පිටුව

Sunday, June 19, 2011

117 කොටස

"




තාරකා..... මම කිව්වා ඔයාට එන්න එපා කියලා" මට ඒක කියලා වැඩි වෙලාවක් ඉන්න හම්බ උනේ නෑ තාරකා අඩාගෙන ආයේ ගේ ඇතුලට ගියා. මට දැණුනේ කියන්න බැරි තරම් දුකක්. මම හසංකය ළඟින් ඈත් වෙලා රෝද පුටුව තාරකා යන පැත්තට කැරකෙව්ව ඒත් මට එයා යන ඉක්මනට අල්ල ගන්න යන්න බෑ එයා මෙලහටත් කාමරේට දුවලා කොට්ටෙත් බදාගෙන අඬනවා ඇති. හසන්ත නැගිට්ටා.....


"මල්ලි මම යන්නම්..... මම මේ ප්‍රශ්න ඇති කරන්න ආව ගමනක් නෙවෙයි..... ඒත් තාරකා.... මට සමා වෙන්න මල්ලි" ඔක්කොම කිරිමැටි කිඹුලා වගේ ඇද බාලා දැං ලුණු මදි කියන්න එනවා... මට ඇත්තටම මූත් එක්ක නප්පියට තද වෙලා ඉන්නේ..... මම ඌට මොකුත් නොකියා ඒ පැත්තට ගියා  මම මගේ කාමරේ පාස් කරගෙන නංගිගේ කාමරේ පැත්තට ආවා. ඒ වෙනකොටත් නංගි කාමරේට ගිහින් තාරකාගේ ඔලුව අත ගගා හිටියා. මට එතනට යන්න මොකද්ද වගේ මට හිතෙන්නේ මමයි මේකට වැරදි කියලා. ඒත් මගේ ඇති වරදකුත් නෑ. මේ දවස් වල මට හිතෙන්නේම කිසිම අදාලත්වයක් නැති හරුප. මම සාලේ පැත්තට එනකොට හසංකයත් ගිහින් මම ඔන්න ඔහේ ටෙලිෆෝන් එක අතට අරං බුවාගේ නම්බරේ එඹුවා......


"හලෝ" එහා පැත්තෙන් කන පැලෙන්න හලෝ පාරක් ඇහුණා. මම හිතන්නේ ඩයිනමයිට් එක මීට ටිකක් හිමින් කතා කරනවා
"හලෝ රුවන් ඉන්නවාද?"  මම සුපුරුදු ලා වොයිස් එකෙන් ඇහුවා
"කව්ද ඔය කතා කරන්නේ...?" අම්මාට සිරි මම හිතන්නේ මට ඒක ෆෝන් එකෙන් නෙවෙයි එළියෙන් ඇහුනේ ඒ තරං හයියකින් කතා කලේ......
"තෙනුර"
" රුවන් ගෙදර නෑ... ක්ලාස් ගියා" මට ඇහුනේ මාර නිවුස් එකක්නේ අපේ බුවා දැං ක්ලාස් යනවාද මම එහෙමම ෆෝන් එක තිබ්බා...... තව කතා කලා නම් කනක එක බෙරයක පලුව ඩැමේජ් වෙනවා..... 


මම ආයෙත් කතා කලේ තල්මසාට ඌගෙ ෆෝන් එක සෑහෙන වෙලාවක් රින්ග් උනා ඒත් මේකගේ කිසි අන්සර් එකක් නෑ. අන්තිමටම මම භනුකයාට කතා කලා ඌ අන්සර් කළා


"ඇයි මචං..." ඌ ෆෝන් එක ගත්තේ එහෙමයි. 
"භනුක... මට ලිහිණිව හම්බ වෙන්න ඕනේ........."
"උඹට පිස්සුද බං...මෙ දවස් වල ලිහිණිව පොලිසියෙන් සෑහෙන්න හොයනවා"
"මට පොලිසිය වැඩක් නෑ මට කොහොම හරි ලිහිණිව හම්බ වෙන්න ඕනේ..." ලිහිණිව පොලිසියෙන් හොයනව කියන එක මට අලුත් දෙයක් නෙවෙයි ඒත් මට දැං ලිහිණිව හම්බ වෙන්න ඕනෙ......
" තෙනුර මේකෙන් උඹේ ජීවිතෙත් අමාරුවෙ දාගන්න යන්නේ .... තාත්තා දැනගත්තොත් ඔයා මේකට සම්බන්දයි කියල ඔයාට නිකන් ඉන්න දෙන එකක් නෑ....."
"මට මම ගැන වැඩක් නෑ භනුක මට ඕනේ දැං ලිහිණිව හම්බ වෙන්න....." භානුකයා ටික වෙලාවක් සද්ද නැතුව හිටියා.....


" හරි මම තව පැය භාගෙකින් එන්නම්...... ලෑස්ති වෙලා හිටපං....." භානුකයා මම තියන්නත් කලින් ෆෝන් එක තිබ්බා. මම කාමරේට ගියේ හිතට මා ගලක් වගේ දුක දිග ඇරෙද්දි..... මම ඇඳට ගොඩ වෙන්නෙ නැතුව පුටුවෙම ඉඳං කල්පනා කළා


"පොඩි අයියා....." නංගි එහෙම කිව්වෙ මගෙ ඔළුව අත ගාන ගමන්
"නංගි මට ටිකක් තනියම ඉන්න දෙනවා අයිසේ"
"තාරකා අඬන එක නවත්තන්නෙ නෑ...... මම එකයි ආවේ..... ඔයාට බැරිද?" මගේ එක බැල්මෙන් නංගි කියන්න ගිය දේ නැවතුණා
"එයාට අඬන්න දෙන්න..... තමන්ගේ ඇත්ත කතාව මනුස්සයෙක්ට ඇහුණාම අඬන එක හොඳයි අබ්බගාත වෙනවාට වඩා"
"අයියේ...."
"මම ගැන මම දැන ගත්ත වෙලාවෙත් මම තාරකා වගේ ඇඬුවානම් අද මම අබ්බගාත නෑ නංගි" නංගිගේ ඇස් වල කඳුලු පිරෙනවා මම දැක්කා. මට පණ නැති උනේ මගෙ කකුල් දෙක නෙවෙයි. මගෙ පණ නැති උනේ මට නැතත් තාත්තා ගොඩ ගහපු බලාපොරොත්තු, මම දැක්ක හීන,  ඒවා අමතක කරල්ලා දාලා මම නිකන්ම නිකන් අබ්බගාතයෙක් කියන එක විතරක් හිතා ගන්න මම කොච්චර ගේමක් දුන්නත්..... මොකක් හරි එකක් ඇවිල්ල මාව අබ්බගාතයෙක් උණා කියලා අසරණ කරනවා
"එයාට නැති උණේ එයාගේ අතීතේ ඒත් එයාගෙ වර්ථමානෙයි අනාගතෙයි දෙකම එයා ළඟ කියලා විතරක් ඇවිල්ලා කියන්න පොඩි අයියේ..." නංගි ඒ ටික කිව්වේ අඬ අඬා ඒ වචන ටිකනම් ඊතලේ වගේ පපුවේ කොනටම අනුනා
"එයාට අතීතෙයි වර්ථමානෙයි අනාගතෙයි තුනම මගේ ඒ වචන ටිකෙන් නැති වෙනවා නේද?" මටත් නොදැනීම මගෙ ඇස් දෙක තෙත් උණා වගේ දැනුනා
"නෑ එයාගේ වර්ථමානෙයි අනාගතෙයි දෙකම ඔයා....... ඔයා ඔය පිස්සු වැඩේ කරලා  ඒ ළමයාව මානසික ලෙඩෙක් කරන්න එපා... අම්ම තාත්තා නැති අහිංසක කෙල්ලව තවත් අසරණ කරලා පව්කාරයෙක් වෙන්න එපා.............."
මම රෝද පුටුව හරවලා නංගි දිහා බැලුවා එයා මාදිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන ඉඳලා කාමරෙන් පිට උණා
නංගි ගියාට පස්සෙ එයාගෙ වචන මගෙ හිතේ දෝංකාර දෙන්න පටන් ගත්තා...... ඇස් වල ගොඩ ගැහුණ කඳුලු පිහ දාගෙන මම නංගිගේ කාමරෙට ඇතුල් උණා. එතන නංගි හිටියේ නෑ. තාරකා ඇද උඩ මුණින් අතට ඉදගෙන කොට්ටෙ බදාගෙන ඉන්නවා මම දැක්කා. එයාගෙ කොණ්ඩෙ අස්සට ඇඟිලි තුඩු යවලා මම ඔලුව අත ගෑවා. තාරකා ඔලුව මගේ පැත්තට හරවලා බැලුවා. අනේ ඒ ඇස් දෙක රතු වෙලා.
"තාරකා ඇයි පිස්සියක් වගේ අඬන්නේ...?"
"තාත්තා මැරිලා තියෙන්නෙ කිසිම හේතුවක් නැතුව..... මම අනාථයෙක් උණේ ඒ නිසා..... අද මට කාත් කවුරුවත් නෑ... මේ හැමදේටම මුල අත් වැරදීමක්"
"ඔව් සමහර දේවල් අපේ ජීවිතේ වෙන්නෙ අත් වැරදීම් නිසා...... දවසක් තොප්පි වෙලෙන්දෙකුත් අත් වැරදීමකින් රිලව් ඉන්න ගහක් මුල නිදා ගත්තාලු... තොප්පි වෙලෙන්දා එදා ඔයා වගේ ඇඬුවානම් ඌ තාම අඬනවා..... තොප්පි ටිකත් නැති කරගෙන " කිසි ගැලපීමක් නැද්ද කොහෙද කතාව ඒත් කෙල්ලගෙ මූඩ් එක යන්තං හරි ගස්සගන්න මට ඕනෙ උනා
"තෙනුර මට ජීවිතේ ඔයාට වගේ සැහැල්ලුවෙන් ගෙවන්න බෑ"
"ඇයි ඒ...? ඔයා දන්නවාද මමයි ඔයයි අතර එච්චර ලොකු වෙනසක් නෑ කියලා"
"ඒ කිව්වේ..."
"මගේ අම්මා තාත්තා කවුද කියන එකත් ඔයාගෙ ඔය කතාව අස්සෙම වැළලිලා තිබ්බ ඇත්තක් තාරකා..... ඒත් මම සැලුනෙ නෑ.... ඒ මගේ අතීතය නම් ඇයි මම ඒ ගැන හිතන්නේ..... අපිට ඕනෙ විදියට අතීතය වෙනස් කරන්න බෑ. ඒත් වර්ථමානයයි අනාගතෙයි අපිට ඕනෙ විදියට වෙනස් කරන්න පුළුවං ඒකත් කජු කරගන්න ඕනෙද මේ අතීතය නිසා"
"මට කියලා කවුරු හරි ඉන්නවා නම් තෙනුර මට අතීතය අමතක කරන්න පුළුවං..... මම ලෙඩ උණාම මම ගැන බලන්න, මට ආදරේ කරන්න, මගෙ හිතේ තියන හැමදෙයක්ම බෙදා ගන්න, මාව අම්ම වගේ බලාගන්න, මම වැරැද්දක් කලාම පොඩ්ඩක් බනින්න, තාත්තෙක් වගෙ මගෙ ඔලුව අත ගාන්න කවුරු හරි ඉන්නවා නම්.... ඒත් මට එහෙම කවුරුත් නෑ... හැබැයි ඔයාව මෙයාලා ඔක්කොමලා එයාලාගෙ වගෙ බලාගන්නවා.. එ නිසා ඔයාට මාව තේරුම් ගන්න බෑ....." මම ටිකක් විතර ගොලු වෙලා ගියා...... වචන එක පාර ඔක්කොම එන්න හදනවා වගෙ දැනිලා උගුර වේලිලා ගියා.. තාරකා මගෙන් අහන්නේ මම එයාට ආදරෙයිද කියලාද? එයාට දෙන්න තියන උත්තරෙත් ඒකම තමයි ඔයා තනි වෙලා නෑ ඔයාට මම අම්මා කෙනෙක් වගේ ආදරේ කරන්නම් තාත්තා කෙනෙක් වගේ බලාගන්නම් කියලා කියන්නද ඕනේ. ඇයි මේ කෙල්ලොන්ට අපේ කටින්ම ආදරෙයි කියලා අහගන්න ඕනේ මේ වෙලාවෙදි අපි මොන තරම් හිර වෙනවාද? එත් නොකියාත් බෑ. මගේ ඒ වචන දෙක තුන මැලවිලා තියන මූණ වල ගැහෙන්න හින්ස්සාවී. ජීවිත කාලෙම සමහර විට මමත් හෙව්ව අර මොකද්ද මෙව්වා එක මට ලැබේවී
" තාරකා..... අම්මා තාත්තා කියන දෙන්නාගේ අඩුව පුරුවන්න පුලුවන් පොරක් මේ ලෝකෙ ඉපදෙන්නේ නෑ. එයාලා අපිට දීල තියෙන්නෙ එක්කෙනා ගානේ..  මොකද එයාලට සමාන කරන්න පුලුවන් කෙනෙක් අපිට හම්බ වෙන්නෙ නෑ.. ඒත් එයාලා නෑ කියලා අපිට ජීවිතේ අත අරින්න බෑ. එයාලා නැති වෙනකොට ඒ වෙනුවට අපිට කවුරු හරි ලබා දෙනවා... ඒක තමයි දෛවය. මගේ අම්ම තාත්තා මගෙන් ඈත් වෙනකොට මට මගෙ මාමායි නැන්දයි අම්මායි තාත්තයි උණා..... ඔයාට අම්මා තාත්තා නැති වෙනකොට මෙ කොහෙද ඉදලා ආපු දඩබ්බර අබ්බගාත කොල්ලෙක් ඔයාට හම්බ උණා.. ඒ මදිද?"
 තාරකා එක එල්ලේ මා දිහා බැලුවේ ඇස් වලින් කඳුලු කඩා වැටෙන ගමන්. හරියට මොකුත්ම අදහාගන්න බෑ වගෙ. ඒත් ඒ වචන ටික මගේ කටින් පිට උණාම දැනුන සැහැල්ලුවට ඉගිලෙන්න උණත් යන්න හිතනවා. මෙච්චර කල් මාර ගිනි කන්දක්නෙ තියාගෙන ඉදලා තියෙන්නේ


"ආයේ එක පාරක් ඔයා කියපුවා මට කියන්න තෙනුර"
" කෙටියෙන් කිව්වොත්...මේ අබ්බගාතයාව විශ්වාස කරන්න.... දඩබ්බර උණාට මගේ බොක්ක එච්චර දඩබ්බර නෑ...... ඔයාව ටිකක් හොඳට බලා ගන්න පුලුවං ඒත් ඔයාට මාව කරදරක් නොවෙන තාක් කල්"
"මට........ මට................... අනේ මට..............." තාරකාගේ තැටිය එක තැන කැරකෙන්න ගත්තා
"ඔයාට කරදරක්ද?" මම ඒකට උත්තරේ හොදටම දන්නවා
" අනේ නෑ... මම මැරෙනකන් ඔයාව බලා ගන්නම්......." ඔන්න ආයෙත් කලු කරලා වහින්න ගත්තා...... දැං අඬන්නේ දුකටද එහෙමත් නැත්නම් සතුටටද මට තේරෙන්නෙ නෑ... මෙයාල තේරුම් ගන්න බෑ කියලා කියන්නේ ඕකනේ.. කොල්ලා තටමලා වැඩේ ගොඩ දාගත්තා ඒත් හත් දෙයියනේ ආයේ අඬනවා
"ඔයා අඬලා ඉවර උණාම ලෑස්ති වෙන්නකෝ...... "
"ඇයි?"
"ඔයාට ඔයාගේ සහෝදරීව මුණ ගස්සන්න"
"ලිහිණි?"
"ඔව්..... හැබැයි....... ලිහිණි ළඟ ඉන්නකොට ඔයා හිනා වෙලා ඉන්න ඕනේ...." තාරකා කඳුලු පිහදාගෙන මගෙ දිහා බැලුවා
"ඇයි ඒ?"
"ඔයගේ ඩිම්පල් එකෙන් තමයි මට ඔයාව අඳුණගන්න වෙන්නේ..... නැත්නම් කොල්ලා වැරදි මලට කිට්ටු වෙන්න පුලුවං...." තාරකාගෙ මූණට එකපාරටම හිනාවක් ආවා..... ලස්සන කම්බුල් දෙක සුලියක් වගෙ ඇතුලට යනවා මම බලාගෙන හිටියේ ආසාවෙන්.
"තෙනුර මට ජීවිතේ දැං ගොඩක් දේවල් ලැබුණා වගේ දැනෙනවා..."
කෙල්ලොන්ට ඕනෙ ආදරේ විතරද මන්දා මට නිකමට එහෙම හිතුණා...... එක පාරටම නාලගිරියාට පෙට්‍රල් ගහලා වගේ නංගි දුවගෙන ආවා......
"පොඩි අයියේ භානුක ඇවිල්ලා...." මේක නිකන් අර මොකද්ද වගේ..... 
"ඉතිං ආවනම් තමුසෙ මෙතන මොකද කරන්නේ......?"
"ලිහිණි අක්කත් ඇවිල්ලා......"
"මොනවා...............????" මම ඒ පැත්තට යන්න හදනකොට නංගි මාව නවත්ත ගත්තා......
"නරකම වැඩේ තමයි තාත්තාත් මේ දැං ආවා....." බුදු හත් වලාමේ දැං ඉතිං කාපං පරිප්පු තබන්නෙ නැතුව එළුවා වගේ නිකන්...... මම දැං මොකද කරන්නේ... තාරකත් බය වෙලා මා දිහා බලන් ඉන්නවා.......