට ආවේ කැඩි කැඩි වගේ... උඟුරේ මොකද්දෝ තඩි ගුලියක් හිර වෙලාවගේ.... මම ආයෙත් තාරකා දිහා බැලුවා... එයා නංගිගේ උරෙස්සට ඔලුව තියාගෙන මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මගේ සර්වාංගෙම පණ නැති වෙලා ගියා.... ඔයා නැතුව මම මෙච්චර කල් ජීවත් උණාද? ඒත් ඒක එච්චර ලේසි නෑ......
"තෙනුර මචං...... මම දැං යන්න ඕනේ.. ලිහිණිව රුවන්ලෑ නැන්දා ලඟට ගිහින් දාන්න ඕනේ..... පොලිසිය ආයෙත් පිස්සු බල්ලෝ වගේ ලිහිණිව හොයනවා. තාරකාට උණත් ගෙදරින් පිටට වැඩිය යන්න නොදෙනවානම් තමයි හොඳ මොකද... ලිහිණිවයි තාරකාවයි මටත් හොයා ගන්න බෑ" මූ මාර කතා කියන්නේ මූට තියා මටවත් හොයා ගන්න පුලුවන්ංද?
"මට තේරෙනවා මචං..... තාරකා මෙහෙ හොඳින් ඉදියි......" භානුක මගේ ලඟට ඇවිල්ලා උරෙස්සට පොඩි තට්ටුවක් දාලා යන්න ගියා. මම අම්මයි තාත්තායි දිහා බැලුවා. තාත්තා වෙනදා වගේම මගේ බැල්ම ඒතරම් ගණන් ගත්තේ නෑ. ඒත් අම්මා ඇවිත් මගේ ඔලුව අත ගෑවා.....
"මයේ පුතා ඕවා ගැන හිතන්න ඕනේ නෑ....... මේ ළමයා මොකට ගෙදරින් එළියට යන්නද?" මම මගේ අම්මාගේ හැටි දන්නවා... එයාගේ හිත ඇතුලේ ඕනෙම කෙනෙක්ට දෙන්න ආදරේ උණනවා.... අම්ම තාරකාටත් ආදරේ වෙයි. එයාවත් අපිව වගේම බලාගනී. තාරකා මගේ වෙනකන් විතරක් එයාලා තාරකාව අපේ කරගනී.....
මම තව ටික වෙලාවක් තාරකා දිහා බලාගෙන ඉඳලා රෝද පුටුවේ ඛ්‍රේක් එක බුරුල් කරලා මගේ කාමරේ පැත්තට හැරෙව්වා. බුවා රෝද පුටුව අල්ලන්න යනකොට තාරකා බුවා දිහා බැලුවා
"රුවන්..... මම තෙනුරව කාමරේට ගෙනියන්නද?" බුව එතනින් ඈත් වෙලා රෝද පුටුවේ හැන්ඩල් එක තාරකාට භාර දුන්නා. හිතට මොකද්දෝ දැනූන නිසා මම ආයෙත් අම්මා දිහා බැලුවා. අම්ම ඇස් දෙකේ කඳුලු පුරෝගෙන බලාගෙන හිටියේ තාරකා දිහා.... මම තාත්තා දිහා බැලුවා... එයත් ටිකක් ඈතට වෙන්න බලාගෙන හිටියේ තාරකා දිහා... එයාලා හිතනවා ඇති මේ කෙල්ල කොහෙ ඉඳං ඇවිත් මේ අබ්බගාතයෙකුට කරගහනවාද කියලා. මම තාරකාට සුදුසු නෑ.. එයාට මීට වඩා ලස්සන අනාගතයක් තියෙන්න ඕනේ...... මම එයාගේ ලස්සන අනාගතේ කොහොම හරි හදලා දෙනවා..... මම එයාට ආදරෙයි.. ඒත් එයා එක දන්නේ නෑ. එයා මට ආදරෙයි මම ඒක දන්නවා, ඒ නිසා මගේ ආදරේ නාමයෙන් මම එයාගේ ජීවිතේ ඉතුරු හරිය මම නිසා දුක් විඳින්න දෙන්නේ නෑ. ඔයා මට කවද හරි ආදරේ කරන එක නවත්තන්න ඕනේ තාරකා....... එදාට මම ගොඩාක් සතුටු වෙයි. මොකද මම ඔයාට සුදුසු කෙනා නෙවෙයි, මම කාටවත් සුදුසු නෑ. මොකද මම ලෙඩෙක්. මම හීන් සීරුවේ රෝද පුටුව කාමරේ පැත්තට යන ගමන් ඇස් දෙක පිහ දා ගත්තා.

"

112 කොටස

2011-04-13T19:20:00.000+05:30

මේක හතර බීරි කතාවේ පසුවදන වගේ මොනා උණත් බුවා රෝද පුටුව කෙලින් කරලා බිමින් තිබ්බට පස්සෙ මම බුවාටයි තල්මසාටයි බර දීලා රෝද පුටුවට පස්ස තිබ්බා.
"හිරාන් මට ඇත්ත කියපං මචං..... උඹට නිකං වැරදිලාවත් ලහිරුවාට සැලකුණාද?" මම හිරාන්ට ළං වෙලා ඇහුවා. ඌ මූණ දෙල් කරගෙන මගෙ දිහා බැලුවා
"උඹට පිස්සුද බං.... උඹ හිතුවද මම ඒ තරං චාටර් කියලා" චාටර්ද නැද්ද මම දන්නේ නෑ ඒත් මූ කියන්න ඇත්ත බවනම් තේරෙනවා එච්චරට මුගේ මූණ හා පාටක් ගහලා. අපි ගල් බොරළු මැදින් ගෙට ගොඩ වෙන්න යද්දි එදා ලහිරුවා හම්බ වෙන්න ආවාම කතා කරපු අඟර දඟර පුංචි හාමි එළියට ආවා.
"ඔයාලා ආයෙත් ආවාද?" එයා මගෙ දිහා නෙවෙයි කෙලින්ම තල්මසා දිහා බලාගෙන ඇහුවා. තල්මසා බිම බලාගත්තේ මොකුත් නොකියා.
"කරුණාකරලා ආපු අතක් බලාගෙන යන්න.... අපිට මේ කරපු හරිය හොදටම ඇති" කෙල්ල කඳුලු පොදියක් ඇස් දෙකේ හංගගෙන කතා කලා
"නංගිට වැරදිලා..... අපි මේවට සම්බන්ද නෑ...." තල්මසා කියාගෙන ගියා..... ඒත් එක්කම ලහිරුවා පොඩි කොරයකුත් එක්ක ඉස්සරහාට ආවා.. අප්පටසිරි ඇහැක් පිරෙන්නම කලු වෙලා නළලටත් ප්ලාස්ටර් දාලා.
"කේෂා......" ලහිරු අක්කා දිහා බලලා කතා කලා. අර පොඩි කෙල්ල ලහිරුවා ළඟට දිව්වා. ඔලුව උස්සලා අක්කා දිහා බලනකොට මෙන්න එයත් සට සට ගාලා කඳුලු හලනවා. අනේ මන්දා... මෙලෝ රහක් නැති බනිස් ගෙඩියක් කනවා වගේ මම බුවා දිහා බැලුවා. මේ දුක සීන් ඉතින් කාට කියලා කියන්නද? අක්කා හිමීට මගෙ රෝද පුටුව ළඟට ආවා.
"මේ ඔයාගේ මල්ලි නේද? අනේ නංගි ඉක්මනට මෙයාලව ඇතුලට ගන්න" ලහිරුවා මගේ දිහා බලාගෙන කොර ගගහා එතනට ආවා.
"ලහිරු අයියාට කරදරයක් කියලා දැනගෙන ආවේ......"
"ඔව් ඊයේ කරදරයක් උණා තමයි..... ඒත් ඔයාලා මොකටද කරදර වෙන්නේ...." බුවයි තල්මසයි මාව රෝද පුටුවත් එක්ක ගෙදරට ගොඩ කළා.
"මොකද්ද ඇත්තටම සිද්ධ උණේ අයියේ......?"ලහිරු තල්මසා දිහා බලනවා මම දැක්කා. ඊට පස්සේ ලොකු හුස්මක් පුරෝලා ඇරලා මගේ දිහා බැලුවා.
"මම හිතනවා මල්ලිලා කතාවේ භාගයක් දන්නවා කියලා."
"ඔව් ඒත් ගලපගන්න මට බෑ..... මුල ඉදලා කිව්වානම්" අර පොඩි කෙල්ල ඇස් දෙකේ කඳුලු පුරෝගෙන ගෙට ගියා. තල්මසාත් නෝ කතා ඔහේ ඉදගෙන ඉන්නවා.
" අපේ අම්මාට පිස්සු......" ලහිරුවා පටන් ගත්තා
"ඉතිං...."
"එයා හොඳට හිටියා.... ඒත් එයාගෙන් උණ වරදක් නිසා එයා ඒ ගැන හිතලාම පිස්සු හදා ගත්තා..."
"වරදක්?"
"අපි හැදුණේ තාත්තා නැතුව මල්ලි..... ගොඩාක් අමාරුවෙන්...... අම්මාට මල්ලි හම්බ වෙන්න ඉන්නකොට තාත්තා නැති උණා.... නංගිවවත් මාවවත් හදාගන්න සල්ලි නැතුව හිටිය අම්මාට මල්ලි ගැන මාර බරක් හිතට තිබ්බා. එයා ගෙවල් වල කුලී වැඩ කරලා ගානක් හොයා ගත්තාට ජීවත් වෙන්න ඒක මදි උණා... ඒ නිසා මල්ලිව එයා හම්බ උණාට පස්සෙ වික්කා........... " මට හිටගන්න පුළුවං නම් මෙලහකටත් හිටගෙන. බුවා කලකිරීමෙන් මගෙ දිහා බැලුවා....
"ඒ ගනුදෙනුවට පහල නර්ස් ඇන්ටි සම්බන්දයි... ඒ මහත්තයා අපිට මාසේ ගානේ සල්ලි දුන්නා ජීවත් වෙන්න..... මට රස්සාවක් දුන්නා... ඒ හැම දෙයක් එක්කම එයා අපෙන් බලාපොරොත්තු උණේ මේ හැමදේම ලෝකෙන් වසන් කරගෙන ඉන්න එක."
"ඉතිං ඒ මහත්තයා ජයවීර නේද?" ලහිරු ඔලුව වැනුවා.....
"කේෂාගෙයි මගෙයි සම්බන්දේ දැනගෙන එයා ඒක නවත්තන්න කියලා මට තර්ජනේ කලා..... මම ඒක නවත්තන්නම ගියා... රටේ නැති බොරු කියලා... ඒත් මට ඒක කරන්න බැරි උණා..... අන්තිමට මම ඒ රස්සවෙන් අස් උණා...... ඒත් එක්කම මට තර්ජන වැඩි වෙන්න ගත්තා..... අපේ ගෙවල් ලඟ එක එක මිනිස්සු හැසිරෙනවා මට දැනුණා... රෑට ගේ වටේ ඇවිදිනවා මට ඇහෙනවා... අපි සද්ද නැතුව හිටියා...... කරන්න දෙයක් නෑ..... මම නංගිවයි අම්මවායි ලඟට කරගෙන ගොඩාක් බයෙන් ජීවත් උණා...... ඒත් ඊයේ මේ මල්ලිලා අපිව හොයාගෙන ආවා..... මෙච්චර කාලයක් රහසක් වෙච්ච ගොඩාක් දේවල් දැනගෙන... අපේ මල්ලිත් එතන හිටියා..... හැමදේමට වඩා ලේ නෑකම කැක්කුමයි මල්ලි... තිබ්බ පොරොන්දු ඔක්කොම අමතක කරලා අපි අපේ මල්ලිව පිලිගත්තා..... ඔයාලා ගිහින් එච්චර වෙලාවක් ගියේ නෑ... ජීප් දෙකක් පුරෝලා සෙනඟ ඇවිත් දොර කඩලා අපිට ගහලා අම්මාව ඇදගෙන යන්න ගියා. මම අම්මව බේරගන්න ගිහින් තමයි ගොඩාක්ම ගුටි කෑවේ... අහල පහල අය පොලිසියට කතා කරලා වෙන්න ඇති පොලිසියෙන් ආව නිසා උන් අපිව අත ඇරලා ගියා......... ඒත් ආයේ එන්න පුළුවං" ජයවීරයා කියන්නේ අමු තිරිසනෙක් අප්පා......... මගේ ඇඟේ දුවන්නෙත් උගේ ලේ කියලා හිතනකොට තමයි බෙල්ල කපා ගන්න හිතෙන්නේ.... මේ මිනිහා ජීවිත කීයක් විනාස කරලාද.... අන්තිමට එයාට ඕනේ එයාට ඕනෙ කරන දේ විතරයි.
"ලහිරු අයියා බය වෙන්න එපා.. අයියලා තනි වෙලා නෑ... අපිත් ඉන්නවා ඔයාලා එක්ක"
"ඒ වචන ටිකත් මට ඇති මල්ලි.........." අක්කා තොරතෝංචියක් නැතුව අඬනවා
" ඔය ටැප් එක වහගන්නවා අක්කේ..." මට බැරිම තැන කිව්වා
"ඔයාට මේ හැමදෙයක්ම උණේ මම නිසා ලහිරු" ඔන්න කලා වැඩක්, අනේ අම්මපා මේ ගෑනු දාගන්නේම අහක යන තොප්පිනේ.... මුන්ට මොලේ දෙනකොට මහා බඹා උණත් පොඩි ෂොට් එකක් දාලා ඉන්න ඇත්තේ.....
"පිස්සුද කේෂා, මේ හැමදේම අපිට උණේ අපේ දුප්පත්කම නිසා......"
ඒත් එක්කම පොලිස් ජීප් එකක් ගේ ඉස්සරහා නතර කලා..... ලහිරු නැගිටලා කොර ගහා ගහා ඉස්සරහාට ගියා....
"මේ ඉන්ස්පෙක්ටර් හරිම අවංකයි...... " ලහිරුවා හිමින් සැරේ කිව්වා.... මම පොඩි කාලේ ඉඳලා පොලිස් ජීප් එකට බයයි. ෂුවර් එකට ගිය ආත්මේ ගේමක් දේලා පොලිසියෙන් වෙඩි කාලා මැරුණ එකෙක් වෙන්න ඇති මම..... ඒ නිසාද කොහෙද මම බිම බලා ගත්තා...... තල්මසාත් පුටුවෙන් නැගිටලා එළියට ගියා මම දැක්කා.
"ලහිරු කොහොමද තත්ත්වෙ....?" පොලිස් බුවාගේ කටහඬනම් මට මාර හුරුයි වගේ... ගිය ආත්මේ මුගෙන්ද දන්නේ නෑ වෙඩි කෑවේ...... මම පොලිස් කාරයා දිහා නිකමට බැලුවා.......

මේ මොකද්ද මේ වෙන්නේ...... කිරි බුදු අප්පේ............ යකෝ මට නැගිටගන්න බැරි හැටි විතරක්. මාව එතනම ගල් උණා
"කොහොමද තෙනුර..............?" මට කෙල ටිකවත් ගිල ගන්න බෑ.. කතා කරන්න වචන දන්නේ නෑ වගේ. ඔහේ බලාගෙනම හිටියා මිසක් මොකුත් කිව්වේ නෑ.. මේ වෙලාවේ මම ලාවට හිනා වෙන්න ඕනේද. අම්බානකට අඬන්න ඕනෙද කියන එක මට තේරෙන්නේ නෑ
"මාව අඳුනන්න බැරිද?....." මම දැං මොකද්ද කියන්නේ මට අඳුනගන්න පුලුවං ඒත් වචන පිට වෙන්නේ නෑ කියන්නද?
"හසංක..................." ඇති යන්තම් මම දිව නවා ගත්තා....... බුවා මගේ දිහා බැලුවේ කජු වෙලා..... මටත් මේක හිතාගන්න බෑ. අර ගමේ හඩ්ඩා පොලිස්කාරයෙක්ද? එතකොට මූ ගමේ මොකද කළේ... මම ආයෙත් හසංක දිහා බැලුවා මෙන්න මූට මාර හිනා.... දෙන්න පුළුවන් නම් දෙනවා මම සිග්නල් ටූත් පේස්ට් එකක්.

111 කොටස

2011-03-31T12:25:00.000+05:30

මේක දිව්‍යලෝකෙට වීසා හම්බ උණා වගේ වැඩක්. තාරකා අපේ ගෙදර...එයා මගෙ කාමරේට ඇවිල්ලා මගෙ ඔලුව අත ගාලා... ප්ලේන්ටියක් කටට ලං කරනකොට කොහොමද ආතල් එක. හම්මේ........... කවදද ඒ දවස එන්නේ. කට පුරාම දැඟලුව විසිල් පාර නිකන්ම කටෙන් පිට වෙච්චි
"මයියා............" විසිල් එක එක පාරටම ගිලුණා...මේ කඩාගෙන එන්නේ අක්කා නේද? අනේ මන්ද එන විදිය නම් අන්තිම දරුණුයි. න්‍යෂ්ටික බලාගාරේ පුපුරලා ජපනෙක් මරලතෝනි දෙනවා වගේ මට ඇහුනේ
"මොකද ඕයි?" අර තිබ්බ ආතල් එක සම්පූර්ණයෙන්ම පුස් වෙලා ගියා
" ලහිරුට කවුද කට්ටියක් ගහලාලු මයියා"
"කවුද කට්ටියක්? තමුසෙ කොහොමද දන්නේ?"
" අනේ දැනගත්ත විදිය නෙවෙයි....... මට එයා බලන්න යන්න ඕනේ" හතිලව්වේ මෙයා නම් කියයි.... මොකො මම මෙයාව රොද පුටුවේ දාගෙන පාගන්නද? ප්‍රායෝගික නැති එකක්මයි කිව්වොත් කියන්නේ.
" මාව ෆෝන් එක ලඟට එක්කන් යනවා එහෙනම්" මම ඇඳෙන් බහින්න එහාට මෙහාට දැඟලුවා...... අක්කා මාව සපෝට් එක දාල රෝද පුටුවේ ඉන්ඳුවා...... ඊට පස්සේ මම හිතනකොට මෙන්න මම ෆෝන් එක ළඟ..... අක්කාට මාර හැකියාවක්නේ තියෙන්නේ..... මම කෝල් එක ගත්තේ තල්මසාට
"හලෝ මචං....." ඌ එකපාරටම කතා කලා
"හිරාන්..... කොහොමද?"
"මම ගෙදර මචං... මොකද්ද සීන් එක?"
"මචං මට පොඩි ගමනක් යන්න ඕනේ...."
"කියහං..... මම එන්නම්"
" මගේ ෆිට් එකක් බලන්න....... උඹ එනවාද?"
"ඕවා මොනාද තෙනුර ... මම එන්නම්..."
"උඹ එන ගමන් බුවා වත් දාගෙන වරෙන්"
"හරි ඕවත් වැඩද?..... අපි ඊයේ ලිහිණිව පන්නගත්තා...." මිනිහා අන්තිම ටික කිව්වේ රහසින් වගේ
"ආරංචියි...... දැං ලිහිණි කොහෙද බං...."
"ඒවා මේවයින් කියන්න බෑ..... මම ඇවිත්ම කියන්නම්"
"එළ...... මම ලෑස්ති වෙලා ඉන්නම්"
මම අක්කා දිහා බැලුවා..... අනේ අප්පේ මෙන්න මෙයාගේ ටැප් එක ලීක් වෙනවා...... ඇයි හත්දෙයියනේ ගෑනුන්ට මෙච්චර ටැප් වැඩකිරීමේ හැකියාවක් ලබා දුන්නේ..... මට නම් ඕවා ඉවසන්න හරි අමාරුයි.
"අඬන්න එපා ඕයි...... දැං බලන්න යමු, තමුසෙ දන්නවානේ මට තමුසෙව කිව්ව ගමන් දාගෙන අර දඬුමොණරේ යන්න දැං බෑ කියලා"
"මට ඒක මතක් උනේ නෑ මයියා......... මේක ආරංචි වෙච්ච ගමන් කියන්න මට වෙන කවුද ඉන්නේ?" ඒ පාර නම් ස්පීඩ් එකේ ටැප් එක වැඩ..... හප්පා......... අඬුවක් නැතුව ගලාගෙන යනවානේ... අපිවත් හෝදගෙන... දැං මේ අඬන ඇඬිල්ලට විහිළුවටවත් බෑ කියන්න හිතෙනවාද
"හා දැං ඔය මදෑ...... ලෑස්ති වෙනවා දැං හිරාන් එනවා......"
"යං මම උඹව ලෑස්ති කරන්නම්"
"එපා.... මට ඔය උඩට ටී ෂර්ට් එකක දා ගත්තාම මදෑ..... තමුසේ ලෑස්ති වෙනවාකෝ...... " මම රෝද පුටුව හරවගෙන කාමරේ පැත්තට ආවා... අක්කා ඇස් පිහා පිහා එයාගේ කාමරේට යනවා මම දැක්කා... පව් කියලත් හිතෙනවා......
"කොහෙද යන්න හදන්නේ...." නංගි ඉතිං ආච්චි වෙන්න එනවා කියන්නේ ඕවාට තමයි....
" තමුසෙට සෙල්ලම් කරන්න බෝනික්කෙක් අරං එන්න" නංගි හිනා වෙන්න ගත්තා
"පොඩි අයියේ... මට පණ තියන බෝනික්කෙක් හම්බ වෙනවානේ ළඟදී"
"ඇත්තද?"
"එනවකෝ මගේ කාමරේ පෙන්නන්න"නංගි ඒ අස්සේ මාව එයාගේ කාමරේ පැත්තට ඇඳගෙන යනවා. මේ රෝද පුටුවේ රෝද නැති උණානම් හොදයි කියලා හිතෙන්නේ මේ වෙලාවට තමයි. හැබැයි මම වැඩිය නංගිගේ කාමරේට අඩිය තියලා නෑ.... මොකද නංගිගෙත් මගේ වගේම පොකට් එක සරු නෑනේ... අක්කගෙයි අයියාගෙයි කාමර වලට නම් ඉහේ කෙස් ගානට ගිහින් ඇති... දවසෙ වියදම පියව ගන්න
"ෂා...... මරුනේ..... නංගි මට වඩා පිලිවලයි" ඒ ටිකට මටම හිනා............. මම පිලිවලයි මේ දවස් වල මොකද මගේ කාමරේ අස් කරන්නේ අම්මානේ
"මේ ඇඳ තාරකා අක්කාට" කිරි අප්පේ..... මේ ඇඳ තාරකාගෙද? මට ලවට හිනාවක් වැදුණා
"මෙයාට ඇඳ පෙන්නුවත් චූන් වෙනවානේ" නංගි හිනා වෙන්න ගත්තා......
"එහෙම තමයි.... පිනට දහමට කැමති මිනිස්සු" චාටර් වෙන්න ඕනේ නෑනේ ඉල්ලන්
"පිනට දහමට?"
"ඔව් අහිංසක කෙල්ලෙක්ට උදව් කරන එක පිනක් නෙවෙයිද?"
"පිං පිං සෑහෙන්න පිං..... "
"ඒකනේ" මම රෝද පුටුව හරව ගත්තා
"පොඩි අයියේ....... මට තාම එක දෙයක් තේරුම් ගන්න බෑ"
" මොකද්ද?"
"ලිහිණිගෙයි තාරකාගෙයි මෙච්චර සමානකමක් වෙන්නේ කොහොමද?, අනික ඒ දෙන්නම ඔයාට හම්බ උණ හැටි"
"ඕකට තමයි නංගි කියන්නේ කරුමේ කියලා... දැං බලනවා මගේ කරුමෙට අම්මා තාත්තා වෙනස් වෙලත් තමුසෙගේ පොඩි අයියා උණානේ....." මගේ කතාවට නංගි හිනා වෙන්න ගත්තා
"ලිහිණි තාරකා දෙන්නා අයියාට හම්බ උනේ නම් කරුමෙට නෙවෙයි.... වාසනවට" බම්බුව තමයි. මුන් දෙන්නා හින්දා අද මගේ වැඩ කරන්නේ අච්චරු දාන්න පුලුවං කටයි බයිට් එකට ගන්න පුලුවං කිඩ්නියයි විතරයි. ඔය දෙකත් සොරි වෙච්ච දවසට මේ මයියා ඉතිං සීන් එකෙන් සමු ගන්න එක තමයි කරන්න වෙන්නේ. අපිට මොකටද බල්ලෝ ලුණු ඇඹුල් කට්ට තියනවානම් ආතල් එකේ සූප්පු කරනවා මිසක්.

මම කාමරේට ගොඩ වෙලා වස්තරක් දාගෙන කොන්ඩෙටත් ජෙල් පොඩ්ඩක් ගාල හදාගෙන මනුස්සයෙක් වගේ පැත්තක් අල්ලලා පාරට කන දාගෙන බලාගෙන හිටියා...... යන්න කොහෙද කියලාට වඩා තාරකා අපේ ගෙදර එන එක ගැන හිතනකොට දැනෙන ෆිට් එක නම් අයේ ඉතිං මේක ලියාගන්න මට බෑ
"මයියා.........." යකෝ කාර් එකක් ආවද..... බලපං තාරකා ගැන හිතනකොට කොච්චියක් කන ළඟ හූ කිව්වත් ඇහෙන්නෙ නැති හැටි
" උඹලා ආවාද?" බුවා මා දිහා බලං හිටියේ අමුතු ස්ටයිල් එකකින්
"කොහෙද මේ යන්න හදන්නේ?"
"ලහිරුවාගේ ගෙදර"
"ඒ මොකෝ... සිරියා බලන්නද?"
"නෑ නෑ... ඊයේ ඌට කවුද ගහලාලු.... අක්කා මෙතන කරාමේ කඩා ගත්තා"
"එහෙනම් යං..... උඹ දන්නවාද ඊයේ භානුකයාටත් උගේ ඇත්ත අම්මා ගැන විස්තර ලැබිලා"
" නෑ....... " මම බුවා එක්ක යන ගමන් තල්මසාට පොඩි සෙලියුට් පාරක් දැම්මා
"නෑ නෙවෙයි ඔව් බං......"
"උඹලෑ අම්මා තාත්තා නැද්ද " තල්මසා වටපිට බලන්න ගත්තා
"තාත්තා වැඩට ගිහින් අම්මා මර්කට් ගිහින්..... එයාලා එන්න කලිං මාරු උණොත් හොඳයි" අක්කා ඉස්සරහාට දුවගෙන ආවා
"මචං අක්කාගේ සීන් එකකට මේ එළියට යන්නේ...... අක්කාගේ බෝයියාට කවුද ඊයේ නෙලලා බං... ඒක බලලා එමුද?"
"ආයේ අහලා උඹ කියනවා නම් ආයේ ඔබාමාව උණත් බලලා එන්න යන්, නගින්න අක්කා...." තල්මසා අක්කාට වාහනේ දොරත් ඇරලා දුන්නා..... මාවත් තල්මසයි, බුවයි එකතු වෙලා පිටපස්සට පටවල්ල රෝද පුටුවත් දෙකට තුනට නවලා වාහනේ අස්සකට රිංගෙව්වා......
" ඉතිං හිරාන් කියපං බං..... භානුකයාගේ සීන් එක" හීරන් කාරයා ගමන පටන් ගන්නකොට මම ඇහුවා.....
" ලිහිණිව කිඩ්නැප් කරපු බුවාව අපි දෙතුන් වතාවක් බලන්න ගියා... ඌ ඇවිල්ලා හොඳ එකා..... අපේ ජයවීර අංකල් එක්ක තියන ඔරොප්පුවටනේ ඔහොම දෙයක් කලේ......"
"ඉතිං" මූ මොකක් හරි කියන්න ගත්තාම මහාවංසෙම ඇදබානවනේ
"ඌ මොකෙද්ද නර්ස් නෝනා කෙනෙක් ගැන අපිට ඔත්තුව දුන්නා.... එයා තමයි භානුකයාව ගෙනත් දීලා තියෙන්නේ ජයවීර අංකල්ට"
"හරි උඹලා නර්ස් ඇන්ටිව හම්බ උණා....."
"ආයේ අහලා ඊයේ අපි ගිහින් හම්බ උණා..... මුලින් එයා බය උණා.... පස්සේ භානුකයා සල්ලි ටිකක් පෙන්නුවාට පස්සේ එයාගෙ ගෙවල් වලට උඩහා ඉන්න ගෑනු කෙනෙක්ගේ ඇඩ්‍රස් එක අපිට දුන්නා.........
" එයාද අම්මා...."
"ඔව් බං ඒත් මෙලෝ මඟුලක් කතා කරගන්න බෑ ඒ ගෑනිට පිස්සු... වෙලාවකට මගේ පුතා කියල බදා ගන්නවා... වෙලාවකට හිනා වෙනවා..... මල සීන් එකයි"
"ඉතිං......"
"මොනා කරන්නද.... අපි ඒපාර ආවා... භානුකයා හිතන් ඉන්නේ ඒ ගෙදර අයටත් කියලා ඒ මනුස්සයාව මනෝ වෛද්‍යවරයෙක්ට පෙන්නන්න"
"මදෑ කොලා" ඒත් එක්කම බුවා හරවන්න ඕනේ පාර තල්මසාට පෙන්නුවා
"මේ පාරේ තමයි ඊයේ අපි ආවේ....." කිය කිය තල්මසාත් වාහනේ හැරෙව්වා......
" අන්න අර ගෙදර තමයි නර්ස් නෝනා ඉන්නේ..." පොඩි ගෙයක් පෙන්නුවා..... පරණ තාලේ........ බුවා ලිහිරුවාගේ ගේ ළඟින් වාහනේ නවත්තන්න කිව්වා..... තල්මසා ටිකක් අප්සෙට් ගියා ඌ පිටි පස්සට හැරිලා මාදිහා බැලුවා
"මචං මේක තමයි භානුකයාගේ අම්මාගේ ගෙදර...." මොකක්..... මේ මොකද්ද මේ කියන හරුපේ..... බුවාත් මගේ දිහා බැලුවේ පිස්සු මාන්දම හැදෙන්න වගේ.... එ කියන්නේ භනුකයාගේ අම්මා සිරියාද? මේක මොන වගේ සීන් එකක්ද? ලිහිරුවා ඒ කියන්නේ භානුකයාගේ අයියා..... මේක නම් මහ පිස්සු හැදෙන කතාවක්..... මට මේක අගක් මුලක් මැදක් ආයේ පැටලිලා. ඒ ඔක්කොම පැත්තකින් තියමු.... දැං එහෙනම් කවුද ලහිරුවට ගැහුවේ..... තල්මසා වැදිලාවත් අත පය දිග ඇරලා ඈනුමක්වත් ඇරියාද දන්නේ නෑ, මූ අතපය දිග ඇරියා කියන්නේ අහල පහලා අපි වගේ අහිංසක හාල්මැස්සන්ට ඇඩ්‍රස් නැති වෙනවා තමයි.

110 කොටස

2011-03-23T20:51:00.000+05:30

මම වගේම ගැන්සියේ අනිත් උණුත් බුවාගේ කතාවට සයිලන්සරේ වතුරේ දාගෙන. මූ ඒ පාර හරවා පහරක් එල්ල කරන්න යන්නේ මොකෙක්ගෙ හරි අතටම මම හිතන්නේ......
" උඹට පිස්සු ඔක්කාරෙට වගේ එනවාද" මගේ කටේ ප්‍රශ්නේ බුවාගෙන් ඇහුවේ ටොලා
"මොකද්ද ඒ කතාව බං"
"ඇයි මීහරකෝ...... වපුරලා තිබ්බ හේනට බැස්සම වගාව සරු සාර වෙනවාද?"
"කියන දෙයක් වචන දෙක තුනෙන් තේරෙන්න කියපං බං... උඹලා කියන ඒවා තේරුම් ගන්න පුරා විද්‍යාවට තමයි යන්න වෙන්නේ" බුවාට ටොලා එක්ක ටික වෙන්න මල පැනලා.
" දැං ලිහිණිව ගෙදරින් පන්නගෙන ඇවිල්ලා උඹද කන්න අඳින්න දෙන්නේ...?" බුවා කට කොනකට හිනාව අරන් මගේ දිහා බැලුවා
" පොතේ හැටියට සෙන්ටිමෙන්ටල් වෙන්න ඕනේ මයියා... ඒත් පැන පැන දුක ප්‍රකාශ කරන්නේ ටොලානේ...... මේ ගැන විනය පරීක්ෂණයක් කරන්න ඕනේ...."
"බයිලා නෙවෙයි බුවා..... මොකද්ද මේ තුන් තෙරවිල්ල කියලා පැහැදිලි කරපං..... ලිහිණිව පන්නගෙන ඇවිල්ලා අපි මොකද කරන්නේ?" මම ටිකක් හෙමින් සීරුවේ ඇදලා පැදලා අහන ගමන් බුවා දිහා බැලුවා... කොහොමත් බුවා ගෑනු අක්ෂන් වලට පෙරේතයානේ.... ඕකා ඇඳලා පැදලා ඇහුවොත් බොක්ක ගලවලා අතට දෙයි උඹ ඕක තියාගනින් මාව මතක් වෙන්න කියලා.
"මේකනේ මයියා..... ලිහිණි ගෙදර ආව වෙලාවේ ඉදං අඬනවාලු ගෙදර ඉන්න බෑ කියලා... කෙල්ල අම්මා නැති වෙච්ච එක දැනගෙන තවත් කොන්ට්‍රොල් නෑලු. භානිකයා ලිහිණිව පන්නන්න හදන්නේ.............. ඉතිං උන් දවස් දෙක තුනකට කොහෙ හරි තියන්නම්ලු... ඊට පස්සෙ ලිහිණිට ඉන්න ආරක්ෂා සහිත තැනක් හොයා ගන්න ඕනෙලු."
"ඉතිං" මම නෙවෙයි අනිත් උන් මට වඩා වයින් වෙලා
"ඉතිං කියන්නේ බං...... මට මෙතන හරිම සරළ වැඩක් මතක් වෙන්නේ...... මයියා... කොහොම හරි කියලා තාරකාව මෙහෙ ගෙන්න ගන්නවා.... තාරකා වෙනුවට අපි ලිහිණිව නැන්දාලෑ ගෙදර නවත්තනවා........ " බුවාගේ කතාව ඌ ඔය කියන තරම් සරළ නෑ. අපෙ ගෙදර ඉන්න සියලු සත්ත්වයන්ට මේක තේරුම් කරලා දෙන එක ලිහිණිව ජයවීරයාගෙ ඇහැ වහලා පන්නගෙන එනවට වඩා අමාරුයි. ගැන්සියම මගේ මූණ දිහා බලාගෙන ඉන්නේ කොයි වෙලාවේ මගේ කට ඇරෙයිද කියලා බලාගෙන
"ගහෙන් ගෙඩි එනවා වගේ මේවා මෙහෙම කරන්න බෑ බුවා... ඔන්න මට දුවන්න පනින්න පුලුවං කමක් තිබ්බා නම් වැඩේ ශේප් කරගන්න තිබ්බා... ලිහිණිගේ සීන් වලට තාරකාට අවුලක් උණොත්"
"එහෙම වෙන්නේ නෑ බං... උඹ කවදා ඉදලාද බවලත් වගේ හිතන්න ගත්තේ...?"
"හරි මම තාත්තාගෙන් අහලා බලන්නම්..... හැබැයි වැඩේ ඇනුනොත් ලිහිණිව තියන්න වෙන තැනකුත් සෙට් කර ගනිං"
"උඹ ට්‍රයි කරපංකෝ"
" මොනාද ට්‍රයි කරන්නේ....?" වෙනදා වගේම ඒ කටහඬ මගේ හීන් දාඩිය පිටකලා..... මොනා උනත් මම ඒ කටහඬට තියන හබ්බ බය නම් නැති වෙන එකක් නෑ......
"නෑ ... තා... තාත්... තේ..." ඔය නොදකින්............ තාත්තේ කියාගන්න බෑ ඉතිං තත් තත් ගගා අවුරුද්දක් උණත් ඉන්න පුලුවං....
"අපි අංකල් මේ කිව්වේ... මයියා... නිකං හූල්ල හූල්ල ඉන්නවා...." බුවා කිව්වෙ නැද්ද අර ටකරමකට ගල් ඇදබානවා වගේ...... ඌට තියන ගට මට නෑ තමයි ඒත් මෙහෙම ගියොත් වැඩේ අනාථ නාථ වෙලා ෆුල් වල් බිහි වෙලා යනවා
" හූල්ල හූල්ල... ඒ මොකද?"
" මයියාගේ ගෑනු ළමයා කෑගල්ලේ දාලා ඇවිත්නේ" හුටා............ මුන් ඇවිත් ඉන්නේ මාව නැති කරලා දාන්න .... දැං බලනවා මට ආත්ම හතකට තාත්තාට මූණ දෙන්න පුලුවන්ද?
"පොඩි පුතා.............." ඔය ඉතිං...... මට දුවන්න පුලුවන්නම් මෙලහාට මම යාපනේටම දුවලා
"ඇයි තාත්තේ....?" බිම බලාගෙනම මම උත්තර දුන්නා
" ඇත්තද මේවා...." දැං ඉතිං ගෙදර ගියත් මා නසි මග හිටියත් මා නසී කොහෙන් ගියත් මම තමයි නසින්නේ වගේ සීන් එකක් වෙලා තියෙන්නේ.... නෑ කියන්නත් බෑ... එතකොට ඕනෙ කරන වැඩේ කරගන්න පසුවටවත් සධාරණ ටෝකක් දාන්න වෙන්නේ නෑ... ඔව් කිව්වොත් කොල්ලාගේ චරිතේ නිකන් අර සිංහල ෆිල්ම් වල ඉන්න කාඩ්බෝඩ් ප්‍රේමවන්ත ගනයට වැටෙනවා..... අනේ මන්දා
" අංකල් ඇත්තද අහනවා... මෙච්චර වෙලා මෙතන අඬුවේ නැති ටික විතරයි.... දැං අංකල්ට බයේ ගල් ඉබ්බා ආසනය රකිනවා"
"කවුද ඒ ගෑනු ළමයා... නැන්දා අර හදාගන්නවා කියලා ගත්ත ගෑනු ළමයාද?" මම බිම බලාගෙනම ඔලුව වැනුවා.....වැනුවා නෙවෙයි ඉබේටම වැනුනා.....
" දැං ඒ ලමයා එහෙ නෑ කියලා නැන්දා කිව්වා...." තාත්තා ඔක්කොම දන්නවා..... මම නම් කතා කරන්නේ නෑ... දිගටම කතා කලේ අපේ බුවානේ ඌම කතා කරපුදෙං....
"ඔව්නේ අංකල්.... එයාට අම්මා තාත්තා නෑනේ... නේද මයියා..............."
"ඔව්" බුවා මාවත් මරාගෙන ඌත් චාටර් වෙන්න යන්නේ
"ඉතිං....."
"ඉතිං අංකල් එයා එයාගේ මාමා බලන්න මෙහෙ ඇවිත්" බුවා වැඩේ නාගන්නයි යන්නේ....... සමරනායකයාගේ නම ඕකා කිව්වොත් මට ඉන්න වෙන්නේ රෝද පුටුවේ නෙවෙයි හොඳ නැදුන් මිනී පෙට්ටියක
"ඉතිං"
"ඉතිං අංකල්..... එයාගේ මාමා මෙහෙන් රට ගිහින්.... යන්නම එයා දැනගෙන හිටියේ නෑලු. කෑගල්ලෙ ඇන්ටිත් ආයේ එන්න එපා කියලානේ කොලඹ එවලා තියෙන්නේ.... ඉතිං එයා අපිව හොයාගෙන ආවාම මම අපේ නැන්දලාගේ ගෙදර සෙට් කලා"
"ආ... එහෙමද?"
"දැං මොනාද අපෙන් ඕකට කරන්න ඕනේ පොඩි පුතා" තාත්තා නෝමල් එකේ මගෙන් එහෙම ඇහුවා
"තාත්තේ..... එයාව මෙහෙ නතර කරගන්න බැරි වෙයිද?" කොහෙදෝ මුල්ලක තිබ්බ ගටක් අඟට සෙට් උණා.
තාත්තා ටික වෙලාවක් මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා... ඊට පස්සෙ යාලුවෝ දිහා බැලුවා.... ඊට පස්සේ එතනින් දොර පැත්තට යන්න ගියා. මම බුවා දිහා බලලා ඔලුව වනලා වැඩේ හරි යන්නේ නැති බව කියලා රෝද පුටුව ආපහු හරෝ ගත්තා.......
"වෙන විදියක් හිතපං මචං.........." මම කාමරේට ගොඩ වෙන ගමන් කිව්වා......
"එහෙනම් අපි තව මොකක් හරි ප්ලෑනක් ගහන්න වෙනවා..." මගේ කටින් සුළි හුලඟක් වගේ හුස්මක් පිට උණා.... ඒත් එක්කම තාත්තා නංගිට කතා කරනවා මට ඇහුණා.....
"අපිට මොනා නැතත් නංගිගේ මාර්ගෙන් තාත්තාට ඕක දාන්න තිබ්බේ..." සිකා ආයේ බයිලා කියනවා.... මොලේ කල්පනාවක් නැතුව බැරි බර කරට ගන්න ගියාම ඔහොම වෙනවා......
"අපි කාමරේට ආවට කමක් නැද්ද?" නංගි කාමරේට ආවට පස්සේ තමයි එහෙම අහුවේ
"තමුසේ ඇවිල්ලා ඉවර වෙලා අහලා වැඩක් තියනවාද?"
" අපෝ බලන්නකෝ මෙ කට්ටියේ මූණවල් වල හැටි..... කෝච්චියට අහුවෙලා වගේ"
"අන්න හරි නංගි.... අපිට නැතත් පොඩි අයියානම් කොච්චියට බෙල්ල තියන්න තමයි යන්නේ" සිකා මාව උරෙස් දෙකෙන් අල්ලහෙන හොලවන ගමන් කියාගෙන ගියා
"හේතුව"
" හේතුව ඉතිං අහේතුව තමයි"
"හ්ම්ම්ම්ම්................... රුවන් අයියේ........... ඔන්න පරක්කු නැතුව තාරකාව අපේ ගෙදර එක්කන් එන්න හරිද?" මට පටස් ගාල නංගි දිහා බැලුණා
" නැත්නම් පොඩි අයියා කෝච්චියට බෙල්ල තියයි..........."
"වැඩක් නෑ ඕයි තාත්තා කැමති වෙන එකක් නෑ" මම එහෙම කිව්වා
"තාත්තා තමයි කිව්වේ..... මට මගේ කාමරේ එයත් එක්ක බෙදා ගන්න කියලා" කිරි අප්පේ මම මේ හීනයක්ද දකින්නේ............... තාරකා අපේ ගෙදර......... තාත්තා හා කියලා......... මම ............ අනේ මට නංගිව බදාගෙන ඉඹගෙන ඉඹගෙන යන්න හිතුණා........... කකුල් දෙක මට නැති උණාට තාරකත් එක්ක මගේ ජීවිතේට සතුට නම් එයි ඒ මදෑ.........

109 කොටස

2011-03-16T18:44:00.000+05:30

මම වටේ කොක්කු වගේ කැරකෙන ප්‍රශ්ණ ගොඩාක් එක්ක ඇඳට වෙලා සීලිමේ මකුළු දැල් ගණන් කරන්න වෙච්ච එක ගැනනම් මට දැනෙන්නේ හිරිකිතක්. මට වෙච්ච හැම දෙයක්ම හැම දේකටම කොහෙන් හරි ගිහින් සම්බන්ඳයි. මේ දවස් වල මම හතරක් ගැහුවත් නෝබෝල්. මොනාවත් කියන්න කරන්න මට අයිතියක් නෑ. මගේ හැම වැඩක්ම කරන්න වෙලා තියෙන්නේ අනුන්ට. අළුත් අම්මාගේ මලගෙදර කටයුතු එහෙම තිබ්බේ අපේ ගෙදර. ඒවාට භානුකය දාඩිය හලලා කොහොමහරි ලකුණු එකසිය ගානට දාගත්තා. කාටද ආඩම්බර. මගේ මස්සිනා වෙච්චි. ඒත් මූ මට වඩා නියමෙට වැඩේ කලා. නංගිගෙයි භානුකයගෙයි සීන් එකට ලොකු උදැල්ලක් තාත්තා දැං දාන එකක් නෑ. ලිහිණිව අරං ගිය කටේ පළුද්දක් තියන හාදයා ගැන මතක් කලාට මතක් වෙන්නේ නෑ. ඒත් මට ඌව මතකයි. මෙවන් කාරයා ලිහිණි අරං ගියේ නැත්නම් කවුද ලිහිණිව අරං යන්න ඇත්තේ.... ඕක මම කල්පනා කරනවා. ඒ විතරක් නෙවෙයි මට අර හසංකයාව හම්බ වෙන්නත් ඕනේ මොකද ඌ තමයි අර සමරනායකගේ ගෙදර වැඩ කරපු ඇන්ටිව දන්නේ..... ඒත් කකුල් දෙක පොළවේ තිය ගන්නේ නැතුව මේ එකකටවත් උත්තර හොයා ගන්න බෑ. ඔක්කොටම වඩා එපාම කරපු වැඩේ තමයි අපේ ජයවීරයා ඡන්දෙන් ඉහළින්ම දින්න එක. ඒක නිසා දැං ජයවීරට සැළකිලි වැඩියි. ඌ තාත්තාගේ අමාත්‍යංශෙට අවොත් තාත්තාත් රස්සාවා තියලා ගෙදර එන්න වගේ හදන්නේ. අනේ මන්දා..... ජයවීර නිසා අපේ ගෙදර තියන ප්‍රශ්න වලට තව අළුත් ප්‍රශනයක් එකතු වෙන්න වගේ යන්නේ.
"මයියා........ මයියා.........." මගේ කාමරේට කඩාගෙන බුවා දුවගෙන එනවා......
" මොකද බං සුනාමියක්ද?"
"අහපං.... සුනාමියක් වගේ එකක්......" බුවා ඇවිල්ල ටික වෙලාවකින් ගැන්සියේ උන් මතු වෙන්න ගත්තා
" මොකද්ද?"
"පොලිසිය ලිහිණිව කිඩ්නැප් කරපු වාහනේ හොයාගෙන"
"නෑ.... ඉතිං ... කවුද ?"
"වාහනේ කුලියට දෙන එකක්ලු... ඒත් ඔය කිව්ව දවසේ ඒ වාහනේ දීලා තියෙන්නේ අතුකෝරල කියලා පොරකට..... වාහනේ අයිති කාරයා වාහනේ දෙනකොට නම ලියාගෙන තියනවා...."
" අතුකෝරල...?, මේ ලංකාවේ අතුකෝරල ලා කීදෙනක් ඇතිද බං"
" වැදගත්ම සිද්ධිය තමයි..... අතුකෝරල බුවාගේ කටේ අර කැළල තියනවා....."
"ඒ කියන්නේ මේ අරං ගිය එකාමයි කිඩ්නැප් කරලා තියෙන්නේ...?" ඒත් එක්කම අයියා මගේ කාමරේට ආවා...
"මම අහගෙන හිටියේ කතාව"
"දිමත් අයියේ.... මේ යකා තාමත් බයක් නැතිව ජයවීරයගෙන් කප්පන් ඉල්ලනවා"
"කටේ කැළලක් තියන අතුකෝරල කවුද කියලා මම දන්නවා........" මාව හොල්මන් වෙලා ගියා.. මම අනිත් උන් දිහා බැලුවා උනුත් ආයේ නෑ පෙරේත හොල්මන් වගේ..........
"කවුද?"
"කසුන් අතුකෝරල.... ඌ කුඩු කේස් එකකට හිරේ ඉඳලා ආවේ.... අපේ පන්තියේ... කොටින්ම කිව්වොත් මගේ ඉස්සර ෆිට් එකක්" දෙයියෝ සාකි ඇත්තම නේන්නම්..... මේ කසුන් අයියා.... එයාට ඕනේ ජයවීරගෙන් පලිගන්න..... දැං මට ඔක්කොම මතකයි. ලිහිණි ඇත්තේ කසුන් කාරයා ලඟ ...... බඩුම තමයි
"මචං උඹලාට මතකද අපි දවසක් ඌව ෆොලෝ කරලා උගේ ගෙදර ගියා...... ඌට කතා කරල ශෙප්මන්ට් එකක් දාගෙන...... ලිහිණිව අපිට අරං එන්න පුළුවං වෙයි.
" ලාවට මතකයි......., ඒත් ඌට අපිව මතක නැතුව ඇති."
" ලොක්කයියේ........"
" මට ඌව හම්බ වෙන්න යන්න බැරි කමක් තියනවා මයියා.........."
" ඒක මොකද්ද කියලා මට අහන්න බෑ"
"නෑ ඇත්තම විස්තරේ නම් ඌ බැන්දේ මම මුලින් යාලු වෙලා හිටපු කෙල්ලව..... මට ඌට මූණ දෙන්න බෑ... මොකද එතනදි මම වැරදියි" අයියාත් උපාසක සක සක...... ඔය එන්නේ එයාගේ කටින්ම. ඇත්තම කියනවා නම් අපි තමයි තාම ඔටුවෝ....
"බුවා උඹ හිරාන්ට කතා කරපං, මම යන්න එන්නම් කසුන් අයියා මාව දන්නවා..." බුවා ලොක්කයියා දිහා බලනවා මම දැක්කා
"මල්ලි පරිස්සමෙන්"
"මම ගැන බයවෙන්න එපා අයියේ..... කසුන් අයියා හොද එකා" බුවා වටපිට බලලා අපේ ටෙලිෆෝන් එක පැත්තට යනවා මම දැක්කා.......ඒත් එක්කම තේ කෝප්ප ගොඩාක් එක්ක අම්මා කාමරේට ආවා.
"පොඩි පුතා යාලුවොන්ට මේ තේ බොන්න කියන්න....." මම ඔලුව වැනුවා..... අම්මා එහෙම තියලා ගියා... අයියා එයාගෙ තේ කෝප්පෙ අරං එතනින් කැපුණා.....
"මයියා.. තව අයිඩියා එකක් දෙන්නද?"
"මොකද්ද?" මගේ කන ළඟ කුණු කුණු ගාන සිකා පැත්තට හැරුණා.....
"නංගිගේ සීන් එකත් ගොඩ ගිය එකේ නංගිට බටර් එකක් ගාලා තාරකාව උඹලෑ ගෙදර නවත්ත ගන්න ට්‍රයි එක දියංකෝ" මගේ හඳුන්පොත හිට්ටා....... තාරකා මෙහෙ..... ෂිඃ මට ඕක මූ කියනකන් මීටරේට අවේ නෑනේ.....
"මරු කතාව බං..... මට ඕක නිකමටවත් මීටර් උනේ නෑනේ..."
"ඔව් මයියා.. කෙල්ල අපි ගියොත් කඳුළු ඇස් වල පුරෝගත්ත ගමන් උඹව බලන්න ඕනේ කියලා..... " ටොලාත් ටිකක් හිමින් කියන්න ගත්තා.....
"මම ට්‍රයි එකක් දෙන්නම්..... මටත් දැං එයාව දකින්න ආසයි"
"මම හිතන්නේ කෙල්ලත් උඹට....." ඒත් එක්කම බුවා කාමරේට ආවා....
"මොකද මචං උනේ...?"
"තල්මසා එන්නං කිව්වා......උඹව අපි ලෑස්ති කරලා ගන්නම්..... ඔය බිල් ලාඩන්ගේ වගේ රැවුල කපලා පිලිවෙලක් වෙලා යං"
" හරි යං.... ඔය තේ ටික බීපං....." ඒත් එක්කම තාත්තාගේ වාහනේද කොහෙද එන සද්දේ ඇහුණා
"තාත්තා මට යන්න දෙයිද දන්නේ නෑ..."
"අපි අංකල් ශේප් කරගන්නම්"
" තාත්තා අද වේලාසනින් ඇවිත්" නංගිගේ කටහඬ
"කෝ පොඩි අයියා...." තාත්තා හොයන්නේ මාව, බුවා මාව ඒ වෙලාවේ රොද පුටුවෙන් තිබ්බා විතරයි. මම එහෙමම එළියට ආවා

" ඇයි තාත්තේ....?"
"අන්න ජයවීරගේ දුවව හම්බ වෙලාලු......"
"මොනවා.......?" මාව කරකවලා අත ඇරියා වගේ
"කොහෙදිද?"
"ඒවා දන්නේ නෑ..... " තාත්තා ගේ ඇතුළට යන්න ගියා
"මචං.. වැඩේ බරපතලයි" බුවා මගෙ දිහා බැලුවා
"ඒ කියන්නේ ලිහිණි ආයෙමත් ජයවීර ළඟ කියන එකද?"
"ඔව් ඒක තමයි" මගේ පපුව හෝස් ගාල ගියා.......දැං මම කොහොමද ආයෙත් ලිහිණිව බේර ගන්නේ. ඒ එක්කම ෆෝන් එක වදින්න ගත්තා... අම්මා හලෝ පාරක් දැම්මා
"රුවන් පුතා ඔයාට කෝල් එක" බුවා ෆෝන් එක ලඟට දුවගෙන ගියා
"ඔව් මචං දැං නිවුස් එක ලැබුණා... කොහොමද ලිහිණිට....?"
"උඹට පන්න ගන්න පුළුවන්ං නම් ලිහිණිව පන්නගනිං...... අපි බලමු ඊ ලඟට කරන්න පුලුවං දේ...." බුවා එහෙම කියනවා ඇහුණා.....
මට මේ මොකක්වත් තේරෙන්නේ නෑ දැං ආයෙත් ලිහිණිව පන්නගෙන මොනා කරන්නද? අනේ මන්දා බුවාගේ මොලේ ඔට්ටුපාලද කියලා.........

108 කොටස

2011-03-12T22:07:00.000+05:30

තාත්තා එව්ව වාහනේට කොල්ලො ටික මාව උස්සලා දා ගත්තා... හිතට මොකද්ද වගේ දවස් ගානකින් මම මේ එළියට යන්නේ ඒකත් මදෑ..... මම මනෝ එක්ක එහෙම සෙට් වෙලා ඉන්නකොට සිකා මගේ කර වටේට අත දැම්මා......
"මොකද බං... වැඩිය කල්පනා කරන්න ඕනේ නෑ... බලමු මොකද්ද කේස් එක කියලා"
"මම කල්පනා කරන්නේ නෑ බං... උඹලාට දැං මං කතා පෙට්ටිය වහගෙන හිටියාමත් අවුල් නේ"
" නෑ නෑ... උඹ හිතනවා කියන්නේ අපිට ප්‍රශ්න පත්තරයක්....." මේක නම් මාර හරුපයක්... නාඩි වැටෙන මිනිහෙක් උණාම මනෝ එක්ක ආතල් එකක් ගන්න බැරිද මං අහන්නේ....

ඉස්පිරිතාලට මාව අරගෙන යනකොට මම දැක්කේ භානුකයා මගේ ඉස්සරහාට දුවගෙන එනවා.......
"තෙනුර.........."
"මචං කොහොමද උඹලෑ අම්මාට"
"අම්මා............ අම්මා බේරගන්න බැරි වෙයිලු"
" ඒ කියන්නේ...?" මම ටිකක් විතර කලබල වෙලා මම හිතන්නේ.
" උඹලා අම්මාගේ නෑයෝ කියලා මම දන්නේ නෑ...."
" ඔව් ඒක එහෙම තමයි"
"අපි යන් බලන්න........"
"ෂවිනි ආවේ නැද්ද?" භානුකයා බුවාගෙන් මගේ රෝද පුටුව ඉල්ලගෙන ඒක තල්ලු කරන් ගියා
"එයා ගෙදර ඇත්තේ මචං...... " මාව දැක්ක ගමන් අම්මායි තාත්තායි දෙන්නාම මගේ ළඟට දුවගෙන ආවා
"පුතා පුංචිට ඔයාට කතා කරන්න ඕනේ කියනවා....."
"මට?" මම භානුක දිහා බැලුවේ බෙල්ල අංශක 360 කරකවලා. මූ මොනා හරි මේ හුට පට දන්නවාද දන්නේ නෑ.
"ඔව් ඔහොම ඇතුලට යන්න... දෙන්න පුතා මම මෙයාව ඇතුලට ගෙනියන්නම්" තාත්තා භානුකගෙන් මගේ රෝද පුටුව ඉල්ලගෙන ඇතුලට තල්ලු කරන් ගියා
"තාත්තේ.. එයාව බේර ගන්න බැරිලුද?"
" තව ටික වෙලාවක් එයා ජීවත් වෙයි පුතා......" තාත්තාගේ වචන මට ඇහෙන්නේ කැඩි කැඩි වගේ..... මම මොකුත් කිව්වේ නෑ. තාත්තා අලුත් අම්ම ඉන්න තැනට මාව අරං ගිහින් මගේ උරෙස්සට අත තිබ්බා.....
"තාත්තා බය වෙන්න එපා..." මම තාත්තාගෙ අතට මගෙ අත තියලා එයාව කූල් කලා එයා ආපහු හැරිලා එතනින් යනවා බලාගෙන හිටපු මම හිමින් රෝද පුටුව අලුත් අම්මා ළඟට ළං කලා.
"අම්මේ..... " මම එයාගේ කටු හැම තැනටම අනලා තියන අත අත ගෑවා..... මූණ වැහෙන්නම ඔක්සිජන් එක දාලා..... හැම තැනම යෝධ පෙට්ටි වල එක එක කොල පාට ඉරි යනවා කදු යනවා..... අම්මා ළඟට ආව නර්ස් අක්කා කෙනෙක් එයාගේ ඔක්සිජන් කෝප්පේ අයින් කලා.... එයාගේ ඇස් දෙකෙන් කදුලු බේරෙනවා..... මගේ ඇස් දෙකත් කසාගෙන වගේ එන්න ගත්තා.... මුලින් කිව්ව කිසි දෙයක් ඇහුනේ නෑ....
මම තවත් එයා ළඟට ළං උණා.....
" අම්මේ ......"
"ම...ට ස..මා... වෙන්න.... පුතේ....." ලාවට කටහඬ දැං ඇහෙනවා
"සමාව දෙන්න ඕනේ අම්මයි මට"
" ලිහිණි...... කා....ගේ දරුවෙක්ද කි....යන එක....... ම..ම දැ..නගෙන හිටියේ...නෑ....."
" හරි අම්මේ ඒ ගැන හිතන්න ඕනේ නෑ......, "
"මම මැරුණට ... පස්සේ... එයාට ... එයා...ගේ ඇත්ත ... අම්...මාව මුණ ග..ස්සන්න පුතේ...."
"හා එහෙම කරන්නම්..................."
"එයාගේ ඇ...ත්ත.......අම්මා ගැන ... විස්තර...... සමර...නායකගේ.... ගෙදර වැඩ..කාරී දන්න්වා......"
"කවුද?" අලුත් අම්මා කහින්න පටන් ගත්තා...... එතකොට නර්ස් අක්කා කෙනෙක් අවිල්ලා ටක් ගාලා අර ඔක්සිජන් කෝප්පේ දැම්මා...... එයා අමාරුවෙන් හුස්ම ගන්න ගත්තා... මට බලාගෙන ඉන්න බැරි උණා.....
අර නර්ස් අක්කා මගේ රෝද පුටුව හරවලා දොර පැත්තට අරං ගියා.... මම සැරෙන් සැරේ පිටිපස්ස හැරිලා බැලුවා. අම්මාට මොකද වෙන්න යන්නේ.........
"මිස්......"
"එයාට අමාරුයි..... ඔයා එළියට ගිහින් ඉන්න" එයා මාව දොරෙන් එළියට දාලා දොර වහගත්තා...... මගේ ඇහැ කසන්න ගත්තා.... ඔලුව හිරි වැටිගෙන කදූලු පොදියක් ඇස් දෙකේ හිර උණා..... තාත්තා මාව ඇවිල්ලා අල්ල ගත්තා
"පුතේ......"
" මට සමා වෙන්න තාත්තේ..... තාත්තාගේ නංගිට මෙහෙම දෙයක් උනේ මම නිසා... මට සමා වෙන්න" මට අඬෙන්න ගත්තා....... ඒත් එක්කම පොලිසියෙන් එතනට එනවා මම දැක්කා......
"කවුද දිමත් අතපත්තු කියන්නේ.......?" අයියා පුටු පේලියේ ඉඳගෙන ඉදලා නැගිට්ටා........
"අපිත් එක්ක යමු පොලිසියට" තාත්තා ඒ පැත්තට දුවන්න ගත්තා....
"ඇයි ඉන්ස්පෙක්ටර් මේ......"
" අපිට කට උත්තර ගන්න ඕනේ... මේක ජයවීර මහත්තයාගේ ගේ ඇතුලෙදි වෙච්ච සිද්ධියක්...... ආරක්ෂක අංශය කියන විදියට මෙයා... මිසිස් ජයවීරව පැහැරගෙන යන්න හදලා තියෙන්නේ....."
"අමූලික බොරුවක්...... අමූලික බොරුවක්" තාත්තා කෑ ගහන්න ගත්තා
" ඉන්ස්පෙක්ටර් මම ජයවීරගේ පුතා....." භානුක ඉස්සරහාට යනවා මම දැක්කා......
" ඔව්....."
"මම කියනවා.. දිමත් අයියා පැහැරගත්තේ නෑ...... එයා ජයවීර හිර කරගෙන හිටපු එයාගේ පුංචි අම්මවා අරං යන්න ආවෙ......" තාත්තා භානුක දිහා බැලුවේ පුදුමෙන්.
"මිසිස් ජයවීරව හිර කරගෙන හිටියා...."
"මිසිස් ජයවීර මැරුණේ මේට අවුරුදු 10කට කලින් ගේ ඇතුලේ ගින්නකින්..... මරණ සහතිකේ අපි ළඟ තියනවා......." තාත්තා විතරක් නෙවෙයි මාවත් එතනම ගල් ගැහිලා..........
"ඒත්...." පොලිසියත් කොර වෙලා...............
" දිමත් අයියාව අතාරින්න... මම එන්නම් පොලිසියට කට උත්තරේ දෙන්න.......... " භානුක පොලිසියත් එක්ක යන්න පිටත් උණා....
"පුතා.........." තාත්තා භානුකව නැවත්තුවා....
"අංකල් බය වෙන්න එපා ජයවීර කියන්නේ කවුද කියලා මේ රට දැන ගන්න ඕනේ..... මම යනවා....." භානුක පොලිසියත් එක්ක යන්න ගියා.. ඒත් එක්කම අර අයි සී යූ එකෙන් මිස් කෙනෙක් එළියට ආවා.....
"මිස්ටර් අතපත්තු......" ඒක ඇහෙනකොට තාත්තා අසරණයෙක් වගේ මේ පැත්තට දුවගෙන ආවා
"සොරි මිස්ටර් අතපත්තු... එයා නැති උණා...." තාත්තාගේ ඇස් පිය උණා..... ඇස් වලින් කදුලු බේරුණා... එතනම තිබ්බ පුටුවේ ඉඳගත්තා.... මගේ ඇස් දෙකට කඳුලු කැට මතු සම්බන්ද වෙලා ආයෙත් එන්න ගත්තා..... අම්මා .............. හුළඟක් වගේ මගේ ජීවිතේට ඇවිත්...... සුළි හුළඟක් වෙලා යන්න ගියා...... එයා යන්න ගියාට අපි හැමෝම සුන්බුන් වෙලා එයා ගිය දිහා බලන් ඉන්නවා කියලා එයා හිතන්න නැතුව ඇති..... ලිහිණි තාම අතුරුදහන්..... තාරකා ............. ඒ විතරක්ද මම තවමත් අබ්බගාතයෙක්......

107 කොටස

2011-03-06T23:28:00.000+05:30

ගෙදර එකම සද්දයක්...... මට ඇහෙනවා මිසක් පෙන්නෙ නෑ.....තාත්තාත් ඒ පැත්තට දිව්වා..... අක්කත් මොනාද මොනාද කියනවා... රෝද පුටුවත් තාත්තා එහයින් තියලා... මේ වෙලාවට නැති කකුල් දෙකෙන් මොකටද? ටික වෙලාවකින් දෙයියෝ දැක්කා වගේ බුවා කාමරේට දුවගෙන ආවා.
" මොකද්ද මචං වෙලා තියෙන්නේ....?" මටත් වචන කියවෙන්නේ හෝඩියේ එකා සල් ගස සල් මල කියනවා වගේ....
"මොකුත් අවුලක් නෑ... උඹ වැඩිය ඔළුවට ගන්නේ නැතුව හිටහන්" මේක දොම්පෙට පාර අහුවා වගේනේ... මුන් ඔක්කොම මාව බබා කරන්න යන්නේ............
"මේ මගේ යකා අවුස්සගන්නේ නැතුව කියන දෙයක් කියපන් බං..මෙච්චර මේ ගෙදර මිනිස්සු බෙරිහන් දෙද්දි උඹ කියන්නේ මට උඹව විශ්වාස කරන්න කියලද?....... මොකද්ද කියපං අයියාට උනේ......."
"අයියාට මොකුත් නෑ බං........." මට ඉතිං මලේ මල..... මූව දැං නම් මට කම්මුතු කරන්න පුලුවං
"අන්න අර උලව් රෝද පුටුව මෙහාට කරපං...... උඹට කියන්න බැරි නම් මම ගිහින් බලා ගන්නම්" මගේ කටට ආවේ සිංහලෙන් ලියවෙච්ච ග්‍රීක් වගේ වචන....බුවාට ඒක නොකර ඉන්න බැරි උණා. ඒත් එක්කම සිකයි ටොලයි කාමරේට ආවා. දැං ගෙයි කිසි හාහූවක් නෑ... එක වෙලාවක ඇහෙන්නෙ හොටු උඩට අදින සද්දයක් විතරයි. බුවා මාව පොඩ්ඩක් උස්සල කරලා පුටුවේ ඉන්ඳුවා.... මම අනිත් උං දිහා නොබලාම එතනට යන්න හැරුණා.....
"මයියා........... කළබල වෙන්න දෙයක් නෑ........අයියාගේ ෂර්ට් එකේ ලේ පැල්ලමක් දැකලා ගෙදර කට්ටිය බය වෙලා.....". සිකා හිමින් කිව්වා
"ලේ පැල්ලමක්.............. මොනා වෙලාද ලොක්කයියාට?"
"උඹලෑ පුංචි හිටියේ ජයවීරගේ ගෙදරනේ"
"ඔව් ඒක මම දන්නවානේ?"
"එයාව පන්නන්න යනකොට සිකුරුටි එකෙන් දැකලා අපිට වෙඩි තිබ්බා............." මාව රත් වෙලා ගියා
"අයියාට වැදුනාද?"
"නැහැ........... වෙඩි වැදුණේ උඹලෑ පුංචිට"
" මොනවා....................?" මගේ ඇඟම හිරිවැටිලා ගියා
"එයාව කොහොම හරි හරහාට වඩාගෙන අයියා ඉස්පිරිතාලේ ගෙනිච්චා..... එයාගේ ලේ අයියාගේ ෂර්ට් එකේ ගෑවිලා" ටොලා ඉතුරු ටික කියලා දැම්මා
"කොහොමද එයාට........... ?" මගේ මූණ පුරා දාඩිය දාන්න පටන් ගත්තා
"එයාව බේරගන්න ඩොක්ටර්ලා පුළුවං තරම් ට්‍රයි එක දෙනවා..... උඹ කලබල වෙන්න ඕනේ නෑ...... උඹලෑ තාත්තාලා දැං එහෙ යයි" දෙවියනේ මේ හැම දෙයක්ම උණේ මම හිනදා නෙවෙයි ද? ඒ මට මේ ලෝකෙ පෙන්නපු අම්මා නේද? මගේ ඇස් දෙකට කඳුළුද කොහෙද ආවා... ලේසියකින් මගේ ඇස් දෙකට කඳුළු එන එකක්යෑ
"මචං ඇයි මේ...? " සිකා මගේ ලඟ දණ ගහලා වඩි උණා.............
"උඹලා මට හැමදේම හංගන්න හදන්න එපා...... මට දරා ගන්න පුළුවං ඕනෙම දෙයක්......" ටොලා හිනා උණා...
"අපි මොනා හංගනවාද බං"
"ඔය ඉස්පිරිතාලේ ඉන්නේ මගේ අම්මා බං" ගැන්සිය මූණට මූණ බලා ගන්නවා මම දැක්කා........... මම ඔක්කොම විස්තරේ මුන්ට කිව්වා... උනුත් මුලින් මම මේ කතාව ඇහුවාම හිටියා වගේ ෆුල් තක්කු බුක්කු. ඒත් ඒක මේ කතාවේ හැටිනේ.....
"හරි ඇත්තම කියන්නම්කෝ...." බුවා පාපොච්චාරණයක් පටන් ගන්නවා වගේ මූණ හැදුවා
"මොකද්ද?"
"ලිහිණි අපිට තාම හොයා ගන්න බැරි උණා......" බුවා ඒ ටික කිව්ව එක මට සතුටුයි.
"මම් ඒක දන්නවා...."
"ඒත් අපිට තාරකා හම්බ උණා මචං" සිකාත් මෙන්න කියනවා
" ඔව් තාරකා ඉන්නේ බුවාගේ නැන්දාලාගේ ගෙදරනේ" මුන් ආයෙත් එක එකාව බලා ගත්තා
"ලිහිණි අතුරුදහන් උණ එකට මෙවන් සම්බන්ද නෑ"
"මොකා........."
"ඔව් මෙවන් සම්බන්ද නෑ.............." අයේ පැටලෙනවා මේක...මට නම් තේරෙන්නේ නෑ මොනා වෙන්න යනවාද කියලා
" එහෙනම්...?"
"මට හිතෙන්නේ මේක ජයවීරගේ වැඩක්"
" හිතන ඒවා හිතලා වැඩක් නෑ... මෙවන් ඇරෙන්න ඒ අහිංසක කෙල්ලට හතුරෝ හිටියේ නෑ බං"
" පිලිගන්නවා... ඒත් මචං මෙවන් මේ දවස් වල උගේ අම්මත් එක්ක සිංගපොර් ගිහින්"
"උඹලා කොහොමද දන්නේ?"
"අපි නිකන් හිටියේ නෑ හෙව්වා........."
"හරි එහෙනම් ජයවීර ඕක කලා කියමු... මොනද ඒකට සාක්ෂි"
"එයා ලිහිණි නැති වීමත් දේශපාලනේට හරවා ගත්තා............ අනික ජයවීරට ඒ ගැන කිසි ගානක් නෑ"
"ඒක ප්‍රබලා සක්ෂියන් නෙවෙයි එහෙම අනුමාන කරන්න..............."
"එහෙනම් කවුද උඹ කියන්නේ" ගැන්සියම මගේ දිහා බලාගෙන
"මට හිතෙන විදියට මෙතන තර්ඩ් පාර්ටියක් සම්බන්දයි... ජය වීරයා එහෙම කලානම් අපේ පුංචිව පාරේ දාලා යන්නේ නෑ.... එයා එහෙනම් මෙහෙම සාක්ෂි ඉතුරු කරන්නේ නෑ"
උඹ කියන දේ ඇත්ත............. හරි අපි කාවද සැක කරන්නේ?"
"ජයවීරගේ හතුරෙක්"
"සමරනායක" බුවා කතා කලා
"එයත් නෙවෙයි.... එයත් සාක්ෂි මඟ හලලා යයිද?"
" පොඩ්ඩක් හිටපං අද උඹලෑ පුංචි කිව්වා...... කෙට්ටු..... උඩ තොලේ කැළලක් තියන...... සුදු... උස හාදයෙක් තමයි වාහනේට ඇදලා දාගත්තේ කියලා. ඔය කිව්ව වගේ එකෙක් මට නිකන් මතකයි වගෙ ඒත් හත් දෙයියනේ කොහෙන්ද මට මතක් වෙන්නේ නෑනේ..... මම කල්පනා කලා. ඒත් එක්කම අපේ ටෙලිෆෝන් එක වදිනවා එකසිය ගානට..... අපේ ගෙදර කවුරුත් නෑ වගේ බුවා දුවලා ගිහින් ඒක ගත්තා. ටික වෙලාවකින් බුවා .....
"මයියා....." බුවා එතන ඉදං කෑ ගහන්න ගත්තා... එහා පැත්තෙ ඉන්න එකාගේ කන සාප්පුවෙන් ගේන්න වෙන්න ඇති
"ඇයි බං......"
"උඹ ඉස්පිරිතාලේ යන්න ලෑස්ති වෙයං..........." ඌ කෑ ගැහුවා.............. ඒ පාර මොකද වෙලා තියෙන්නේ................ අළුත් අම්මාට අමාරු වෙලා වත්ද?

106 කොටස

2011-02-28T22:05:00.000+05:30

මූ අම්බානක පොලිෂ් වෙලානේ..... බලාපල්ලකෝ සුගන්දය ගෙට ගොඩ උණාම කුස්සියට එනවා....
"තාරකා මම ඔයාට පස්සේ කතා කරන්නම්" මම එකපාරටම ෆෝන් එක තිබ්බා...
" අප්පටසිරි යකෝ...." තල්මසා දත් තිස්දෙකම පෙන්නලා මගේ ලඟට ආවා
"මට ආරංචි උණා මචං උඹේ තත්ත්වේ" ඌ මගේ ලඟට ලඟ තියන පුටුවක් ඇදලා අරං වාඩි උණා
"උඹ කවද්ද බං ආවේ........"
" දැං දවස් දෙක තුනක් වෙනවා..... ලිහිණි අතුරුදහන් වෙලා කියලා දෙන ගත්තාම මට එහෙ ඉන්න හිතුනෙ නෑ බං"
"ඔව් මචං... මොනාද දැං නිව්ස්"
" ලිහිණිව අංකල්ට ඕනේ නම් කෝටි 5ක් ඉල්ලනවා..."
"කවුද බං ඕවා කරන්නේ..... මෙවන්ද?" තල්මසා මගේ ඇස් දෙක දිහා බැලුවා
"මෙවන්ට එච්චර ගටක් නෑ බං............ ඌට තියෙන්නේ උගෙ තාත්තාගේ හයිය විතරයි"
"උගේ තාත්තා බර වාහනයක්ද?"
" උඹ දන්නවානේ මේ පාර ඉලෙක්ෂන් කැම්පේන් එකේ ආණ්ඩුවට උදව් කරපු මහා ධානපතියා...."
"සිරාවට මම ඒ ගැන දන්නේ නෑ.... මට ඉලෙක්ෂන් ගැන නම් කිසිම අයිඩියාවක් නෑ"
"මීඩියා ඔක්කොම වැඩ කලානේ බං ඉලෙක්ෂන් එකට...." තල්මසා මගේ දිහා බැලුවේ අඟහරු ලෝකෙන් ආව කුරුමිට්ටෙක් දිහා බලනවා වගේ
"කවුද බං ඕවා බලන්නේ..... කියපං කව්ද ඕකා"
"සමරනායක"
"මොකා.........................?" මට හිටගන්න පුළුවන් නම් මම මෙලහට අඩි දෙකක් විතර උඩ පැනලා හිටගෙන
"ඔව් ඇයි උඹ දන්නවාද?"
"එච්චරම නෑ......" මූට මම සමරනායකව දන්න තරම් කියන්න ගියොත් අවාසි වෙනවා
"ඒ කියන්නේ මෙවන් සමරනායකගේ පුතා..."
"ඔව් මචං"
" ලිහිණි යාලු වෙලා හිටියේ මෙවන් එක්ක"
"ඔව් ඔව් උඹට මතකනේ...."
" මෙවන් කාරයා ලිහිණිව කිසිම දැන්වීමකින් තොරව අයින් කලා"
"ඔව් ඒ නිසා ලිහිණි ලෙඩ වෙන්න ගත්තා"
" ජයවීර නැත්නම් උඹේ අංකල් මෙවන්ව අරං ගිහින් තර්ජනේ කලා"
"උඹට කතාව මාර විදියට මතකයිනේ බං" මට දැනුයි මේකෙ මුල මැද අග තේරෙන්නේ...... මෙවන් එහෙම කලේ සමරනායකගේ කීමට සමරනායකගෙ නංගිට වෙච්ච දේට පලිය ලිහිණිගෙන් ගන්න. ඒත් ලිහිණි මෙවන් නිසා සිය දිවි නසා ගත්තේ නෑ... මම මේකට එන්ටර් උණා... මාව මේකෙන් කපලා දාන්න උන් මට තර්ජනේ දැම්මා..... ඒ නිසා මම මේ සීන් එකෙන් කැපුණා... දැං තාරකා දැක්කට පස්සේ මුන් තාරකාව තුරුම්පුවක් කර ගන ජයවීරයා අවුස්සන්න හැදුවේ.... ඒකත් අප්සෙට්... අන්තිමට ලිහිණිව ඉස්සුවා.
"මොනාද මචං උඹ මේ හෝ ගාල කල්පනා කරන්නේ...?"
"මොකුත් නෑ.... ඒ කාලේ කාපු කෑම මතක් උණා"
"මෙවන් කාරයා මගෙන් බේරෙන්නේ නෑ.... මුලින් ලිහිණිව හොයා ගන්න ඕනේ"
"ඔව් මචං.....ඔය කප්පන් කාරයා අපි හොයා ගමු. ජයවීර ඒ කියන්නේ උඹේ අංකල් මොනාද දැං කරන්න හිතන් ඉන්නේ?"
" එයා ඉතිං දේශපාලන පලිගැනීම් ගගා ඒකෙනුත් ඉලෙක්ෂන් කැම්පේන් කරනවා" මූ දන්නවා නම් ජයවීර මගේ තාත්තා මූ මගේ මස්සිනා කියලා මොනා වෙයිද?
"හිරාන්... ඒ කියන්නේ උඹේ අංකල්ට මේක එක සිද්ධියක් විතරයි... එයා ලිහිණිව බේරගන්න මොකුත් කරන එකක් නෑ විශේෂයෙන්ම කෝටි පහක් වියදම් කරන එකක් නෑ........"
" මටත් ඒක තේරිලා ඉන්නේ.... භානුකයා පිස්සු බල්ලා වගේ"
" අපි එකතු වෙලා මොකක් හරි ප්ලෑන් එකක් ගහන්න ඕනේ... උඹ දන්නවානේ.... මට ඇවිද ගන්න බෑ... උඹගේ කාර් එක මට ගොඩාක් ඕනෙ වෙනවා."
"උඹට ඕනේ වෙලාවක ඒක තියනවා... මගේ නම්බරේට කෝල් එකක් ගනින්"
"මට අපේ ගැන්සියේ එකෙක්වත් ඇත්ත කියන්නේ නෑ... උන් හිතන්නේ මට දරා ගැනීම නැති වෙලා මොකක් හරි අවුලක් වෙයි කියලා.....ඒත් මට ඕනෙ දෙයක් දරා ගන්න පුළුවං.... ලිහිණි කියන්නේ මමත් ගොඩාක් ළඟින් අශ්‍රය කරපු කෙල්ලෙක්...... ඒ නිසා මගේ වගකීමක් තියනවා එයාව කොයි ලෝකෙන් හරි හොයා ගන්න එක....." තල්මසා කොර වෙලා මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා
"මචං..... ලිහිණිව මට ඕනේ....."
"ඔව් අපි හොයා ගමු.... හැලපයෝ වගේ දැක්ක තැන නාගන්නේ නැතුව එකට කතාවෙලා වැඩේ කරමු"
" උඹ කියනවා වගේ ඔය කතාව කරන්නේ අපි කොහෙද?"
"මෙහෙ නැතුව කොහෙ හරි අපි වැඩේ සෙට් කර ගමු....... උඹ අනිත් උන්ව ලෑස්ති කර ගනිං මම එනවා කියලා කියන්න ඕනේ නෑ. අපි එතනදි හම්බ වෙමු" මම දැං දෙන්න යන්න ජේම්ස් බොන්ඩ් ගේමක්. ඒකත් කකුල් දෙකෙන් නෙවෙයි රෝද පුටුවෙන්.

මට වෙලාවකට හිතෙනව අපි සායකෑල්ලක් වැලක දැක්කත් ඕවර් යනවාද කියලා.... මිනිහෙක්ට වටිනාම තමන්ගේ අගේ කොටසක් සොරි උණාම ඒ මිනිහා ඒක සනීප කර ගන්න දත කන්නෙ නැතුව කෙල්ලෙක් නිසා ආයේත් අම්බානකට කන්න හදන කතාවක් මම ඉතිහාසෙවත් අහලා නෑ. එහෙම ගත්තාම මම ගිනස් පොතට යන්න ඕනෙ පොරක්. හොඳම වැඩේ තියෙන්නේ මම මේ අත ගහන්නේ කාටවත් අයිති මල් වට්ටි වලට. ඒත් ඉතිං චාටර් වෙන එක උපන් හැටියක් වෙච්ච එකේ ඕක මොකද්ද. ලිහිණිගෙන් පටන් ගත්ත මේ ඔක්කොම දේවල් අන්තිමට ඉවරක් වෙන්න ඕනේ හොඳ විදියකට.... දවසක මටත් එහෙම හිතල ඇස් දෙක පියා ගන්න පුළුවං.... මගේ ජීවිත කාලේ මොකක් හරි ගතියක් තියන වැඩකට අත ගැහුවා කියලා..... තල්මසා ගියාට පස්සේ මම එහෙම හිත හිතා ඉන්නකොට එක පාරටම මගේ කර උඩට අතක් ආව හෙන ගහනවා වගේ. මගේ තිබ්බ දරුණු කමට කවුරුවත් මාව උස්සලා ඇදෙන් තියන්නවත් උනන්දු උනේ නෑ. මම ඔලුව උස්සලා බැලුවා. කිරි අප්පේ මේ තාත්තා නේද?
"මොකද පොඩි පුතා මේකට වෙලා කරන්නේ...?"
"අඳේ ඉදලා ඇති වෙලා තාත්තේ.....?" ඒත් මට දැං ඇදට යන්න ඕනෙ වෙලා තියෙන්නේ.....
"අයියා.... කොහෙද ගියේ?" තාත්තා මාව කිහිල්ලට අත දාලා යන්තම් උස්සල ඇද උඩින් තිබ්බා
"කියලා ගියේ නෑ" මම දන්නවා අයියා ගිය තැන ඒත් තාත්තාට ඕව කියලා වැඩ කලාස් කරන්න ඕනේ නෑනේ...."
"ලබන මාසේ අපිට ඇමරිකා යන්න පුළුවං........" තාත්තා මගේ පල්ලෙහාට එල්ලෙන කකුල් දෙක උස්සල ඇඳ උඩින් තිබ්බා
"ඔය තැන් වල යන්න වියදම් කරන්න ඕනේ නෑලු...... අපේ හොද වෙදෙක් ඉන්නවා කියන්නේ?"
"මටත් කීප දෙනක්ම වෙද මහත්තුරු ගැන කිව්වා... ඒත් මට ඕනේ ඔයාව ඉක්මනට ඇවිද්ද ගන්න" තාත්තා මා දිහා බැලුවේ බඩගිනියි කියන හිඟන පැටියෙක් දිහා බලනවා වගේ දුකකින්
"අපේ රටේම ඉදලා මට ඇවිදගන්න පුළුවං කම තියෙද්දි ලක්ෂ ගානක් වියදම් කරන්න එපා තාත්තේ..... අක්කා කසාද බදින්න ඕනේ... නංගිගෙත් අනාගතයක් තියනවා... අපි ඔක්කොට තියන මේ ගෙදර උකස් කරලා මට විතරක් සළකලා වැඩක් නෑ... අපි ඔක්කොටම සතුටු වෙන්න පුලුවන් දෙයක් කරමු" තාත්තා එක පාරටම මගේ ලඟින් වාඩි වෙලා ඇස් දෙක මිරික ගත්තා.......... තාත්තාත් බවලත් වගේ ටැප් එක අරින්න පුරුදු වෙලා මම දැං මෙයාට පොඩි එකෙක් වගේ අඬන්න දෙයක් කිව්වද?
"ඉතිං මොකටද මේ...?' මටත් ටික වෙන්න දුක හිතුණා
"මම එක දවස් උඹට කිව්ව උඹ මේ ගෙදර කවුරු ගැනවත් හිතන එකෙක් නෙවෙයි කියලා.............. ඒත් අපිට වඩා උඹ අපි ගැන හිතනවා පුතේ........" තාත්තා මගේ ඔලුව අත ගෑවා
" ඔය ගේ උකස් තියන වැඩේ නවත්තන්න.......... අපි අපේ රටේ දේවල් විශ්වාස කරමු තාත්තේ..."
"මම ඒ ගැන කල්පනා කරලා බලන්නම්" තාත්තා එතනින් නැගිට්ටා
"මම ගැන අනුකම්පාවෙන් බලන්න එපා..... මට තාම ඔලුවේ පණ තියනවා තාත්තේ" තාත්තා මා දිහා බලාගෙන ඉදලා එහෙමම එතනින් යන්න ගියා.......
" තාත්තේ ................... තාත්තේ....................." නංගි හති දාගෙන දුවගෙන ආවා
" මොකද ළමයෝ මේ........"
" තාත්තේ ලොක්කයියා........." නංගිට කියා ගන්න බෑ..........
"ඉතිං........" නංගි දඩෝං ගාල සිහි නැති උණා...........
" අනේ මහත්තයා......" අම්මත් මරලතෝනි දෙනවා........... මොකද්ද මේ වෙලා තියෙන්නේ ෂිඃ.......... මට යාගන්න බෑනේ............

105 කොටස

2011-02-15T22:08:00.000+05:30

මම ඇඳට උණාට පස්සේ මුන් ඔක්කොමලා මාව වටේ යවන්න පුරුදු වෙලා. මම කවදාවත් ගැන්සිය මෙහෙම වැඩක් කරයි කියලා බලාපොරොත්තු උණේ නෑ. ඒ කියන්නෙ ලිහිණි තාම හොයාගෙන නැද්ද... ලිහිණි විදියට එදා මට කතා කලේ තාරකා තමයි. ලිහිණිට මොකක් හරි කරදරයක්වත්ද? ඒ කියන්නේ එදා මට තාරකත් බොරු කිව්වා. මම කොහොමද මුන්ගෙන් එකෙක්වත් විශ්වාස කරන්නෙ.ටික වෙලාවකින් අක්කා මගෙ ලඟට ඇවිල්ලා ඔළුව අත ගෑවා. අනික මට පෙන්නන්න බැරි මේ අනුකම්පාව තමයි.
"මොකද්ද මයියා මේ ප්‍රශ්නේ"
"කිසි ප්‍රශ්නයක් නෑ... පේන්නෙ නැද්ද මගෙ මුනේ තියන ආතල් එක"මම රෝද පුටුව කැරකෙව්වා
"ඔයා කරදරෙන් අපි ඒක දන්නවා... අපි ඉක්මනට ඔයාව ඇවිද්දවනවා" අක්කා ඔන්න ආයෙමත් කියනව. මේ කකුල් දෙක නෑ කියලා මට ඉවසන්න පුලුවං ඒත හත දෙයියනේ මේ ගල පැලෙන කෙප්ප කාටද ඉවසන්න පුළුවං.
"මේ අක්කේ මට ඇත්තටම දැං බයිලා අහන්න වෙලාවක් නෑ....." මම යන්න ලෑස්ති වෙනකොට අක්කා රෝද පුටුව පිටිපස්සේ ඉඳං තල්ලු කලා.
" කවුරුත් මගේ පස්සේ එන්න ඕනේ නෑ මම දන්නවා යන විදිය" අර අරෝන් ආතට මූඩියක් පෑගුණා වගේ මම රෝද පුටුව තල්ලු කරන් ගියා. ඇත්තම කියනවා නම් මගේ මල දුර දිගටම පැනලා තියෙන්නේ. මට කාමරේ ලඟට යන්න හම්බ උණේ නෑ මෙන්න කෝල් එකක්. මම කාමරේට අමාරුවෙන් ඇතුල් උණා.
"උඹට මයියා...." අක්කාගේ කටහඬේ පැහැදීමක් නම් තිබ්බෙ නෑ.
"කවුද?" මම ආයේ ටෙලිෆෝන් එක පැත්තට හැරෙන්නේ නැතුවම අහුවා
"මම කොහොමද දන්නේ.... ඇවිත් බලා ගන්න එකයි ඇත්තේ" අප්පටසිරි අක්කටත් මල පැනලානේ. ඇත්තනේ මේ ලොකේ මල පනින්නේ මට විතරයෑ. මම ආයේ රොද පුටුව ඌ ටර්න් එකක් දැම්මා. මේක අරං යන එක ලේසි නෑ. මම ආයේ එතනට යනකොට මිනිත්තු 5ක් විතර ගියා.
"හලෝ"
"හ හලෝ" මේ කටහඬ මට අඳුණන්න බැරිද?
"කවුද?" මම බොරුවට ඇහුවා. මම හොඳට දන්නවා ඒ තාරකා කියලා
"තාරකා..."
"ෂුවර්ද ඔය ලිහිණි නෙවෙයි කියලා" මම එහෙම අහුවේ ටිකක් තදින්
"ලිහිණි නෙවෙයි"
" මට ෂුවර් නෑ"
"තෙනුර..... ඔයාට තරහ ගිහින්"
"නෑ නෑ මට තරහ ගියේ නෑ තාම ආව විතරයි"
"ඔයාට තරහ ගන්න හොඳ නෑ"
"මට හොඳ දේවල් නරක දේවල් කියන්න ඔයා මගේ කවුද?" වැරදි මොනා හරි කියවුණාද මන්දා
"කවුද නම් මම දන්නේ නෑ... ඒත් ඔයා ඔහොම ඉන්නවා බලන්න මට බෑ "
"ඔයා මම ඉන්නේ කොහොමද කියලා දැක්කේ නෑ නේ"
"මට ඔහොම කතා කරන්න එපා තෙනුර..." ටැප් එක ලාවට ඇරිලා වගේ. මට දුක නම් තාම හිතුණේ නෑ.
"ඔයා මම ගැන කරදර වෙන්න ඕනේ නෑ.. ඒකට මගේ අම්මලා තාත්තාලා ජීවතුන් අතර ඉන්නවා. ඔයා බුවා එක්ක සතුටින් ඉන්න එකයි ඇත්තේ..." ඈ යකෝ ඒ කියන්නේ දැං මට මේ ඩෝං ගියේ බුවා තාරකා දෙන්නාගේ ෆිට් එක නිසාද? අම්මපා දැං ඒ වචන ටික කටින් පිට වෙනකං ඒක මමවත් දැනගෙන හිටියේ නෑනේ. මාර සීන් එක. දැං ඉතිං කියපුවා ගන්න යෑ.
"රුවන් මට උදව් කලේ තෙනුර..... එයා මට ඉන්න හිටින්න තැනක් හදලා දුන්න එච්චරයි"දැං නම් මාර ප්‍රෂර් එකකින් ටැප් එක වැඩ.
"එහෙම කියලා ඌත් එක්ක එකතු වෙලා බොරු කියන එක හරිද?" දැං මගේ අර තිබ්බ කටේ සැරත් අඩු වෙලාද කොහෙද?
"නෑ එහෙම කරන එක වැරදියි. ඒත් මම ඔයාට බොරු කිව්වේ ඔයා ගැන හිතලා"
"මරුම මරු කතාව"
"ඔයා මට ඕනෙ තරම් බනින්න... ඔයා ලිහිණි නිසා ගොඩාක් දුකින් හිටියේ.... ඔයාට එහෙම ඉන්න හොඳ නෑ ඒකයි මමත් බොරු කිව්වේ"
"නිදහසට මගේ මොලේ අමාරුව ගාව ගන්න ඕනේ නෑ තාරකා....."
"කුමාරි ඇන්ටිලා ඔයාව බලන්න එනකොට මාව ගෙනල්ලා කොළඹ බැස්සුවා සමරනායකලෑ ගෙදර යන්න කියලා. එයාලා හිතන්නේ ඒ මගේ මාමා කියලානේ. මට එවෙලේ කර කියා ගන්න දෙයක් නෑ.... මම සමරනායකලෑ ඇඩ්‍රස් එක හොයාගෙන හොයාගෙන ආවා. ඒ එනකොට රුවන්ලා ඒ පැත්තට මාව පාස් කරගෙන ගියා. රුවන්ලා මාව අඳුණගෙනද කොහෙද වාහනේ ඇවිත් මම කොහෙද යන්නේ කියලා ඇහුවා. මම යන තැන කිව්වාම එතන හිටිපු අනිත් එක්කෙනා එහෙ යන්න එපා කියලා මාව වාහනේ නග්ග ගත්තා. මාව වාහනේ තියා ගන්න බැරි නිසා තමයි රුවන් එයාලෑ නැන්දාලෑ ගෙදර මාව බැස්සුවේ. "
" ලිහිණි තාම ආගිය අතක් නෑ ඔයා ඒක දන්නවාද?"
"ලිහිණි ඉන්නවා.... ලිහිණිව දෙන්න එයාල ලිහිණිගේ තාත්තාගෙන් කප්පන් ඉල්ලනවා...."
"මොනවා....කවුද එහොම කරන්නේ?"
"රුවන්ලා ඒ ගැන තමයි හොයන්නේ... ලිහිණි එක්ක අරං ගිය අනිත් ගෑනු කෙනාගේ අතපය බැදලා පාරේ දාලා ගිහින් තිබිලා" තාරකා මේ කියන්නේ අළුත් අම්මා ගැන වෙන්න ඕනේ. අළුත් අම්මාව ජයවීරට අහු උණේ කොහොමද එතකොට. මාර ප්‍රශ්න ගොඩයි.
"හ්ම්ම්ම්...... දැං ඔය හොටු පෙරන එක නවත්තන්න" මම හිමින් කිව්වා
"මට සමා වෙන්න තෙනුර"
"හරි හරි..... දැං මීට පස්සේ ඔයා වැඩ කරන්න ඕනේ මට ඕනේ විදියට හරිද?"
" මොනාද?"
"රුවන්ගෙන් නිවුස් අහගෙන ඔයා මට වාර්ථා කරන්න ඕනේ.... මම දන්නවා උන් මට මොකුත් කියන්නේ නෑ කියලා"
" හා....."
" ඔයා සමරනායකලාගෙ ගෙදර ගියේ නැති එක හොඳයි, දැං බුවාගේ නැන්දා ඉන්නවාද?"
"නෑ එයා ඡන්දේ දාල එන්න ගියා"
"මමයි ඔයාට කෝල් කලේ කියලා ඔයා කොහොමද දැන ගත්තේ?"
"මේකෙ සී එල් අයි තියනවා"
"ඒකත් එහෙමද?" මට යන්තම් හිනා ගියා
"තාරකා...."
"හ්ම්ම්ම්ම්"
"කවදද මාව බලන්න එන්නේ?"
"ඔයා මට එන්න කියන ඕනෙම දවසක"
"දැං?" මම එහෙම අහලා වටපිට බැලුවා කවුරුත් නෑ.
"රුවන් ආවම එන්නද?"
"දැං රුවන් නැතුව මොකුත් බෑ වගේ නේ"
"එහෙම නෙවෙයි. මම ඔයාලෑ ගෙදර තනියම එන්න දන්නේ නෑනේ" මට හිනා ගියා.... පව් අහිංසක කෙල්ල... වෙලාවකට නප්පියට මට මෙයා එක්ක මල පැන්නට එක චුට්ට වෙලාවයි.
"මම දැං තනියම කිසි දෙයක් කර ගන්න බැරි මිනිහෙක් තාරකා.... ඔයා රුවන්ට ලං වෙන එක හොඳයි. එතකොට මම නැති කාලෙක ඔයාගෙ හොටු පිහින්න කවුරු හරි ඉන්නවා"
"ඔයාට පිස්සුද තෙනුර.....?"
"හ්ම්ම් චුට්ටක් විතර" තාරකා ටික වෙන්න හිනා උණා....
"ඔයාව සනීප කරන්න පුළුවං වෙදෙක් ගැන මම රුවන්ට කිව්වා.... ඔයා එහෙ යනවා නම් මමත් එනව ඔයාට සාත්තු කරන්න" මගේ පපුව කඩාගෙන ඒ වචන ටික බොක්කෙම තැම්පත් උණා.
"මම ගැන එච්චර හිතන්න ඕනේ නෑ..... ඔයා හොඳින් ඉන්න... "
"ඔයා කල්පනා කරලා බලන්නකෝ ... ඒ වෙද ගෙදර පුංචි පුංචි කටු මැටි කුටි වගේලු හදලා තියෙන්නේ.... වෙද මහත්තයාගේ වෙද කම් වලට සාත්තු කරන්න ගෙදර කෙනෙකුත් අරං යන්න පුළුවං"
"හ්ම්ම්ම්...... අපි බලමු ඉස්සරහාට"
" ඔයා එහෙම යනවා නම් යන්නේ ලිහිණිව හම්බ උණාට පස්සේ නේද"
"ඒ කෙල්ල පව්. දැං මොන වගේ තත්වෙකින් ඉන්නවද දන්නේ නෑ...... "

ඒත් එක්කම වාහනයක් අපේ ගෙවල් ලඟ නතර කරනවා මට ඇහුණා..... මම නිකමට ඒකෙන් බැහලා ගෙට ගොඩ වෙන එකා දිහා බැලුවා. හත්වලාමයි මේ තල්මසා නේද?

104 කොටස

2011-02-11T09:48:00.000+05:30

මාව ඉස්පිරිතාලෙන් එලියට දානකම්ම ඊට පස්සෙ ලිහිණිවත් තාරකාවත් කතා කලේ නෑ. මගේ හිතේ ප්‍රශ්න එහෙමම, ඉස්සර කකුල් දෙකට වැඳ වැඳ දිව්ව. දැං නම් මම මොන තරම් වැන්ඳත් කකුල් දෙක වැඩ නෑ. ඕකට තමයි කියන්නේ අබුද්දස්ස කාලේ වතුරත් අතින් අරන් කන්න වෙනවා කියලා. මාව ගෙදර ගෙනාවාට පස්සෙ නැන්දාලා මට රෝද පුටුවක් පරිත්‍යාග කලා. සංසාරේ තිත්ත වෙනවා අප්පා. මේකද මගේ ජීවිතේ ඉතුරු කාලේ. කොච්චර කට්ටිය මට ඇවිත් සනීප වෙනව කිව්වට මට ෂුවර් එකක් නෑ. තව මාසයයි තියෙන්නේ විභාගේට. මේකට වෙලා ඉඳගෙන මට විභාග කරන්න බැරි වෙනවා. මට දුක නෑ. ඒත් තාරකා මම වගේ නෙවෙයි එයාට ඉගෙනගන්න අරමුණක් තිබ්බා.... දැං මේ කියන විදියට ඒකත් කඩාකප්පල් වෙලාද? මට තේරෙන්නේ නෑ.
" පොඩි අයියේ..... මෙන්න ඔයාට උණුම උණු තේකක්....." නංගි මට තේක දෙන ගමන් මගේ ලඟින් වාඩි උණා
"මට පොඩි උදව්වක් කරනවාද?"
"මොකද්ද?"
"ඩයිනමයිට් එකෙන් හරියට අහලා කියනවා තාරකා කොහෙද ගියේ කියලා... එයාට නොකියා යන්න විදියක් නෑ"
"අම්මලා එළියට ගිහින් අයියේ... ඡන්දේ දාන්න.... ෆෝන් එක ලොක් කරලානේ" මම ලොකු හුස්මක් පිට කලා.... ඒත් එක්කම මගේ කාමරේට කඩාගෙන ආවේ ගැන්සිය
"මයියා නිවුස් එකක් තියනවා....."
"මොකද්ද?" නංගි හෙමින් සැරේ අපිට කතා කරන්න දීලා යන්න ගියා. බුවා ඇවිල්ලා මගෙ ලඟින් වාඩි උණා
"එකක් කිව්වට දෙකක්"
"ඉතිං කියපං.... දැං මේ කාමරේ ඇතුලේ බී බී සී වලටත් සිග්නල් නෑ"
" ඔය වගෙ කකුල් පණ නැති වුණ, අංශ භාගෙ හැදුණ කට්ටිය නිට්ටවටම සනීප කරණ වෙද මහත්තයෙක් ඉන්නවාලු පොළොන්නරුව පැත්තෙ..."
"ඉතිං..."
"ඉතිං කියන්නේ උඹේ සබ්බ සකලමනාව අරං එහෙ ගිහින් අපි සනීප කර ගමු"
"තාත්තා මාව පිටරට ගෙනියන්න ට්‍රයි එක දෙනවා"
" මේක කපන්නේ කොටන්නෙ නැතුව කරන වැඩක්"
" මම කියලා බලන්නම්" ඔන්න මට එන නිවුස්.... දැං වෙද මැදුරු තමයි මගේ නවතම නිවුස්. කාලේ වරද්ද
" තව වැඩක් තියනවා"
"මොකද්ද?" මම එච්චර ආසවකින් අනිත් එක අහන්න ගියේ නෑ... චාටර්... ඔය මොන නිව්ස් එක උණත් අන්තිමට මගේ කකුල් දෙකෙන් ඉවර වෙන්නේ
"තල්මසා ලංකාවට ඇවිත්" මම එක පාරටම අවුල් උණා
" ඌ එනවා කිව්වේ තව මාස දෙකකින් වගේ නේ"
" ඔව් ඒත් මචං ලිහිණිගේ ප්‍රශ්නෙන් පස්සේ මිනිහා ලංකාවේ"
"ලිහිණිට මිනිහාව බඳින්න වෙනවාද ඒ කියන්නේ?" මගේ කතාවෙන් ටොලායි සිකායි දෙන්නම හිනා වෙන්න ගත්තා
"නෑ බං..... තාම නෑ මුලින් ජයවීරය ඡන්දෙන් දිනන්න එපෑ ඔය ඔක්කොම වෙන්න"
"මට ලිහිණි ගැන දුකයි "
"එතකොට තාරකා" ටොලාත් මව බයිට් එකට ගන්න වගේ හදන්නේ. උන් දෙන්නම මගේ ඇස් දෙක වගේ කියලා සිංදුවකුත් තියනවා නේ.....
"තාරකාව බලන්නත් ආසයි.... උඹලා තාරකා ඉන්න තැන හොයලා බැලුවේ නෑනේ" ඒත් එක්කම අයියා කඩාගෙන කාමරේට ආවා අපි ඔක්කොම හොල්මන් වෙලා බැලුවා
" ජයවීර පුංචි නැන්දාව ආයේ මරන්න හදනවාලු ...... මල්ලිලා මාත් එක්ක යන්ද?"
"එතකොට ලිහිණි.....?" මම කෑ ගහලා ඇහුවා
"ලිහිණි ආගිය අතක් නෑ මල්ලි... අපිට එයාගෙන් ඇති වැඩක් නෑනේ..... පුංචි නැන්දාව බේර ගන්න යමු කොහොමහරි ජයවීරලාගේ ගෙදර ගිහින් එයාව පන්න ගමු"
"ලිහිණි ආගිය අතක් නෑ... " මම ලඟ හිටපු බුවාගේ අත මිරිකලා අල්ල ගත්තා
"උඹලා තාම ලිහිණිව ගෙදර ගිහින් දැම්මේ නැද්ද?" මම ඇහුවේ හොරෙන්... බුවා වටපිට බැලුවා
"මචං.. උඹ අවුල් නැතුව හිටපං අපි අයියා එක්ක ගිහින් එන්නම්"
"කරුණාකරලා මට උඹලෑ නැන්දාගේ ගෙදර නොම්බරේ දීපං" මම කෑ ගැහුවා.... බුවා අවුල් වෙනවා මම දැක්කා.... ඒත් කරන්න දෙයක් නෑ ඔක්කොම ඉස්සරහා ඌ මගේ මේසේ උඩ තිබ්බ පෑනකින් මගේ අතේ නොම්බරේ ලියලා අයියලාත් එක්ක යන්න ගියා. උන් ගියාට පස්සේ මම කාටවත් කතා නොකරම මාර ගේමක් දීලා රෝද පුටුවට පැන ගත්තා... තව නූලක් මිස් උණානම් අද මට කන්න වෙන්නේ ඉස්සරහා දත් පේලීයම නැතුව. මම රෝද පුටුව අරං යන්නේ පලවෙනියෙන්ම අට ගහන්න හදන දඬු මොණර කෝඬුකාරයෙක් වගේ. කොහොම හරි ෆෝන් එක ලඟට ගිහින් අර නම්බර් ටික අල්ලලා දාල තියනව පුංචි ඉබ්බාට හොඳපාරක් දාල කඩලා දැම්ම. ඒක ඇහිලා නංගියි අක්කයි දෙන්නම දුවගෙන ආවා. මම එයාලට උත්තර බදින්න ගියේ නෑ අතේ තියන නම්බර් එකට කෝල් එකක් ගත්තා...... ඇත්තම කියනවා නම් මට දැං බුවාවත් ෂුවර් නෑ
" හලෝ..."
"නැන්දේ මම රුවන්..... අරයා ඉන්නවාද?" මම නම කියලාවත් කතා කලේ නෑ.
"ආ ඉන්න පුතා..... තාරකා..... ඔයාට රුවන් කතා කරනවා" බුවාගේ නැන්දා ෆෝන් එක කනේ තියාගෙනම එහෙම කියනකොට මාව හිරි වැටිලා ගියා. ඇයි හත්දෙයියනේ බුවාගේ නැන්දාලෑ ගෙදර ඉන්නේ තාරකාද? එතකොට ලිහිණි. මම කතා නොකර එහෙමම ෆෝන් එක තිබ්බා.

103 කොටස

2011-02-08T22:18:00.000+05:30

" තෙනුර අතපත්තු....?" පොලීසියේ බුවා කියන්නේ මගේ නම, මම නැගිටින්න හැදුවට නැගිටගන්න බෑ.....
"ඉන්ස්පෙක්ටර් එයා අසනීපෙන් ඉන්නේ....? මොකද්ද ප්‍රශ්නේ?" මට වඩා කලබල වෙලා තියෙන්නේ සිකා.....
මූට නිකන් දියෙන් එළියට ඇදලා දැම්ම සාරි ගප්පියෙක් වගේ සන්නිය හැදිලා
"ඒක අපි දන්නවා ඉස්පිරිතාලෙක ඉන්නේ අසනීපයක් නිසානේ.... අපිට පොඩි කට උත්තරයක් ගන්න ඕනේ..."
නිකං ඉල්ලගෙන ගල් බනිස් කනවා කියන්නේ ඕකට තමයි. සිකා කට වහ ගත්තා... මුන් මගෙන් අහන්නෙ ෂුවර් එකටම ලිහිණි ගැන.
"අහන්න සර්..." මම එහෙම කියලා නැගිටින්න හදන්නකොට සිකා ඇවිත් අතින් ඇදලා මාව ඉන්දෙව්වා...
"අපිට පැමිණිල්ලක් ආවා... තෙනුර අද මේ තත්ත්වෙ ඉන්නේ මීට අවුරුද්දකට විතර කලින් සිද්ද උණ දෙයක් නිසා කියලා.... " කිරි අප්පට පූසොත් බුරපි කිව්වලු. මෙච්චර වෙන්ට ඇමතිලාගේ ළමයි පැහැරගෙන යනවා.. ඒවා පැත්තකින් තියලා අවුරුද්දක් පරණ කුණු ගොඩක් අවුස්සනවා.. අනෙ මන්දා මෙහෙමම තමයි ඉතිං හැම්දේම. රටට චිරං ජයතු....
"ඔව් ඔව්.... ඒක පරණ කතාවක්නේ."
"ඒ අයව අඳුණගන්න බෑ කියලා තමයි පහුගිය කට උත්තරේ තියෙන්නෙ ඒත් අද අපේ හිටිපු ඇමති එක්කම අතපත්තු මහත්තයා ඇවිල්ලා පැමිණිල්ලක් දැම්මා ආයේ ඒකේස් එක ඇදලා ගන්න කියලා... අපිට ඔයාගේ සපෝට් එක නැතුව වැඩේ කරන්න අමාරුයි පුතා..."
" ඉතිං ඉන්ස්පෙක්ටර් මහත්තයා ගහපු අලුත මට එයාලව මතක නැත්නම් දැං කොහොම මතක තියෙන්නද?"
"අපිට ඔයාගෙ තාත්තා වැඩි දුරටත් කිව්වේ ඒ මෙවන් සමරනායක කියලා තමයි" තාත්තාත් අරින්නේ නැති පාටයි.... දැං මෙවා කියලා මට මෙවන්ගේ කකුල් බද්ද කරන්න යෑ මේවා නිකං අපරාද වැඩ.
"මම මෙවන් කියලා කාව වත් දන්නේ නෑ... තාත්තා එහෙම කියනවා නම් ඒක ගැන හොයලා බලන්න..... මට කියන්න තියෙන්නේ එච්චරයි...." මම මොකුත් නොකියන්නේ බයකට නෙවෙයි... මට මීට වඩා ගොඩාක් දේවල් ඕකත් එක්ක විසඳගන්න තියනවා.... අනිත් එක දැං මට ඉස්පිරිතාලේ පයිප්ප දිගේ බඩ ගාන්නත් බැරි එකේ කටවහගෙන ඉන්න එක තමයි කිඩ්නියෙන් දැනෙන එකම දේ.... පොලිස් අංකල් මගේ දිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන ඉඳලා. ආයේ කතා කලා
"මට ඔයාගෙ කට උත්තරේ නැතුව මේ වැඩේ දිගටම කරන්න විදියක් නෑ... ඔයාගේ කට උත්තරේ වෙනස් කරන්න ඕනෙ නම් මට කතා කරන්න පුතා..." පොලිස් අංකල් කාමරෙන් එළියට ගියා සිකා දොර වහලා ඇවිල්ල මගේ දිහා බලාගෙන හිටියේ උගෙන් මම මොනා හරි මංකොල්ලා කෑවා වගේ....
"මොකද බං.... වල් ඌරා වගේ "
"වල් ඌරා තමයි.... බලපං මෙවන් කාරයාව යසට කොටු කරන්න තිබ්බානේ ඇත්ත කිව්වා නම්....."
"මචං.... අහක ඉන්න සරුපයෝ සරම අස්සට දාගෙන උන් කෑවා කියලා නඩු යන්න ඕනේ නෑනේ.... මෙවන් කාරයා කොහෙන් ගියත් මගෙන් බේරෙන්නේ නෑ.... ඕක පොලිසියට අහු උණොත් බේරෙන්න අන්තිම ලේසියි.... උගේ තාත්තා සල්ලි කාරයෙක් මම දන්න විදියට.... ඒත් ඕකට ගේම දෙන්න ඕනේ ඇඩ්‍රස් හොයා ගන්නේ නැති වෙන්නේ ඒ නිසා පොඩ්ඩක් ඉවසපං...."
"උඹට ඇඩ්රස් හොයා ගන්න වෙයි දැං හැංගෙන්න උඹේ තාත්තාගෙන්"
"මම හිතන්නේ නෑ ... මම මට ගහපු කතාව එයාට කියලා නෑ.. ඒත් තාත්තා එදා අපි කතා වෙනවා අහගෙන හිටියා.. එයා දන්නවා මම ගුටි කෑවේ ලිහිණි නිසා කියලා"
"උඹේ තාත්තාට උඹම උත්තර දීපං එහෙනං....."
"මම හිතුවෙ පොලිසියෙන් ආවේ ලිහිණි ගැන කට උත්තර ගන්න කියලා"
" මාත් එහෙම හිතුවා බං..."
"බුවා ලිහිණිව ගෙදර බැස්සුවා නම් හරි"
"හ්ම්ම්ම්" සිකා සද්ද නැතුව ආයෙ ටීවී එක පැත්ත බලා ගත්තා.......
මම ටික වෙලාවක් කල්පනා කර කර හිටියා.... ඇත්තටම මම අනාගතේ ප්ලෑන් කරන්න පුලුවං කමක් දැං නෑ.... ආයේ කන පැලෙන්න මේක වදිනවා. මම අත ගාලා ටෙලිෆෝන් එක අතට ගත්තා
"හලෝ......"
" තෙනුර..............." මම ටික වෙලාවක් කතා නොකර අහන් හිටියා මේ ලිහිණිද තාරකාද මම දන්නේ නෑ.. ඒත් මේ ඒ දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක්.
"කවුද මේ....."
"මම තාරකා........" අනේ දෙයියනේ මේ ඔයාද..... ඒත් මම කතා කරන්න හොඳ නෑ... කියන දේ අහන්නේ නෑ නේ
"ඇයි දැං කතා නැත්තේ...."
"මට ඔයා එක්ක කතා කරන්න දෙයක් නෑ..." මම මල පැන්නා වගේ කතා කලා....
"මෙහෙම කරන්න එපා.... තෙනුර ඔයා බලන්න මම එන්න ඕනේ, ඒත් මට එන්න පුළුවං කමක් නෑ"
"නෑ නෑ කවුරුත් මාව බලන්න එන්න ඕනේ නෑ"
"නපුරු වෙන්න එපා තෙනුර...... "
"ඔව් ඒ මගේ උපන් හැටි "
" ඔයාට ලිහිණි කතා කලාම නම් නලෝලා කතා කරයි...." කිරි අප්පේ මෙයාට ඩෝං ගිය තරම්..... අර කම්බුලේ වල බලාගන්න මට ඔන්න මාර ආසවක් එන්න ගත්තා....
" මට එක එක්කෙනාව නළවන්න ඕනේ නෑ..."
"ඔව් ඒක නම් මම දන්නවා..... මම ෆෝන් එක තියෙනවා........"
" ඔහොම ඉන්නවා..... තමුසේ ඩයිනමයිට් පරාදයිනේ...." මම කලබල උනේ තාරකා ෆෝන් එක තියෙයි කියලා
"මට ඔයා එක්ක රණ්ඩු වෙන්න ඕනේ නෑ... මට ඕනේ ඔයාට කොහොමද කියලා දැන ගන්න විතරයි...."
"කවුද ළමයෝ රණ්ඩු උනේ.... හරි දැං ඔයා කොහෙද ඉන්නේ...."
"කොළඹ"
" කොළඹ කොහෙද, සමරනායකලාගේ ගෙදරද?" තාරකා ටික වෙලාවකට සද්ද නැති උණා....
"තාරකා........"
"මම ඔයාට හෙට කතා කරන්නම්"
" මට උත්තරයක් දෙන්න......"
" මට ඉන්න තැන කියන්න බෑ... ඒත් මම හොඳින්"
"මට ඔයාව බලන්න ඕනේ තාරකා"
"මටත්...." තාරකා ඒක කිව්වේ බර කරලා ඒත් රහසින්
"එහෙනම් මට ඉන්න තැන කියන්න මම මගේ යාලුවෙක් එවන්නම් ඔයාව එක්කගෙන එන්න"
"මම ඔයාව බලන්න පුළුවං ඉක්මනට එන්නම්...."
"ඔයා කොහොමද මගේ හොස්පිටල් නම්බරේ දැන ගත්තේ...?"
"මම මේකලාට කෝල් කරලා අහගත්තා......."
"කොහෙටද?"
"ගෙදරට"
"ගෙදරට? "
"ඔව්...ඇයි?" මාව ටිකක් අවුල් උණා අද නැන්දාලා අපේ ගෙදර ඉන්නවා කියලා නේද ගියේ.............
"ඔයා දැං ද කෝල් කලේ..."
"ඔව් තෙනුර ඇයි?"
"නෑ නිකං......"
"මම ඔයාට හෙට කතා කරන්නම්"
"හරි හෙට කතා කරන්න" තාරකා ෆෝන් එක තියන්න කලින් මම ෆෝන් එක තිබ්බා.. ඊට පස්සේ ඉස්පිරිතාලෙන්ම මම ගෙදරට කෝල් එක ගත්තා... වෙලාව 8ට විතර ඇති....
"හලෝ............" එහා පැත්තේ කතා කරන්නේ නංගි
"නංගි.... නැන්දාලා ගෙදර ගියාද?"
"නෑ අයියේ.... ඇයි?"
"ඩයොනමයිට් එක ඉන්නවාද?"
" ලොකු එකද පොඩි එකද?" එහෙම කියන ගමන් නංගි හිනා උණා
"පොඩි...." ඒත් එක්කම ෆෝන් එකෙන් ඇහුණේ පොඩි ඩයිනමයිට් එකේ කට හඬ කන පලාගෙන
"ඇයි අපිව හීනෙන් පේනවාද?" මගෙ හිත හිරි වැටිලා ගියා........... ඇයි තාරකා මට බොරු කිව්වේ..... එයා කොහෙද ඉන්නේ.... දැං එයා කොහොමද මම ඉන්න තැන දන්නේ..... මේවා මාව ෆුල් හොල්මන් කරලා ගිය ප්‍රශ්න

102 කොටස

2011-02-06T21:49:00.000+05:30

මට මෙතන ඉඳං මොනා කරන්නද හිතා ගන්න බැරි උණා..... හැමදේම ගැන හම්බ කලකිරීමක් දැනෙන්න ගත්තා. ලිහිණි මොන තරම් අහිංසකද එයාගෙන් මොකට පලි ගන්නවාද?ඒත් එක්කම බුවයි, ටොලයි ආපහු කාමරේට ආවා..
"සිකා උඹ මයියා එක්ක හිටපං... මමයි ටොලයි භානුකයා එක්ක මෙවන්ලාගේ ගෙදර යනවා...."
"භානුකයා මෙවන්ලාගෙ ගෙදර දන්නවාද?" මගේ තිබ්බ කලබලේ වචන වලින් ඇහෙනකොට මටවත් තේරුම් ගන්න බෑ වගේ....
"ඔව් ඌ දන්නවාලු..... "
"මචං.... මාවත් අරං පලයං.... මෙනුකයා ලිහිණිට කරදරයක් කරයිද දන්නේ නෑ..."
"උඹට පිස්සුද මයියා..... අපි බලාගන්නම් උඹ බය වෙන්න එපා..."
" මෙන්න මේ මගුල් සේලයින් එක ගලවන්න මට උදව්වක් දීපං... මට ඇති ලොකු ලෙඩක් නෑ...."
"මයියා උඹට බෑ..... අද හවස් වෙන්න කලින් මම ලිහිණිව උඹ ලඟට ගෙනාවේ නැත්නම් මට උඹ බුවා කියලා කතා කරන්න එපා.....වරෙං ටොලා" බුවා ටොලාවත් අඬගහගෙන එතනින් යන්න ගියා මගේ ලෝකෙම නිකන් අමුතු වේගෙන එනවා මට දැනෙනවා.... ඒත් අමුතු කරගෙන් බෑ මමත් ජීවත් වෙන්න එපෑ. විශේෂයෙන්ම හොඳට හිතලා බලලා කරේ දාගත්ත අමාරු දෙක නැති වෙනකන්........... එක්කෙනෙක් ලිහිණි අනිත් එක්කෙනා තාරකා.
"උඹ මොනාද මේ හිතන්නේ... වැඩිය හිතන්න ඕනේ නෑ..... අපි බලමු.."
"මචං..... ලිහිණි කියන්නේ අහිංසක කෙල්ලෙක්..... එයාට මොන හරි උනොත් ඒ උනේ මාව බලන්න ඇවිල්ලා...."
"මයියා... පිස්සු කියවන්නේ නැතුව හිටහං....." නංගිත් මගෙ ලඟට ඇවිල්ලා මගේ ඔළුව අත ගාන්න පටන් ගත්තා... මට පෙන්නන්නම බැරි මෙ අනුකම්පාව තමයි....

හවස වෙනකන් මගේ පපුව තිබ්බේ බිත්තර තම්බන ගානට රත් වෙලා ඒ අස්සේ අම්මලා නැන්දලා ඇවිල්ල රොටි පුච්චගෙනත් යනවා. සිකා මගේ ලඟ තනියට ඉන්න පොරොන්දු උණ නිසා අනිත් ඔක්කොම හෙට එනවා කියලා යන්න ගියා..... මගේ කාමරේ තියන ටෙලිෆෝන් එක ටික වෙලාවක් වදින්න ගත්තා..... මට එක පාරටම නගිටින්න පුළුවං එකෙක් යෑ සිකා ෆෝන් එක ගත්තා
"හලෝ"
"මචං උඹලා මාර පොරවල්නේ..." මෙ සිකා කතා කරන්නේ බුවා එක්කද කොහෙද?
"ආ.... මයියා ඉන්නවා හිටපං...." සිකා මට ෆෝන් එක දුන්නා....
"බුවා මචං ලිහිණි...."
"ඒක තමයි බං.... ලිහිණි ඉන්නේ අපිත් එක්ක......."
"ෂුවර්...." මට මාර සතුටක් දැනුණා.....
"ඔව් ඔව්... ආ කතා කරපංකෝ...." බුවා කතා කරලා ටික වෙලාවකින් ලිහිණි කතා කරන්න ගත්තා....
" ලිහිණි"
"මම සනීපෙන් තෙනුර..............."
"මෙවන් කාරයා මොනාටද ඔයාව...?"
"දැං ඒවා වැඩක් නෑ..."
"කෝ ඔයාගේ අම්මා....?" මම ප්‍රශ්නේ අහලා ටික වෙලාවක් යනකන් සද්දයක් තිබ්බේ නෑ..."
" ලිහිණි......"
"මම හොඳින් තෙනුර... අම්මා.... ගියා..."
"කොහෙද?"
"මේ මේ....." ටික වෙලාවක් ආයේ සද්ද නෑ....ලිහිණි මොනා හරි මගෙන් හංගනවා වගේ
"ලිහිණි..........."
" එයා ගෙදර ගියා.........."
"ගෙදර කොහෙද? එයාට ගෙදරක් නෑ හොටේල් එකක ඉන්නේ...."
" ආ ඔව් හොටේල් එකක තමයි" ලිහිණි කතා කරන්නේ හරි අමුතු විදියට
" ලිහිණි කොහෙද දැං ඉන්නේ...."
" රුවන්ලාගේ ගෙදර....." බුවාට අමු කැවිලාද...? ලිහිණිව ගෙදර බැස්සුවේ නැත්නම් බුවාට ජය වීරගෙන් මැරුම් කන්න වෙන්නේ... මේ බූරු පැටියාට ඒක තේරෙන්නේ නැද්ද?
"ඔයාට පිස්සුද... දැං ගෙදර යන්න...."
"මට ගෙදර යන්න බෑ...."
" පිස්සු නොකර ගෙදර යන්න ලිහිණි........"
" මම ඉක්මනට යන්නම්....."
"ලිහිණි..... ප්‍රශ්න හදා ගන්න එපා....."
"නෑ මට ඔයාව බලන්න එන්න ඕනේ ...." මෙන්න ටැප් එකක් අරින සද්දයක් වගේ ඇහෙන්න ගත්තා....
"ලිහිණි අඬනවාද?"
"අඬන්න එපා ලිහිණි... දැං එකපාරක් ඇවිත් වෙච්ච දේ දැක්කානේ... ආයේ ආවොත් මොනා වෙයිද දන්නේ නෑ..... හරි නැනීගේ ෆෝන් නම්බරේ දෙන්නකෝ..... මම කෝල් කරන්නම්"
"නැනී ඒ කවුද?" මේක හතරබීරි කතාවක්නේ නැනී එයා නැත්නම් මමද දන්නේ....?"
" ලිහිණි ඔයා හොඳ සිහියෙන් නේද කතා කරන්නේ......?"
"මට මහන්සි තෙනුර......" ඒත් එක්කම බුවාගෙ කටහඬ ඇහෙන්න ගත්තා....
"මචං ඔන්න දැං අප්සෙට් නැතුව හිටපං...."
"ලිහිණිව උඹලෑ ගෙදර තියා ගන්න එපා බං...."
" උඹට මාව සැකද?"
" නෑ නෑ..... එත් ජයවීර දැං පිස්සු බල්ලා වගේ ලිහිණිව හොයනවා ඇති...."
"මට තේරෙනවා..... දැනට ලිහිණි ඉන්නේ අපේ නැන්දාලෑ ගෙදර... එයා තනියමනේ ඉන්නෙ මම ලිහිණිව එහෙ නැවත්තුවා... නැන්දාත් ලිහිණි ඉන්නවාට කැමති උණා.... උඹ අවුලක් කර ගන්න එපා..... ලිහිණි හොඳින්..."
"මචං..... මෙවන්..........."
" ඌ ගැන මම බලා ගන්නං දැං උඹ ගින්නක් නැතුව නිදා ගනිං" මම බුවා ෆෝන් එක තිබ්බට පස්සේ ෆෝන් එක තිබ්බා... ලිහිණි මාත් එක්ක කතා කලේ දවල් මාත් එක්ක කතා කලා වගේ නෙවෙයි... එයා මම අහන දේකට උත්තර දෙන්න කලිං ගොඩාක් හිතන්න පටන් ගත්තා......අනික.. එයා මට ගොඩාක් දේවල් කියන්න හදනවා වගේත් දැනෙන්න ගත්තා... එයාගේ කට හඬ මාව තවත් අවුල් කලා.... මොකද්ද මේකේ තේරුම..... සිකා මෙලෝ සිහියක් නැතුව ටීවී එක බලනවා....
"අද සවස් භාගයේ විපක්ෂ අපේක්ෂක ඇම් ජයවීරගේ දියණිය කිසියම් පිරිසක් විසින් පැහැරගෙන යනු ලැබ ඇත... මෙ පිලිබඳ අදහස් දක්වන අපේකෂක ජයවීර පවසන්නේ මේ සියල්ල දේශපාලන පලි ගැනීම් බවයි...ඇය සොයා බැලීමට රජය රහස් පොලිසියට භාර දී ඇති අතර මෙයින් රජයට කරන්නාවූ බරපතල චෝදනාව ඉල්ලා අස් කර ගන්නා මෙන් ඉල්ලා සිටී..........."
මෙන්න ටීවි එකෙත් ලිහිණි ගැන කියනවා... ලිහිණි බුවාගේ නැන්දාලාගේ ගෙදර ඉන්න බව දන්නවා නම් ඒ මිනිස්සුන්වත් මරලා ලොකු විනාසයක් කරනවා......... එත් එක්කම මගේ ඉස්පිරිතාලේ දොරට කවුදෝ සද්ද කරන සද්දයක් ඇහෙන්න ගත්තා... සිකා ගිහිං දොර ඇරියා...... ඉස්පිරිතාලේ දොරෙන් ඇතුලට ආවේ පොලිසියෙන්.........ඒ පාර මේ මොකද්ද මේ සිද්ධිය..........

101 කොටස

2011-02-02T22:03:00.000+05:30

මෙතන මොනවයින් මොනවා වෙයිද කියලා හිතා ගන්න බැරි වෙලා තියෙන්නෙ....
"අම්මි..............." ලිහිණි එක පාරටම කෑ ගැහුවා..... බුවා මගේ දිහා බැලුවේ පරක්කු වෙලා හරි පළමු වේදිකාවට ආව කෝච්චිය දිහා බලනවා වගේ........ මගේ අළුත් අම්මත් කියා ගන්න දෙයක් නැතිව එතනම ඉන්නවා. මෙන්න එක පාරට කෙහෙල් කඳක් කැපුවා වගේ ලිහිණි ඩවුන්ද පල්ලම්........ බිමටම වැටෙන්න නොදී සිකා ලිහිණිව අල්ල ගත්තා... මාව ඒක දැකලා ෆුල් අබ්ලික්... අළුත් අම්මා දුවගෙන ඇවිල්ල ලිහිණිව තුරුල් කර ගත්තා....
"ලිහිණි............. අනේ ලිහිණි... දුව..... ඔය වතුර ටිකක් දෙන්නකෝ" ටොලා මගේ ඇඳ ලඟ තියන මේසෙ උඩ තිබුණ වතුර කෝප්පෙ ඒ පැත්තට දුන්නා.. මම බුවාගෙ අතේ එල්ලිලා බිම දේවල් බලන්න පොඩ්ඩ වෙන්න ඉඳ ගත්තා.....
"අම්මී.............. අනේ මගේ අම්මී......." ලිහිණි අළුත් අම්මා බදාගෙන අඬන්න ගත්තා....... ඇති යන්තම් කෙල්ලට අවුලක් නෑ... මේකත් මාර වැඩක් තමයි.... පිස්සු හැදනවා.... හැබැයි දැං අළුත් අම්මට නම් ගැලවිල්ලක් නෑ..... හැම දේම වෙන්නේ මාර හොඳට කිව්වාලු.
"ඔයාට කොහොමද මගේ දූ....."
"අනේ මාව ඔයා එක්ක එක්කන් යන්න අම්මී............. අනේ ප්ලීස් මට තාත්ති එක්ක ඉන්න බෑ...." ලිහිණි පොඩි එකෙක් වගේ අඬනවා.....
"නැගිටින්නකෝ දූ.... මේ බලන්න පොඩි ළමයෙක් වගේ අඬන එක නවත්තන්න... දැං අම්මි ඇවිත්නේ ඉන්නේ....." ලිහිණි බිම ඉඳලා අළුත් අම්මගේ අතේ එල්ලිලාම නැගිට්ටා...........
"රුවන්... ඔයා ඉක්මනට දුවලා ගිහින් භානුකට කියවාද අපේ අම්මිව හම්බ උණා කියලා..........." බුවා මගේ දිහා බැලුවේ මේ මොකද්ද බං මේ හරුපේ කියලා අහනවා වගේ.මම ඇහැක් ගහලා අර කිව්ව වැඩේ කරන්න කියලා ඔළුවෙන් කියලා දැම්මා......
"භානුක එන්න ඕනේ නෑ....... අපි යමු භානුක ලඟට...... පුතා....." අළුත් අම්මා මගේ පැත්ත හැරුණා.....මම නිකන් පිස්සු හදිලා වගේ ගියා........
"ඇයි....?"
"තාත්තා කෝ..." අළුත් අම්මා මාත් එක්ක කතා කරනවා ලිහිණි බලාගෙන හිටියෙ පුදුමෙන්
"දැං ඇවිත් එළියට ගියා....."
"මෙන්න මේක තාත්තාට දෙන්න..... මම එන සෙනසුරාදා ආයේ ආව තැනටම යනවා......"
"හදිස්සියේම....." මම ලිහිණි දිහා බලන ගමන් කිව්වා
"ඔව් තව කාටවත් මම නිසා කරදරක් වෙනවා බලන්න මට ඕනේ නෑ..... ඔයාලා හොඳින් ඉන්න...." අළුත් අම්මා ලිහිණිවත් එක අතකින් තුරුල් කරන් දොර පැත්තට ගියේ කහ පාට එනිලොප් එකක් මට දීලා.....
"අම්මේ..............." මට ඉබේටම කියවුණා... ඒක ඇහුණ ගමන් එක පාරටම අළුත් අම්මා මා දිහා බැලුවා.... එයාගෙ ඇස් දෙකේ තත්පරේට කඳුළු පිරෙන්න ගත්තා....
"ඇයි පුතේ........."
"පරිස්සමෙන් යන්න.... යනකොට ලිහිණිවත් එක්කන් යන්න එයාට ඔයාව ඕනේ වෙන කාටවත් වඩා" අළුත් අම්මා ලිහිණි දිහා බැලුවේ ඇස් වලින් කඳුළු ගලද්දි..... ලිහිණි මගේ දිහයි අම්මා දිහයි බැලුවෙ මොකුත් තේරුම් ගන්න බැරි මොකද්ද එකක් දිහා බලනවා වගේ..... එ දෙන්නා කාමරෙන් පිට උණා... දැං ඉතිං කටවල් ඇරන් ඉන්න මගේ ගැන්සියට ඔක්කොම ටික කියන්න ඕනෙ නේ..... මම හුස්මක් එහෙම ඇරලා කතාව මුල ඉඳං අග වෙනකම්ම කියලා දැම්මා......
කතාව ඉවර වෙනකොට ඔක්කොමලා හිටියේ මනෝ ලෝක වල....
"මයියා කතාවේ හැටියට ලිහිණි කියන්නේ තාරකාගේ නිවුන් සහෝදරියක් වෙන්න පුළුවන්" බුවා අන්තිමට කට ඇරියා....
"මටත් ඕක හිතනවා බුවා..... ඒත් හරි විස්තරක් දැන ගන්නේ නැතුව ආවට ගියාට ඔය කෙල්ලෝ දෙන්නටම බලාපොරොත්තු දෙන්න අපට බෑනේ...."
"අපි දැං මොකද කරන්නේ..... උඹත් අර ගහෙන් ගෙඩි එනවා වගේ ෆුල් කචල් උණානේ...."
"මොනා කරන්නද ටොලා.... වෙන්න තිබ්බ දෙයක් තමයි...."
"මට මෙ වෙලාවට තමයි අර මෙවන් කාරයාට දෙන්න හිතෙන්නෙ ගිය ආත්මේ මතක් වෙන්න" බුවා දත් මිටි කන්න පටන් ගත්තා.....
"කලබල වෙන්න ඕනේ නෑ..... අපි එන විදියකට මූණ දෙමු.... උඹලා මට උදව්වක් කරන්න ඕනේ...."
"උඹට නොකරන උදව් අපි ලඟ තියනවාද කියපං..."
"අර කියනදෙයක් තේරුම් ගන්නේ නැති පිස්සි සමරනායක ලඟට ඇවිල්ල කියලා ඩයිනමයිට් එක කිව්වා...."
"කවුද තාරකාද?"
"වෙන කවුද බං.... ඒකි අමාරුවක වැටෙයි කියලා මට සෑහෙන බයක් තියනවා...."
"උඹ බය වෙන්න එපා අපි අද හවසට ඒ පැත්තේ සර්ච් එකක් දාගෙන එන්නම්"
"පුළුවන් නම් එහෙන් පන්නගෙන මෙහෙට ගේන්න බලන්න..."
"මෙහෙ ගෙනල්ල උඹ එක්ක හොස්පිටල් එකේ තියන්නද, කාලා තියෙයි එහෙනම්" සිකාගෙ කතාවෙන් ඔක්කොටම අම්බානකට හිනා...
"මූට මූඩ් එක එන්න බෝතලයක් විතර කරුණා කරන්න ඕනේ..."
"ඔව් කෙල්ල මෙහෙට අරන් එනවා නම් උඹලා අනිවා බෝතලයකුත් ගෙනල්ල දීපං නැත්නම් උඹලාගේ මහනසිය අපතේ..."
"මයියෝ විහිළු නෙවෙයි උඹ කෙල්ලව මෙහෙ පන්නගෙන ඇවිල්ල මොකද කරන්න හදන්නෙ...."
"තාත්තා මාත් එක්ක දැං ශේප් බුවා... මම එයාට පොඩි ටෝකක් දාලා තාරකාව එහෙ ගෙනියනවා.....
"හරි අපිට කරන්න පුළුවන් දෙයක් කරන්නම්......"
" පොඩි අයියේ මාර වැඩේ... පොඩි අයියේ..." ඉස්පිරිතාලේ දෙවනත් වෙන්න කෑ ගහගෙන නංගි දුවගෙන ආවා. මගේ ලඟට දුව ගෙන ආව නංගි එකපාරටම මොකද්දෝ මතක් වෙලා වගේ හිට්ටා....
"මොකද අයිසේ සුනාමියක්වත්ද?... රැල්ල එන්න කලින් කියනවා... දුවන්නත් බැරි එකේ...."
" පොඩි අයියේ... ඔයාට දැං කොහොමද?" නංගි ගොත ගහ ගහා අර ආව කලබලේන්ම මගෙන් කිසිම අදාල නැති ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා....
"මේ බයිලා නොගහා කියන්න පෙරලන් ආව එක කියනවා....."
"ලිහිණි අක්කාවයි අර පුංචිවයි එලියට යනකොට සුදු වෑන් එකක නග්ගගෙන ගියා...." ඒක අහපු ගමන් බුවයි ටොලයි ඒ පැත්තට දිව්වා..... මට කරන්න දෙයක් තිබ්බේ නෑ ... හයියෙන් මිට මොලවලා ඇඳට රිදෙන්න ගහනවා මිසාක්..... සිකා මගේ ලඟට ඇවිල්ලා මගේ කරට අත දාගත්තා... මට මොනවත් මතක් උනේ නෑ... ලිහිණි කිව්වා නේ ද මෙවන් එයාව උස්සනවා කිව්වා කියලා මේක නම් ඒ හාල්පාරුවාගෙම වැඩක්.. අනේ ලිහිණි මම දැං මොකද කරන්නේ මගේ කකුල් දෙක පණ නෑ හත්දෙයියනේ.......

100 කොටස

2011-02-01T22:50:00.000+05:30

"මයියා මචං... මොකද්ද බං මේ සීන් එක" බුවා කඩාගෙන මගෙ ලඟට ආවා..... මම තවත් වෙලා තාරකා දිහා බලාගෙන හිටියා..... ලොකු ඩයිනමයිට් එකයි පොඩි එකයි දෙන්නාම මම වගේම කොර වෙලා.. කටවලුත් ටික වෙන්න ඇරිලා....
"මෙයාව කොහෙන්ද අරං ආවේ... "මම තාරකා දිහා බලලා නගිටින්න හැදුවා.... බුවා මාව අතකින් අදලා නගිටින්න සප් එක දුන්නා.....

"මෙයාව පන්නගන්න බුදු ගේමක් දුන්න මයියා..... භානුකයා තමයි පන්න ගත්තේ....? අපි දැනගන්න කලින් භානුකයා ඔක්කොම දැනගෙන ඉඳලා තියෙන්නේ...." මට තාම පිස්සු පිට්ටු වගේ මෙලෝ කතාවක අඟ මුල මැද හොයාගන්න බෑ. භානුකයා කොහොමද තාරකාව දන්නේ..... මම ඉබේටම නංගි දිහා බැලුවා, නංගි කට ඇඟිල්ලකින් වහලා සට් අප් කියලා වගේ කිව්වා.....
"ඔයාට මේ මොකද උනේ තෙනුර....." තාරකා මගේ ඉස්සරහා ටැප් එක අරින්න පටන් ගත්තා.... අප්පටසිරි කැඩිච්ච අතත් සනීප වෙලාද? මම තාමත් අර පිස්සොන්ගේ මි කතුරට අහුවෙච්ච මීයා වගේ... මස්ද මාළුද කිය කියා බලාගෙන ඉන්නවා
" මයියා..... මයියා....." මම අඬන තාරකා දිහා සෙල්මුවා වෙලා හිටිය නිසා ටොලා මගෙ අතට තට්ටු කරලා කතා කලා ඇත්තමයි දැං මගේ හිතත් අබ්බගාත වෙලා වගේ

"මොකද්ද බං මේ සීන් එක භානුකයා ආවනම් ඇයි එන්නේ නැත්තේ..." බුවා හීන් සැරේ අපේ නංගි දිහා බැලුවා.... භානුකයාව උඹලෑ තාත්තා දන්නවානේ බං මෙතන ප්‍රශ්නයක් වෙයි කියලා ඌ පහල ඉඳලා ලිහිණිව විතරක් උඩට එව්වා....

"ලිහිණි....." කිරි අප්පේ මේ ලිහිණිද? කවදාහරි දවසක මම මුන් දෙන්නා හින්දා හොම්බකටත් අබ්බගාත කර ගන්නවා. පොඩි ඩයිනමයිට් එකටයි ලොකු ඩයිනමයි එකටයි පාගල් වගේ කටත් ඇරගෙන ලිහිණි දිහා බලාගෙන ඉන්නවා
" මේ මොකද ලිහිණි අඬන්නේ....... මම තාම ජීවත් වෙනවා හලෝ... ඔහොම අඬලා මම මැරුණාම අඬන්නේ කොහොමද?"
"පව් කතා කියන්න එපා තෙනුර..... ඔයාට ඩොක්ටර්ලා මොනාද කියන්නේ...?"
" පපුව ලබ් ඩබ් ගානකන් ජීවත් වෙනවා ඊට පස්සේ මැරෙනවා කියලා තමයි එයාල කියන්නේ...." බුවා කට පැත්තකට කරලා හිනා වෙනවා දැක්ක සිකා නම් තාම ඉන්නේ කජු වෙලා..... අපිට මෙහෙමම ඉන්න ඇරලා නංගිලා කාමරෙන් එළියට ගියා.
" ඔයා තාමත් විහිළු කරන එක නවත්තලා නෑ..... " ලිහිණි කදුළු පිහ ගත්තාට ආයේ හෝ ගාල කඳුළු වැක්කෙරෙනවා
" වෙන්න තියන දේවල් නවත්තන්න අපි කාටවත් බෑ... ලිහිණි මේක වෙන්න තිබ්බ දෙයක්... ඒක ඔයාගෙ කඳුළු වලට නවත්තලා දාන්නත් බෑ... මම පැත්තක් අල්ලන් බුම්මගෙන හිටියා කියලා නවත්තන්නත් බෑ "
"ඔයාට මේ හැමදෙයක්ම උනේ මම නිසා නේද තෙනුර..." එයා මෙන්න ආයෙමත් ශවර් එක ඇරියා වගේ හදන්නේ.
"පිස්සු නැත්නම් හොඳයි"
"මට සමා වෙන්න තෙනුර... " අනේ ඇත්තමයි මේ ගෑනු සංහතියට අඩුවක් නැතුව ලැබිලා තියන එකම දේ මේ ටැප් එක. ඒත් හත් දෙයියනේ කොච්චර මෙයාල අඬනවා දැක්කත් අපෙත් බොක්කටම වදිනවානෙ මේවා...." හරි ලිහිණි දැං ඇඬුවා ඇති නේ..... තෙනුර ඉස්සරහා අඩන්නෙ නෑ කියලා ඇවිල්ල මූණ බලාගෙන හොටු හීරුවාම හරිද? බුවාට තද වෙලාද කොහෙද?
" මට දුක හිතුණු හැම වෙලාවකම රුවන්, තෙනුර කිව්ව මොනා හරි පිස්සුවක් මතක් කරලා මම දුක නැති කරන් හිනා උණා... මාව සන්තෝසෙන් තිබ්බ තෙනුර අද අසරණයෙක් වගේ මේ ඇඳේ ඉන්නකොට මට කියන්නේ හිනා වෙන්න කියලාද?"
"මයියා කවදාවත් හිතෙන් වැටෙන එකෙක් නෙවෙයි ලිහිණි... ඔහොම තියා ඕකා මලත් මැරෙන්නේ පපුවෙ හිනාව පුරෝගෙන ඒ නිසා ඔයාගෙ කඳුළු ඌට බරක් කරන්න එපා... අනික මයියා සනීප වෙනවා.. ඌට නැති උනේ කකුල් දෙකයි ඒත් ඌ දන්නව ඌ ලඟ කකුල් හයක් තව ඉතුරුයි කියලා..... ඒ නිසා මූව වට්ටන්න හිතන තරම් ලේසි නෑ..." මගේ බුදු අම්මෝ බලාපල්ලකෝ බුවාගේ ස්තූති කතාවේ තරම........ ඇඬෙනවා..... මොනා උණත් කතාව ඇත්ත මම දන්නව මගේ ලඟ වෙන කවුරු නැතත් මුන් ඉන්න බව.
"ඒ කතාව දැං අපි පැත්තකින් තියමු.... ලිහිණි කොහොමද ගෙදර තත්ත්වේ...?"
"තාත්තාට තව දවස් 4යි ඉලෙක්ෂන් එකට තියෙන්නේ... එයා පිස්සු බල්ලා වගේ එහෙ මෙහෙ දුවනවා..... භානුක එයාගෙ අම්මා හොයනවා, ඉදලා හිටලා ගෙදර එන්නේ..... මම තනියම අර ගෙදරට වෙලා ඉන්නවා.... ඒ අස්සේ තව ප්‍රශ්නයක් තෙනුර..."
"ඒ මොකද්ද ඒ ?"
" මෙවන් මාව උස්සනවා කිය කියා රට වටේ යනවා.... "
" බර බලන්නද?" ටොලාගෙ කතාවට කට්ටියම හිනා වෙන්න ගත්තා
" ටයිට් සිකිරුටි මැද මම ඉන්නේ අදත් මම ගෙදරින් පැන ගත්තේ මොන තරම් අමාරුවකින්ද?"
"ඒකත් එහෙමද?"
"ඔව් ඒත් ඔයා ඒවා හිතන්න ඕනේ නෑ ඉක්මනට සනීප වෙන්නකෝ..."
"ඔයා දැං යනවාද?" ලිහිණිගෙන් මම එහෙම ඇහුවේ ඇයි කියලා මම දන්නේ නෑ. මම ආදරේ කරන්නේ තාරකාටලු ඒත් ලිහිණි යනකොටත් හිතට දුකක් එනවා... අනේ මන්දා මේක නම් යකාගේ වැඩක්
"මම ඉක්මනට යන්න ඕනේ... මම ඉක්මනට ගියේ නැත්නම් භානුකයි නැනියි දෙන්නම අමාරුවේ... ඔයාව නොබලා මට ඉන්න බැරි උණා ඒකයි ආවේ" ලිහිණි මගේ සේලයින් බෝතලේ ගහලා තිබ්බ අත උඩට එයාගේ අත තිබ්බා..... ඇඟ පුරාම කරන්ට් එකක් ගියා වගේ උණා.... කකුල් දෙකටත් දැණුනාද ෂුවර් නෑ... ඔන්න ඔහොම කරන්ට් හත අටක් ගියානම් කකුල් දෙකත් පණ ගහලා එනවා ෂුවර්

" මම ඔයාට මහා ලොකු වැරදි කාරයෙක් තෙනුර... ඔයා මට කියනවානම් එ වැරද්දට මම ඕන විදියක වන්දියක් ගෙවන්න කැමතියි..... ඒක මොන වගෙ දෙයක් උණත් මම ඒක ඔයා වෙනුවෙන් විදිනවා.... ඔයා මට දඬුවමක් දෙනකන් මට සැනසීමේ නිදා ගන්න බැරි වෙයි...."මේක ඇවිල්ලා මාර කතාවක්නේ මෙයාට දඬුවම් දෙන්න මම ප්‍රින්සිපල්ද?
" පිස්සු කියවන්නේ නැතුව ගිහින් කාල බීලා ෆන් එකේ ඉන්නවා... බයිලා ඕනේ නෑ... පුලුවන් වෙලාවට අර නැනීද කාගෙන්ද ෆෝන් එක ඉල්ලගෙන වචනයක් දෙකක් කතා කරනවා..." මගෙ කතාවෙන් ලිහිණිගෙ මූණේ හීනි හිනාවක් ඇඳුණා...
"ඇති යන්තං චිරි චිරිය ඉවර උණා... ඔහොමම දැං ඔයා යන්න ගිහින් පුළුවන් තරම් සතුටින් ඉන්න බලන්න... මම ඉන්නෙ ෆුල් ආතල් එකේ.... එක මතක තියා ගන්න" ලිහිණි යන්න හැරෙනවත් එක්කම මගේ කාමරෙත් දොර ඇරිලා කව්දෝ ඇතුලට ආවා..... අපි ඔක්කොම ඒ දිහා බැලුවා... ලිහිණි එක තැන ගල් වෙලා ගියා... එයා දැක්කම මාවත් සීතල උණා....

99 කොටස

2011-01-31T22:37:00.000+05:30

" දැං කොහොමද මයෙ පුතාට" නැන්දා තොරතෝංචියක් නැතුව මගෙ ඔලුව අත ගානාවා...... නංගියි පොඩි ඩයිනමයිට් එකයි පැත්තකට ගිහින් ආව වෙලාවේ ඉදලා කඩයක් ඇරගෙන මේ පැත්තෙන් ලොකූයි අපෙ අක්කයි.... අයියා මාමාත් එක්ක බුදු කතාවක් මට ඉතිං කතා කරන්න ඉතුරු වෙලා ඉන්නේ නැන්දා විතරයි.
"කෝ නැන්දේ තාරකා...?"

"තාරකා ගෙදර හිටියේ පාඩම් කරන්න ඕනේ කියලා..." නැන්දා ගානක් ගන්නේ නැතුව කිව්වා.. එයාට ගානක් නැති උණාට මට එ ටික බොක්කටම වැදුණා.... එයාට පැය දෙක තුනක් එහෙ මෙහෙ කරලා මාව ඇවිත් බලලා යන්න තිබ්බෙ නැද්ද? මාව එයාට ඕනෙ නැත්නම් මම මොකටද හිතන්නේ... මහාම මහා ආඩම්බර කාරියක්.
" මෙ උණ දේවල් නරක හීනයක් කියලා අපි අමතක කරලා දාමු පුතේ.... පුතාට ඉක්මට සනීප වෙනවා..." මම මෙ හිතන්නේ මගේ ලෙඩේ ගැන නෙවෙයි තාරකා ගැන කියලා මම නැන්දාට කොහොම කියන්නද..... ඒ එක්කම අම්මයි තාත්තයි කාමරේට ආව නිසා නැන්දා සාරි පොටෙන් ඇස් දෙක පිහ පිහ ඒ පැත්තට ගියා..... තාත්තා කෙලින්ම ආවේ මගේ ලඟට. මම ලාවට තාත්තා දිහා බලලා හිනා උණා.. අර රාස්ස ඇස් දෙක නම් තාම මගේ දර්ශන පථයට අහු උනේ නෑ.....
"තාත්තාට සනීපද?"
"මට අමාරුවක් නෑ ... ඔන්න මම එන ගමන් ඔයාගේ අර පස්සෙන් වැටිලා ඉන්න යාලුවන්ට පණිවිඩේ දුන්නා... පාළුව යන්නත් එක්ක මෙ පැත්තට ඇවිල්ලා ගැවසෙන්න කියලා." මේ කතා කරන්නේ අපේ තාත්තාද ෂුවර් නැතුව මම එයා දිහා බැලුවා.. හැම වෙලේම මගේ යලුවෝ දිහා එයා බැලුවේ නයි ගැරඬි දිහා බලනවා වගේ... අද එයාම උන්ට එන්න කිව්වා කියලා ඇහුවාම කන්දෙක අදහගන්න බැරි උණා....
"මට කවද්ද ගෙදර යන්න පුළුවං වෙන්නේ...?" මම කොච්චර මෙහෙ හිටියත් අන්තිමට මට ඇවිද ගන්න බෑ මම ඒක පිලිගන්න ඕනේ....
"දොස්තරලා කියනකන් අපිට ඉන්න වෙනවා පුතේ......" අම්මත් මගේ ලඟට ඇවිල්ල ඉදගෙන මගේ ඔළුව අත ගාන්න පටන් ගත්තා....
" තාත්තාට මම නිසා ආයෙ කරදරයක් නැති වෙයි.... මට දැං ඔයාලට හොරෙන් හොර වැඩ කරන්නවත් රස්තියාදු ගහන්නවත් බෑනේ...." ඒ කතාවෙන් තාත්තාගේ මූණ කජු වෙලා ගියා.... මම වැරදි එකක්ද කොහෙද කිව්වේ..... නංගි සටස් ගාලා මගෙ දිහා බැලුවා...... එයාගේ ඇස් වල කදුළු පිරිලා තිබුණා....
"කොල්ලෙක් උණාම රස්තියාදු නොගහනවා නම් ඌ කොල්ලෙක් නෙවෙයි පුතේ... උඹ රස්තියාදු ගැහුවාට මට තරහා ගියේ නෑ.... මට තරහ ගියේ උඹ නොමඟ යයි කියලා...." තාත්තාගේ කටහඩ කැඩෙන්න ගත්තා
"අපි එළියට යමු මහත්තයා... මේ ළමයි ඉන්නෙ එයාලාට එකට ඉදලා කතා කරන්න දෙමු" අම්මා තාත්තාව ඉක්මනට එළියට එක්කන් ගියා නැන්දයි, මාමායි අයියායි එළියට යනවා මම දැක්කා..... මම කිව්වේ මේ වෙලාවේ කියන්න ඕනෙ දෙයක් නෙවෙයිද කොහෙද? නොදකින් මගේ කට නම් හොඳයි පිලිමයක් නෙලලා කිරි වලින් නාවන්න....
"පොඩි අයියාගෙ යාලුවො ආවාම මෙතන අපිටත් ඉතිං ඉන්න බැරි වෙයි නේද චූටි අක්කේ...." පොඩි ඩයිනමයිට් එක කට ඇද කරලා අපෙ නංගි දිහා බැලුවා.
"මෙකලාගේ තරහත් දැං යන්න ගිහින් වගේ...." මම එහෙම කිව්වේ පොඩි ඩයිනමයිට් එක දිහා බලලා
"අපෝ මේ තමුසෙත් එක්ක අපි යාලු වෙලා හිටියේ නෑනේ තරහා වෙන්න"
"තමුසෙලා ඔක්කොම මට අම්බානකට අනුකම්පා කරනවා නේද?"
"ඔයාට පිස්සුද මයියා.... ඇයි අපි තමුසෙට අනුකම්පා කරන්නේ..........."
"කකුල් පණ නැති අබ්බගාතයා නිසා....." නංගි එක පාරටම අඬන්න ගත්තා....
අක්කා මගේ ලඟට ඇවිත් වාඩි උණා....
" අපි ඔක්කොම උඹට අපෙ පණ වගේ ආදරෙයි.... උඹ අබ්බගාතයෙක් කියලා අපි කොහොමද හිතන්නේ අනික මිනිස්සු ලෙඩ වෙනව සනීප වෙනවා... ඕකත් බෙහෙත් කලාම සනීප වෙනවා..."
"මට කකුල් දෙකෙන් හිට ගන්න බැරි උණොත් කියලා බයක් මට තියනවා අක්කේ......"
"උඹට වැටෙන්න දෙන්නේ නෑ මයියා අපි ජීවත් වෙලා ඉන්නකන්" අක්කා කියන කතා වලින් බොක්කට ගැම්මක් එනවා තමා ඔව් සැලෙන්න නරකයි සැලුනොත් සැලුනාම තමයි. මම සද්ද නැතුව කල්පනා කලා..... මේ මයියා ඔලුව ගහලා ගියත් පස්ස පැත්තෙන් හරි හිනා වෙන්න ට්‍රයි එක දෙන එකෙක්නේ... කකුල් දෙක නැති කලාට කොල්ලාගේ පපුව තාම වැඩ අක්ක කියනවා වගේ මම වැටෙන්නෙ නෑ කවදාවත්.... මම අඬන නංගි දිහා බැලුවා... පව් මේකිට දාරගැනීමේ ශක්තිය නෑ.....
"ඇයි මේකලා තාරකා ආවේ නැත්තේ?" පොඩි ඩයිනමයිට් එක අපේ නංගි දිහා බැලුවා මම දැක්කා
" ප පාඩම් කරන්න නැවතුනා...." මේකි ඒක කිව්වේ නම් ගොත ගහ ගහා.... පොතේ හැටියට මේකි ගොත ගහනවා නම් මොකක් හරි අවුලක් මොකො මොනා උණත් වක්කඩ වගේ වචන ගලාගෙන එනා බඩ්ඩක්නේ
"එයා සනීපෙන් නේද?" මම හොඳට පොඩි ඩයිනමයිට් එක දිහා බලාගෙනම ඇහුවා.. මෙයා ඔලුව වනලා ඔව් කිව්වා මිසක් කතා කලේ නෑනේ... ලෝක පුදුමයක්.....අම්මපා මොකක් හරි කොස්සක් මෙතන තියනවා..... මට ඒ අංග චලන නම් ඇල්ලුවේම නෑ
"අයියේ අපි වෙලාවක තාරකාට කතා කරමුකෝ...."
"එයාගේ අත බැරුව තියෙද්දිත් ඔයාල ඔක්කොමලා එයාව ගෙදර දාල ආවා එක නම් එච්චර හොද දෙයක් නෙවෙයි... ඒ ළමයා තනියම කෑම ටිකවත් කන්නේ කොහොමද?" මම තව කියාගෙන යනකොට ලොකූ කතා කරන්න ගත්තා
"ඔයා ඕව හිතන්න ඕනේ නෑ.... එයා කිව්වා ඔයාව ආදරෙන් මතක් කරනවා කියලා... ඔයාටත් එක්ක නෝට්ස් ලියන්න ඕනෙ නිසා අද ක්ලාස් යනවා කියලත් කිව්වා..... "
"බොරු කතා කියන්න එපා ලොකූ එයා ක්ලාස් ගිහින් කොහොමද මටත් එක්ක නෝට්ස් ලියන්නේ එයාගේ කැඩිලා තියෙන්නෙ දකුණු අතනේ.... ඔයාලා මට දැං මොනාද හංගන්නේ..... ඒ අහිංසක කෙල්ල යහතින් ඉන්නවා නේද?
"ඔව් ඔව් මයියා.. එයා ඉන්නවා.. ටික දවසකට මාමාලාගෙ ගෙදර යනවා කියලා කොළඹ ආවා...." ලොකූ මේ කියන කතාවෙන් මාව අවුල් වෙලා ගියා..... දෙයියනේ... තාරකා සමරනායකලාගෙ ගෙදර ආවාද? මම කොච්චර නම් ඔය කෙල්ලට කියලා ඇද්ද ඔය මිනිහා එක්ක තියන ඇයි හොදයිය නවත්තන්න කියලා. කෝ අහන එකක්යෑ.... නැන්දා බැන්නාට මම එයාට ඉවසන්න කිව්වා.. අඩුම ගානේ මම එනකන්වත්... කොහෙද මම මෙහෙ ඇවිත් මේ දවස් දෙක තුනට මෙයා ආත භූත කඩාගෙන යන්න ගිහින්... ෂිඃ විතරක්. ඒත් එක්කම කාමරේ දොර ඇරුණා... කාමරේට ආවේ සිකා ටොලා.. බුවා... තව මේ කවුද?
" තාරකා ඔයා.............." මට එක පාරට කියවුණා.............

98 කොටස

2011-01-31T08:36:00.000+05:30

මම ඇඳේ රෙද්ද අයින් කරලා මගේ කකුල් දෙක දිහා බැලුවා...... මේ තියන්නේ කකුල් දෙක වෙඩි වගේ. මම කතන්දරේ අහලා තියෙන්නේ හීනේන්ද දන්නෙත් නෑ. හඳ කාලෙට මට ඔහොම හීනත් පේනවනේ.... මම මගෙ එහා පැත්තේ අළුත් අම්ම්මා ඉන්නවාද බැලුවා... එයා මේ ඉන්නේ..... ඒ කියන්නෙ මේ හීනයක් නෙවෙයිද? හීනයක් නෙවෙයිනම් ඇයි මගෙ කකුල් දෙක මට හොලවන්න බැරි. මම නගිටින්න ට්‍රයි එක දෙනකොට අරයා ඇවිල්ලා මගේ අතින් අල්ලලා මාව ටික වෙන්න ඉස්සුවා.... මට මේ කිසි දෙයක් තේරෙන්නේ නෑ... පොඩි කාලේ තාත්තා නම් කියලා තියනවා මාව දඬු කදේ ගහනවා කියලා ඒත් පේන්න දඬු කඳකුත් නෑ....

"මගේ කකුල්....." මට ඉබේටම කියවුණා......
"බය වෙන්න දෙයක් නෑ පුතේ මම ඔක්කොම ලෑස්ති කරලා තියෙන්නේ අපි පුළුවන් ඉක්මනට ඇමරිකාවෙ යනවා." ඒක හරියට යන්නේ කොහෙද ලියලා ඇහුවාම ලගේජ් එකේ මීට්බෝල්ස් කිව්වා වගේ නේ...

"මම අහන්නේ මගේ කකුල් දෙකට මොනාද වෙලා තියෙන්නේ කියලා" මට ටික වෙන්න තද උණා..... මෙන්න ප්‍රශ්නේ ඕවර්ටේක් කරලා අරයා යන්න හඳනවා... ඇයි හත්දෙයිය්නේ මට උපතින් ලැබුණු කකුල් දෙක ගැන දැන ගන්න මට අයිතියක් නැති හැටි. මම දඟලලා ඇදෙන් බහින්න ගියා අර ගැරඬියා වගේ ලිස්සලා යන ගෑනු ආත්මේ අල්ලා ගන්න. මාව බදෝයි ගාල ඇඳෙන් බිමට වැටුණා. කකුල් දෙක හොලවන්න වත් මට බෑ....

"පුතේ........................." අලුත් අම්මා කෑගහගෙන ඇවිල්ලා මගේ ලඟ දණ ගහගෙන මාව උස්සන්න ට්‍රයි එක දුන්නා.... අපේ අම්මලා මාව කවලා පොවලා උස්මහත් කරලා හයේ හතරේ පොරක් කරලා තියෙන්නේ... මෙයා මාව තියා මගේ අතක් වත් උස්සන්න හෙන ගේමක් දෙන්න වෙයි. මම මාව අල්ලගෙන ඉන්න අත ගසලා දාලා නැගිටින්න මම ට්‍රයි එක දුන්නා කොහෙද පස්ස ඉස්සෙනවා විතරයි මට මොකද වෙලා තියෙන්නේ

" අරයා නැගිටලා මගෙ ඇඳ ලඟ තිබ්බ බෙල් එක ට්‍රීං ගාලා ගැහුවා... ටික වෙලාවකින් කඩාගෙන නර්ස් අක්කා කෙනෙක් ආවා.....

" මොකද මේ උනේ....?" එයයි අපේ අලුත් අම්මයි එකතු වෙලා මාව උස්සලා ඇඳ උඩට දැම්මා...... නර්ස් අක්කා යන ගමන් අම්මාට මොනාද කියාගෙන යනවා මම දැක්කා..... ෂිඃ.... මගේ කකුල් පණ නැති වෙලාද? ඒත් ඇයි? මට කවදාවත් ඇවිදින්න බැරි වෙයිද? එතකොට කවදාවත් තාප්පෙකින් පනින්න, හොරෙන් කුරුම්බා බොන්න, රඹුටන් වතු වලට රෑට හොරෙන් පැනකා සික්කා ආවම දුවන්න බැරි වෙයිද? ඔය ඔක්කොම ප්‍රශ්න එක්ක මම අරයා දිහා බැලුවා....

" මට මොකද්ද වෙලා තියෙන්නේ...... ?"
" තාවකාලිකව පුතාගේ කකුල් දෙක පණ නැති වෙලා තියෙන්නේ.... අපි ඇමරිකා ගිහින් ඕක නිට්ටවටම සනීප කරගෙන එනවා.....". මගේ ඇස් පියවුණා
" ඇයි මට මෙහෙම උනේ.........."
" කාලෙකට කලින් ඔලුවට වැදුණු පාරක් නිසා මොලේ ඩැමෙජ් වෙලා තිබිලා තියෙන්නේ... ඒකෙන් දාරා ගැනීමේ ශක්තිය නැති වෙලා කියලා ඩොක්ටර් කිව්වේ......"
" පාරක්....." මට ඔක්කොම දැං කැරකැවෙනවා වගේ... එදා මෙනුකයාගෙන් අම්බානකට කෑව කෑමේ රහ තවම හමාර වෙලා නෑ වගේ......
" පුතා ඉක්මනට සනීප කර ගන්නවා මම"
"එතකොට තාත්තා......"
"අයියා.........." ඔන්න ආයෙමත් අරයා වචන හිර වෙලා වගේ මගේ දිහා බලන් ඉන්නවා... මට පිටට තට්ටුවක් දාන්න හිතෙනවා එතකොට වචන ඉස්මොල්ලේ යන්න
"මොනවාද හිතන්නේ... තාත්තා කෝ.... එයාල මේවා දන්නවද? එහෙනම් ඇයි බලන්න ආවේ නැත්තේ... කියන්න........."
"එයාල දන්නවා පුතේ................. එයාලා බලන්න එයි....... තාත්තාට ටිකක් සනීප නෑ"

"මේ ඔක්කොම උනේ ඔයා නිසා ඔයා මෙහෙට නොඑන්න මමත් හොඳින් තාත්තාත් හොදීන් අපේ ගෙදර අයත් හොදින්....... " මම කියාගෙන කියාගෙන ගියා... මගේ හිතට ඇවිල්ලා තියෙන්නේ පුදුම වේදනවක්, එක පැත්තකින් මගේ කකුල් දෙක නෑ අනිත් පැත්තෙන් මගේ අම්මා තාත්තා මගෙන් ඈත් කරලා... දැං කියනවා තාත්තාටත් සනීප නෑ කියලා..... මෙන්න අරයා අඬන්න ගත්තා..... එයාට නෙවෙයි අඬන්න වෙලා තියෙන්නේ මට...... මටයි හැමදේම නැති උනේ....... ඒත් එක්කම මගේ දොර කඩාගෙන දොස්තර කෙනෙකුයි නර්ස් කෙනෙකුයි ආවා....

"පේෂන්ට් වැටුණාද?" අරයා අඬනගමන් ඔව් කියනවා මම දැක්කා........
" ඩොක්ටර්..... ඩොක්ටර්..... මට ගෙදර යන්න ඕනේ..." මම එහෙම කිව්වේ මගේ ලඟට ඇවිල්ලා පිස්සුවෙන් වගේ මගේ නාඩි බලන ඩොක්ටර් දිහා බලාගෙන
"ඉක්මනට ගෙදර යන්න පුලුවන්......" මෙන්න එයා පත කට්ටක් අරන් මට ඇන්නා....
"ඩොක්ටර් මගේ කකුල් .....," ඒත් එක්කම මගේ ඇස් දෙක බර වෙලා පියවෙන්න ම එනවා.....
" දැං පොඩ්ඩක් නිදා ගමු අපි හෙට කතා කරමු" කටහඬ විතරයි මට ඇහුනේ මුළු ලෝකෙම කලු උණා මම වෙනම ලෝකෙකට වගේ පාවෙලා යනවා දැණුනා.......

ලෝකෙ විනසේ සිද්ද වෙච්ච දවසේ පස්සේ දවසෙ ඉපදිණා වගේ මගේ ඇස් දෙක ඇරුණා...මම ඉන්නේ එදා හිටපු කාමරේම, ඒ ඇදේම....ඒත් කාමරේ සෑහෙන එළියයි..... මම වටපිට බැලුවා

"මයියා නැගිට්ටා... ලොක්කයියේ...." සුපුරුදු කටහඬ...... අක්කාගේ නේද..... මම වට පිට බැලුවා...කාමරේ පුරෝලා කට්ටිය.....

"ඔයාලා දැංද ආවේ?" මට මේලෝකෙම නැති විදියේ ජොලියක් ගියා

" උදේ ඉදං ඉන්නේ.......?"
"දැං වෙලාව කීයද?" නංගි ඇවිල්ලා මගේ ඇඳට පැනලා මගේ ලඟින් ඉඳගත්තා.. ලොක්කයියා වෙලාව බලලා මගේ පැත්තට හැරුණා..
" දැං හරියටම 1.30යි"
" දවල්?" මමත් හද්ද ගොබ්බ ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා.... මේ කන පැලෙන්න එළිය වෙලාවේ මම අහනව දවල්ද කියලා...
"ඔව් බං.. රෑට ඉර පායනවාද?" අක්කා මගේ අත අතගෑවා.....
"කෝ අම්මයි තාත්තායි..."
" දැං එයි උදේ ඇවිත් ගියේ...? අද අමුත්තෙක් එනවා ඔයාව බලන්න............"
"කවුද...... සුනාමියක් වගේ එකක්ද?"
" ආවම බලා ගන්නකෝ..." නංගී කට හැඩගහලා කියන තාලේ නම් ඇල්ලුවේ නෑ....
"මාව මේ තත්වෙන් කවුරුත් දකිනවාට මම ආස නෑ.... කෝ අර අලුතෙන් අපිට පාත් උණ සුලිය....." මම එහෙම අහුවේ අර අලුත් අම්මා ගැන කියලා ඔක්කොමලා දැන ගත්තා...
" එයා ආයෙමත් උඹව අපිට බාර දීලා ගියා..... උඹව සනීප කරගන්න වියදම එයා කරන්නම් කිව්වා.. අපිටම උඹව තියා ගන්න කිව්වා....."
"ඕක මුලින් කලා නම් පොඩි අයියාට මෙහෙම වෙන්නෙත් නෑ, අම්මාට ප්‍රෂර් නඟින්නෙත් නෑ, තාත්තාර හාට්...." නංගි කියන්න ගිය එක ඛ්‍රේක් ගැහුවා.... අක්කාගේ ඇස් දෙක ලොකු උණා..... අයියා ඔළුවේ අතගහ ගන්නවා දැක්කා... එයාලා දිහා බලාගෙන හිටපු නංගි එයාගේ කට අත් දෙකෙන්ම වහා ගත්තා.....
" තාත්තාට මොකද උනේ..."
" මොකුත් කරදරයන් නෑ මයියෝ...."
"උඹලා ඔය නළවන එක නවත්තලා ඇත්ත කියාපල්ලා.. තාත්තා සනීපෙන් නේද?"
" ඔව් ඔව් දැං හොඳයි..... තාත්තාට පොඩි හාට් කේස් එකක් ආවා.. දැං විවේක ගත්තාම හරි... උඹව ආයේ අපිටම ලැබුණාම තාත්තාගේ ලෙඩ කොහෙන් ගියාද නැති උණා... දැං එනවාත් ඇති." ලොක්කයියාගේ කතාවෙන් මම ටිකක් විතර ෆිට් උණා. ඒත් එක්කම දොර ඇරෙනවා මම දැක්කා......

" පොඩි පුතේ...." මෙන්න කාමරෙන් ඇතුලට නැන්දා දුවගෙන එනවා.... මාමායි ඩයිනමයිට් දෙකයි ඇවිත් ඒත් මදි වගේ... කෝ තාරකා.... මම දොර දිහා තවත් එබිලා බැලුවා.... තාරකා.............. කෝ ඔයා..... එයා ඇවිල්ලා නැද්ද...... අනේ කෙල්ලෙ මම මෙච්චර අසරණ වෙලා ඉන්නැද්දි ඇයි මාව බලන්න ආවේ නැත්තේ?