පිටුව

Sunday, April 24, 2011

113 කොටස



" මල්ලිට අසනීප උණා කියලා ආරංචි උණා" පොර එහෙම කිව්වේ මගේ රෝද පුටුව දිහා බලලා..... ඒක ඉතිං ආරංචි වෙන්න දෙයක් නෑ අපේ ඩයිනමයිට් එක රහසක් කිව්වත් එහා ගෙදරට ඇහෙනවානේ. ඒවායින් මට වැඩක් නෑ... මට මෙයාගෙ මේ ගැරඬි හැව ගැන පොඩ්ඩක් දැන ගන්න ඕනේ... මට පේන හැටියට මූ ඉන්නේ ගමත් රවට්ටගෙන.... ගමේ ඉන්නේ නොම්බර එකේ රස්ති පොරක් වගේ ඒත් දැං බලාපල්ලකො හැටි. පොලිස් කිට ගහලා සන්ග්ලාස් දෙකකුත් ඔලුවට දාලා. 
"හසංක ඇත්තටම දැං මේ මම දකින දේ හීනයක්ද කියලා විතරක් කියපං....?" මගේ කතාවට තල්මසායි අපේ බුවයි දෙන්නාම හොල්මන් වැඩිය තියා මමත් හොල්මන්නේ. ඒත් හසංකට හිනා...
"මොනා කරන්නද.... මම මල්ලිව මෙතනදි දකින්න බලාපොරොත්තුවක් තිබ්බේ නෑ ඒත් දැං ඒවයින් වැඩක් නෑ.... කොහොම හරි.. මේ දකින හැම දෙයක්ම ඇත්ත...... මම කෑගල්ලේ කලේ මගේ රාජකාරිය. මට එහෙ වැඩ කරන්න ලේසි උනේ ඒක මගේම ගම නිසා.... මම මල්ලිගෙනුත් ගොඩාක් දේවල් දැන ගත්තා......"
"මගෙන්" මම තවත් හොල්මන් ... මූ මම නිදාගෙන ඉන්න වෙලාවට ඇවිල්ලා හීනෙන් කියන ඒවා අහගෙන ඉන්නවද දන්නේ නෑ.
"ඔව්...... අපි හිතන තරම් ලෝකේ විසාල නෑ මල්ලි ...... ඕනෙ නැති හරිය අතාඇරියාම ඉතිරි වෙන්නේ පුස්සක් විතරයි" මූ බයිලා ගහනවා..... මූ එක්ක කතා කරන්න ගියොත් මගේ අර පොඩ්ඩවෙන්න පැල වෙලා තියන මුං ඇටයක් තරං මොලෙත් අකාලේ අභාවප්‍රාප්ත් වෙනවා.
"හරි මට මේ කිසි දෙයක් තේරෙන්නේ නෑ..... මට නිදහසේ ඔයාව හම්බ වෙන්න පුලුවංද?" පොර කට පැත්තකට කරලා හිනා උණා.....
"ඔව් මටත් ඔයාව හම්බ වෙන්න උවමනාවක් තිබුණා... ඔක්කොටම කලින් තාරකා නංගි කොහෙද දැං?" මට සත පහකට මූව විශ්වාස නැති නිසා ඉන්න තැනක් කියන්න ගියේ නෑ.
"එයා හොඳින්....."
"මම මේ සතියේ දවසක ඔයාව හම්බ වෙන්න ගෙදරට එන්නම්..... රාජකාරි මට්ටමෙන් නෙවෙයි. "
"හරි අපේ ගෙදර....... ?" මූ ගෙදර ඇවිල්ලා මොකක් හරි කේස් එකක් යයිද?
" නාවලනේ නොම්බර 163, පන්සල පාර?" මූ මාර හෝතම්බුවෙක්නේ.... මුගේ රාජකාරිය ඇවිල්ලා මාව ෆොලෝ කරන එකද දන්නේ නෑ. මම ඉතින් ඉබ්බා වගේ ඔලුව වැනුවා වෙන මොනා කරන්නද? 
"මයියා.. අපි දැං යන්ද?" එන පොට එච්චර හොද නෑ කියලා තේරුණ නිසාද මන්දා බුවා එහෙම කියලා මගේ රෝද පුටුව පිටිපස්සට ආවා. ඔව් මෙතන ඉන්න එක එච්චර ඇඟට ගුණ නෑ.... මූ සමරනායකයාගේ හරි ජයවීරගේ හරි කටු සූප්පු කරන එකෙක් වෙන්න බැරි නෑ. මම ඔලුව වනලා හසංකයා දිහා බැලුවා
" අපි යනවා....."
"අයේ හම්බ වෙමු" හසංකයා මගේ උරෙස්සට හීනි තට්ටුවක් දාන ගමන් ලහිරුවා පැත්තට හැරුණා
මාව අරගෙන බුවා මිදුල දිගේ වාහනේට එන ගමන් අපහු පිටිපස්ස හැරිලා බලනව මම දැක්කා.
"මචං..... ඔය අර කෑගල්ලේ හසංකයා..."
"ඔව් මට තේරුනා....."
"ඌ පොලිසියේ නම් එහෙ මොකද කලේ"
"ඒක දැන ගන්න ඕනේ උගෙන්ම තමයි, කෝකටත් ඌව ලං කරගනින්.... ඌ අපිට ගොඩක් වැදගත් එකෙක්...." ඒත් එක්කම තල්මසා වාහනේ පැත්තට ආව නිසා අපේ කතාව නැවතුණා.. අක්කත් වාහනේට ආවට පස්සේ අපි තව ලහිරුවාගේ ගෙවල් ලඟ රැදෙන්නේ නැතුව ගෙදර පැත්තට ආවා. 


මොනා උණත් අද උදේ සීන් එක මට තාම හිතා ගන්න බෑ...... ඇත්තට හසංකයාගෙ රාජකාරිය මොකද්ද? මම ඒ ගැන කල්පනා කර කර ඉන්නකොට නංගි ගාල කඩාගෙන මගේ කාමරේට ආවා....
"පොඩි අයියේ........" එයාගේ කට වක්කඩ වගේ හිනාව බේරෙන්න අරගෙන තිබ්බේ
"මොනාද තමුසෙට වෙලා තියෙන්නේ... ඔය පැණි කට හැමතැනින්ම බේරෙනවා"
"භානුක ආවා...."
"මම කිව්වේ..... ඉතිං ඌ ආවා නම් තමුසේ මෙතන මාව බලන්න ආවේ මොන ඉලව්වකටද?"
"එයත් එක්ක තව කෙනෙක් ඇවිත්"
"තල්මසාද?" නංගි බක බක ගාලා හිනාවෙන්න ගත්තා....
"ඔයා ආදරේට එයාට කියන්නේ තල්මසා කියලාද?" හිරාන් කාරයාට අපි තල්මසා කියනවා කියලා මේ හරකි දන්නවෑ... මමත් අනේ මන්ද මොලේ මැලේරියාවනේ.....
"මයියා..... වරෙන් වරෙන් එළියට යන්න" බුවා කඩාගෙන කාමරේට ආවේ නංගිවත් තල්ලු කරගෙන
"මොකද බං මේ....?"
"කෝ උඹ ලඟදි හොඳට හෝදපු ටී ෂර්ට් එකක් නැද්ද?" බුවා හෝ ගාලා මගේ ඇඳුම් කබඩ් එක ඇරගෙන ඒක මලවන්න පටන් ගත්තා
" භානුකයාට මොකද වෙලා තියෙන්නේ.. ඔන්න ඔය වැටේ තියන ෂර්ට් එක ගනින් බං" බුවා කබඩ් එක මැල්ලුම් කරලා මගේ ටිකක් අලුත් රතු පාට ගැප් ටී ෂර්ට් එක අරගෙන ආවා
"මේක මොකටද බං" ඌ මට ඒක දෙනකොට මම ඌ දිහා බැලුවේ මෙලෝ දෙයක් හිතා ගන්න බැරුව.
"ඕක ලස්සනයි තමයි රුවන් අයියේ....." මම ඒක ඇඟට දාගත්තට පස්සේ නංගි ඇවිල්ලා මේස උඩ තිබ්බ ආෆ්ටර් ශේව් එකත් ඇඟට හැලුවා......
"මොකද්ද බං මේ හරුපේ... දිව්‍යලෝකෙට යන්නවත් වීසා හම්බ වෙලාද?" බුවා මාව ඉස්තෝප්පුවට තල්ලු කරගෙන ගියේ වෙනදාට වඩා කලබලෙන්. එතන තාත්තයි. අම්මයි ඉන්නවා මම ලාවට දැක්කා..... භානුකයා සැටියට වෙලා ඉඳගෙන එයාලා එක්ක බර කතාවක් 
"තෙනුර....... මචං..... උඹට දැං කොහොමද?" මාව දැක්ක ගමන් භානුකයා නැගිටගෙන එනවා මම දැක්කා. ඒත් එක්කම මට පිටිපස්ස හරිලා ඉඳගෙන හිටපු කෙනත් එක පාරටම නැගිට්ටා මම දැක්කා.
"තාරකා......" ආයෙ මම ටිකක් හොල්මන් උණා... මම තාරකා කිව්වට මේ ලිහිණිද දන්නේත් නෑ...... එයාගේ ඇස් වල කඳුලු කැට පිරුණා..... ඊලඟ මොහොතෙදි අඬයි කියලා හිතෙන නිසා මම අම්ම තාත්තා දිහා බැලුවා... ඒත් පපුව සෑහෙන්න වේගෙන් ගැහෙන්න ගත්තා. මම රෝද පුටුවේ ඛ්‍රේක් එක තද කරල අල්ල ගත්තා. මට කරන්න දෙයක් නෑ. එත් මගේ කෙල්ලේ අඬන්න නම් එපා
"තෙනුර........." එක පාරටම එයා අඬ අඬා ගියේ නංගි ලඟට. මම ඒ පැත්ත බලලා බුවා දිහා බලද්දි දැනුනේ මහා අසරණ කමක්. හරියට මොකුත් කියාගන්න කරගන්න බැරි නොදරුවෙක් වගේ හැගීමක්. ඒ තාරකා තමයි. එයා ලඟින් ඉන්නකොට මට දැනෙනවා. ඒත් මම ලිහිණිගෙන් එහෙම දෙයක් විඳින්නේ නෑ.
"තාරකා අද ඉදං උඹට භාරයි" බුවා ඒ ටික කියද්දි මගේ පපුව ගැලවිලා ගියා. අනේ මම කොහොමද ඔයාව භාරගන්නේ ... මට දැං මාව වත් භාර ගන්න විදියක් නෑ. මම දැං අබ්බගාත්යෙක් කෙල්ලේ.....
"තෑන්ක්ස් මචං...." මගේ කටහඬ එළියට ආවේ කැඩි කැඩි වගේ... උඟුරේ මොකද්දෝ තඩි ගුලියක් හිර වෙලාවගේ.... මම ආයෙත් තාරකා දිහා බැලුවා... එයා නංගිගේ උරෙස්සට ඔලුව තියාගෙන මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මගේ සර්වාංගෙම පණ නැති වෙලා ගියා.... ඔයා නැතුව මම මෙච්චර කල් ජීවත් උණාද? ඒත් ඒක එච්චර ලේසි නෑ...... 
"තෙනුර මචං...... මම දැං යන්න ඕනේ.. ලිහිණිව රුවන්ලෑ නැන්දා ලඟට ගිහින් දාන්න ඕනේ..... පොලිසිය ආයෙත් පිස්සු බල්ලෝ වගේ ලිහිණිව හොයනවා. තාරකාට උණත් ගෙදරින් පිටට වැඩිය යන්න නොදෙනවානම් තමයි හොඳ මොකද... ලිහිණිවයි තාරකාවයි මටත් හොයා ගන්න බෑ" මූ මාර කතා කියන්නේ මූට තියා මටවත් හොයා ගන්න පුලුවන්ංද?
"මට තේරෙනවා මචං..... තාරකා මෙහෙ හොඳින් ඉදියි......" භානුක මගේ ලඟට ඇවිල්ලා උරෙස්සට පොඩි තට්ටුවක් දාලා යන්න ගියා. මම අම්මයි තාත්තායි දිහා බැලුවා. තාත්තා වෙනදා වගේම මගේ බැල්ම ඒතරම් ගණන් ගත්තේ නෑ. ඒත් අම්මා ඇවිත් මගේ ඔලුව අත ගෑවා.....
"මයේ පුතා ඕවා ගැන හිතන්න ඕනේ නෑ....... මේ ළමයා මොකට ගෙදරින් එළියට යන්නද?" මම මගේ අම්මාගේ හැටි දන්නවා... එයාගේ හිත ඇතුලේ ඕනෙම කෙනෙක්ට දෙන්න ආදරේ උණනවා.... අම්ම තාරකාටත් ආදරේ වෙයි. එයාවත් අපිව වගේම බලාගනී. තාරකා මගේ වෙනකන් විතරක් එයාලා තාරකාව අපේ කරගනී.....
මම තව ටික වෙලාවක් තාරකා දිහා බලාගෙන ඉඳලා රෝද පුටුවේ ඛ්‍රේක් එක බුරුල් කරලා මගේ කාමරේ පැත්තට හැරෙව්වා. බුවා රෝද පුටුව අල්ලන්න යනකොට තාරකා බුවා දිහා බැලුවා
"රුවන්..... මම තෙනුරව කාමරේට ගෙනියන්නද?" බුව එතනින් ඈත් වෙලා රෝද පුටුවේ හැන්ඩල් එක තාරකාට භාර දුන්නා. හිතට මොකද්දෝ  දැනූන නිසා මම ආයෙත් අම්මා දිහා බැලුවා. අම්ම ඇස් දෙකේ කඳුලු පුරෝගෙන බලාගෙන හිටියේ තාරකා දිහා.... මම තාත්තා දිහා බැලුවා... එයත් ටිකක් ඈතට වෙන්න බලාගෙන හිටියේ තාරකා දිහා... එයාලා හිතනවා ඇති මේ කෙල්ල කොහෙ ඉඳං ඇවිත් මේ අබ්බගාතයෙකුට කරගහනවාද කියලා. මම තාරකාට සුදුසු නෑ.. එයාට මීට වඩා ලස්සන අනාගතයක් තියෙන්න ඕනේ...... මම එයාගේ ලස්සන අනාගතේ කොහොම හරි හදලා දෙනවා..... මම එයාට ආදරෙයි.. ඒත් එයා එක දන්නේ නෑ. එයා මට ආදරෙයි මම ඒක දන්නවා, ඒ නිසා මගේ ආදරේ නාමයෙන් මම එයාගේ ජීවිතේ ඉතුරු හරිය මම නිසා දුක් විඳින්න දෙන්නේ නෑ. ඔයා මට කවද හරි ආදරේ කරන එක නවත්තන්න ඕනේ තාරකා....... එදාට මම ගොඩාක් සතුටු වෙයි. මොකද මම ඔයාට සුදුසු කෙනා නෙවෙයි, මම කාටවත් සුදුසු නෑ. මොකද මම ලෙඩෙක්. මම හීන් සීරුවේ රෝද පුටුව කාමරේ පැත්තට යන ගමන් ඇස් දෙක පිහ දා ගත්තා. 

"


Wednesday, April 13, 2011

112 කොටස


මේක හතර බීරි කතාවේ පසුවදන වගේ මොනා උණත් බුවා රෝද පුටුව කෙලින් කරලා බිමින් තිබ්බට පස්සෙ මම බුවාටයි තල්මසාටයි බර දීලා රෝද පුටුවට පස්ස තිබ්බා. 
"හිරාන් මට ඇත්ත කියපං මචං..... උඹට නිකං වැරදිලාවත් ලහිරුවාට සැලකුණාද?" මම හිරාන්ට ළං වෙලා ඇහුවා. ඌ මූණ දෙල් කරගෙන මගෙ දිහා බැලුවා
"උඹට පිස්සුද බං.... උඹ හිතුවද මම ඒ තරං චාටර් කියලා"  චාටර්ද නැද්ද මම දන්නේ නෑ ඒත් මූ කියන්න ඇත්ත බවනම් තේරෙනවා එච්චරට මුගේ මූණ හා පාටක් ගහලා. අපි ගල් බොරළු මැදින් ගෙට ගොඩ වෙන්න යද්දි එදා ලහිරුවා හම්බ වෙන්න ආවාම කතා කරපු අඟර දඟර පුංචි හාමි එළියට ආවා.
"ඔයාලා ආයෙත් ආවාද?" එයා මගෙ දිහා නෙවෙයි කෙලින්ම තල්මසා දිහා බලාගෙන ඇහුවා. තල්මසා බිම බලාගත්තේ මොකුත් නොකියා. 
"කරුණාකරලා ආපු අතක් බලාගෙන යන්න.... අපිට මේ කරපු හරිය හොදටම ඇති" කෙල්ල කඳුලු පොදියක් ඇස් දෙකේ හංගගෙන කතා කලා
"නංගිට වැරදිලා..... අපි මේවට සම්බන්ද නෑ...." තල්මසා කියාගෙන ගියා..... ඒත් එක්කම ලහිරුවා පොඩි කොරයකුත් එක්ක ඉස්සරහාට ආවා.. අප්පටසිරි ඇහැක් පිරෙන්නම කලු වෙලා නළලටත් ප්ලාස්ටර් දාලා. 
"කේෂා......" ලහිරු අක්කා දිහා බලලා කතා කලා. අර පොඩි කෙල්ල ලහිරුවා ළඟට දිව්වා. ඔලුව උස්සලා අක්කා දිහා බලනකොට මෙන්න එයත් සට සට ගාලා කඳුලු හලනවා. අනේ මන්දා... මෙලෝ රහක් නැති බනිස් ගෙඩියක් කනවා වගේ මම බුවා දිහා බැලුවා. මේ දුක සීන් ඉතින් කාට කියලා කියන්නද? අක්කා හිමීට මගෙ රෝද පුටුව ළඟට ආවා.
"මේ ඔයාගේ මල්ලි නේද? අනේ නංගි ඉක්මනට මෙයාලව ඇතුලට ගන්න" ලහිරුවා මගේ දිහා බලාගෙන කොර ගගහා එතනට ආවා.
"ලහිරු අයියාට කරදරයක් කියලා දැනගෙන ආවේ......"
"ඔව් ඊයේ කරදරයක් උණා තමයි..... ඒත් ඔයාලා මොකටද කරදර වෙන්නේ...." බුවයි තල්මසයි මාව රෝද පුටුවත් එක්ක ගෙදරට ගොඩ කළා.
"මොකද්ද ඇත්තටම සිද්ධ උණේ අයියේ......?"ලහිරු තල්මසා දිහා බලනවා මම දැක්කා. ඊට පස්සේ ලොකු හුස්මක් පුරෝලා ඇරලා මගේ දිහා බැලුවා.
"මම හිතනවා මල්ලිලා කතාවේ භාගයක් දන්නවා කියලා."
"ඔව් ඒත් ගලපගන්න මට බෑ..... මුල ඉදලා කිව්වානම්" අර පොඩි කෙල්ල ඇස් දෙකේ කඳුලු පුරෝගෙන ගෙට ගියා. තල්මසාත් නෝ කතා ඔහේ ඉදගෙන ඉන්නවා.
" අපේ අම්මාට පිස්සු......" ලහිරුවා පටන් ගත්තා
"ඉතිං...."
"එයා හොඳට හිටියා.... ඒත් එයාගෙන් උණ වරදක් නිසා එයා ඒ ගැන හිතලාම පිස්සු හදා ගත්තා..."
"වරදක්?"
"අපි හැදුණේ තාත්තා නැතුව මල්ලි..... ගොඩාක් අමාරුවෙන්...... අම්මාට මල්ලි හම්බ වෙන්න ඉන්නකොට තාත්තා නැති උණා.... නංගිවවත් මාවවත් හදාගන්න සල්ලි නැතුව හිටිය අම්මාට මල්ලි ගැන මාර බරක් හිතට තිබ්බා. එයා ගෙවල් වල කුලී වැඩ කරලා ගානක් හොයා ගත්තාට ජීවත් වෙන්න ඒක මදි උණා... ඒ නිසා මල්ලිව එයා හම්බ උණාට පස්සෙ වික්කා........... " මට හිටගන්න පුළුවං නම් මෙලහකටත් හිටගෙන. බුවා කලකිරීමෙන් මගෙ දිහා බැලුවා....
"ඒ ගනුදෙනුවට පහල නර්ස් ඇන්ටි සම්බන්දයි... ඒ මහත්තයා අපිට මාසේ ගානේ සල්ලි දුන්නා ජීවත් වෙන්න..... මට රස්සාවක් දුන්නා... ඒ හැම දෙයක් එක්කම එයා අපෙන් බලාපොරොත්තු උණේ මේ හැමදේම ලෝකෙන් වසන් කරගෙන ඉන්න එක."
"ඉතිං ඒ මහත්තයා ජයවීර නේද?" ලහිරු ඔලුව වැනුවා..... 
"කේෂාගෙයි මගෙයි සම්බන්දේ දැනගෙන එයා ඒක නවත්තන්න කියලා මට තර්ජනේ කලා..... මම ඒක නවත්තන්නම ගියා... රටේ නැති බොරු කියලා... ඒත් මට ඒක කරන්න බැරි උණා..... අන්තිමට මම ඒ රස්සවෙන් අස් උණා...... ඒත් එක්කම මට තර්ජන වැඩි වෙන්න ගත්තා..... අපේ ගෙවල් ලඟ එක එක මිනිස්සු හැසිරෙනවා මට දැනුණා... රෑට ගේ වටේ ඇවිදිනවා මට ඇහෙනවා... අපි සද්ද නැතුව හිටියා...... කරන්න දෙයක් නෑ..... මම නංගිවයි අම්මවායි ලඟට කරගෙන ගොඩාක් බයෙන් ජීවත් උණා...... ඒත් ඊයේ මේ මල්ලිලා අපිව හොයාගෙන ආවා..... මෙච්චර කාලයක් රහසක් වෙච්ච ගොඩාක් දේවල් දැනගෙන... අපේ මල්ලිත් එතන හිටියා..... හැමදේමට වඩා ලේ නෑකම කැක්කුමයි මල්ලි... තිබ්බ පොරොන්දු ඔක්කොම අමතක කරලා  අපි අපේ මල්ලිව පිලිගත්තා..... ඔයාලා ගිහින් එච්චර වෙලාවක් ගියේ නෑ... ජීප් දෙකක් පුරෝලා සෙනඟ ඇවිත් දොර කඩලා අපිට ගහලා අම්මාව ඇදගෙන යන්න ගියා. මම අම්මව බේරගන්න ගිහින් තමයි ගොඩාක්ම ගුටි කෑවේ... අහල පහල අය පොලිසියට කතා කරලා වෙන්න ඇති පොලිසියෙන් ආව නිසා උන් අපිව අත ඇරලා ගියා......... ඒත් ආයේ එන්න පුළුවං" ජයවීරයා කියන්නේ අමු තිරිසනෙක් අප්පා......... මගේ ඇඟේ දුවන්නෙත් උගේ ලේ කියලා හිතනකොට තමයි බෙල්ල කපා ගන්න හිතෙන්නේ.... මේ මිනිහා ජීවිත කීයක් විනාස කරලාද.... අන්තිමට එයාට ඕනේ එයාට ඕනෙ කරන දේ විතරයි. 
"ලහිරු අයියා බය වෙන්න එපා.. අයියලා තනි වෙලා නෑ... අපිත් ඉන්නවා ඔයාලා එක්ක"
"ඒ වචන ටිකත් මට ඇති මල්ලි.........." අක්කා තොරතෝංචියක් නැතුව අඬනවා
" ඔය ටැප් එක වහගන්නවා අක්කේ..." මට බැරිම තැන කිව්වා
"ඔයාට මේ හැමදෙයක්ම උණේ මම නිසා ලහිරු" ඔන්න කලා වැඩක්, අනේ අම්මපා මේ ගෑනු දාගන්නේම අහක යන තොප්පිනේ.... මුන්ට මොලේ දෙනකොට මහා බඹා උණත් පොඩි ෂොට් එකක් දාලා ඉන්න ඇත්තේ.....
"පිස්සුද කේෂා, මේ හැමදේම අපිට උණේ අපේ දුප්පත්කම නිසා......"
ඒත් එක්කම පොලිස් ජීප් එකක් ගේ ඉස්සරහා නතර කලා..... ලහිරු නැගිටලා කොර ගහා ගහා ඉස්සරහාට ගියා.... 
"මේ ඉන්ස්පෙක්ටර් හරිම අවංකයි...... " ලහිරුවා හිමින් සැරේ කිව්වා.... මම පොඩි කාලේ ඉඳලා පොලිස් ජීප් එකට බයයි. ෂුවර් එකට ගිය ආත්මේ ගේමක් දේලා පොලිසියෙන් වෙඩි කාලා මැරුණ එකෙක් වෙන්න ඇති මම..... ඒ නිසාද කොහෙද මම බිම බලා ගත්තා...... තල්මසාත් පුටුවෙන් නැගිටලා එළියට ගියා මම දැක්කා.
"ලහිරු කොහොමද තත්ත්වෙ....?" පොලිස් බුවාගේ කටහඬනම් මට මාර හුරුයි වගේ... ගිය ආත්මේ මුගෙන්ද දන්නේ නෑ වෙඩි කෑවේ...... මම පොලිස් කාරයා දිහා නිකමට බැලුවා.......


මේ මොකද්ද මේ වෙන්නේ...... කිරි බුදු අප්පේ............ යකෝ මට නැගිටගන්න බැරි හැටි විතරක්. මාව එතනම ගල් උණා
"කොහොමද තෙනුර..............?" මට කෙල ටිකවත් ගිල ගන්න බෑ.. කතා කරන්න වචන දන්නේ නෑ වගේ. ඔහේ බලාගෙනම හිටියා මිසක් මොකුත් කිව්වේ නෑ.. මේ වෙලාවේ මම ලාවට හිනා වෙන්න ඕනේද. අම්බානකට අඬන්න ඕනෙද කියන එක මට තේරෙන්නේ නෑ
"මාව අඳුනන්න බැරිද?....." මම දැං මොකද්ද කියන්නේ මට අඳුනගන්න පුලුවං ඒත් වචන පිට වෙන්නේ නෑ කියන්නද?
"හසංක..................." ඇති යන්තම් මම දිව නවා ගත්තා....... බුවා මගේ දිහා බැලුවේ කජු වෙලා..... මටත් මේක හිතාගන්න බෑ. අර ගමේ හඩ්ඩා පොලිස්කාරයෙක්ද? එතකොට මූ ගමේ මොකද කළේ... මම ආයෙත් හසංක දිහා බැලුවා මෙන්න මූට මාර හිනා.... දෙන්න පුළුවන් නම් දෙනවා මම සිග්නල් ටූත් පේස්ට් එකක්.