පිටුව

Friday, December 24, 2010

95 කොටස



ටික වෙලාවක් ඉඳලා අපි ආයේ කොළඹට පිටත් උනා. මාව නම් කවුරු හරි කකුල් දෙකෙන් අල්ලලා පොලවෙ ගහලා වගේ. කරන්න කියන්න කිසි දෙයක් තේරෙන්නෙ නෑ. මුළු වහානේම අමු මූසල කමක් දැනෙන්න ගත්තා..... තාත්තාත් සැරෙන් සැරේ කණ්ණාඩිය අස්සෙන් අඟිලි දෙක රිංගවලා ඇස් දෙක තද කරනවා මට පේනවා.... කොහොම හරි අපි ගෙදර යනකොට දවල් කෑම වෙලාවත් පහු වෙලා. ගෙට ගොඩ වෙනකොටම අම්මා කරවල තෙල් දාන සුවඳ දෙනෙන්න ගත්තා.... මට මගේ හිතේ හැමදේම අමතක වෙලා ගියා... අමාරුවෙන් මතක් කරගන්න මම ආයේ හැරිලා තාත්තා දිහා බැලුවා.. තාත්තාත් මගෙ දිහා බලල බිම බලා ගත්තා. වාහනේ සද්දේ ඇහිලාද කොහෙද අම්මා කුස්සියෙන් මතු වෙලා මගෙ ලඟට තත්පරයට හැතැම්ම ගානකින් දුවගෙන ආවා. 
"අනේ මගේ පොඩි එකා............." අම්මා මාව බදාගෙන හෝ ගාල අඬනවා.... මම කොහොමද හත් දෙයියනේ ඔයා මගේ අම්මා නෙවෙයි කියලා කියන්නේ.
"මට බඩගිනි අම්මේ....." අම්ම දැක්කාම නිකන්ම මගෙ බඩ වැටියට ගිනි ගන්නවා. 
"මට නම් බෑ මහත්තයා මෙයාව නම් කාටවත් දෙන්න... මට කියන්න එන්න එපා.... මම යනවා නඩු.... ඕනෙම උසාවියකට යනවා.. මේ කිරිසප්පයා මගෙන් අරන් යන්න ආවොත්...." අම්මා කියාගෙන කියාගෙන යන්න ගත්තා... අම්මා සාමන්‍යයෙන් තාත්තා ඉස්සරහා හයියෙන් කිඹුමක්වක්වත් අරින්නෙ නැති එකේ මෙහෙම කතා කරනවා දැක්කාම මට මාර පුදුමයක් දෙනෙන්න ගත්තා... මටත් අම්මා නැතුව බෑ..... මම අම්මාව තුරුල් කරන් තාත්තා දිහා බැලුවා. මම ඔයාලව දාලා කොහෙවත් යන්නේ නෑ.... කියලා මට කියන්න හිතුණා..... මගේ ඇඟේ දුවන ජයවීරගේ ඔක්කොම ලේ අයින් කරලා දාන්න තරම් මොකද්ද අඟට ගටක් එන්න ගත්තා....
" අපි පුතාටම එයාගේ තීරණයක් ගන්න ඉඩ දෙමු නාලිනි....." තාත්තා එහෙම කියාගෙන මගෙ දිහා නොබලාම ගේ ඇතුලට රිංගගත්තා. අම්මා ඇඟිලි වලින් හිටගෙන මගේ ඔළුව අත ගානවා. පව් අප්පා. මම අම්මාත් එක්කම ගිහින් ලඟ තිබ්බ පුටුවෙ වාඩි උණා. අම්මා මාව දෙකට නමලා නළලත් ඉම්ඹා....
"කෝ අම්මේ අනිත් අය..." මගේ ඇසුත් දැවිල්ලයි. ජීවිතේටම ඇඬුවාම එහෙම වෙන්න ඇති. මම ආයේ අඬන්නේ නෑ...... එන දේකට මූණ දෙනවා... ජයවීර තියා ජයවීරගේ තාත්තාටවත් බෑ මාව මෙයාලගෙන් වෙන් කරන්න....
" ඒ කවුරුත් මේ කිසිම දෙයක් දන්නේ නෑ පොඩි පුතේ...... අක්කා මැහුම් පංති ගියා, නංගිත් ඔන්න මොනාද කොම්පියුටර් පන්තියකට යනවා... අයියාත් ආයේ රට යන්න හදනවා. අයියානම් ඔය කතාව මුල ඉඳලාම දෙනගෙන හිටියා.... මේ දවස් වල අයියාත් මේවා නිසා කළකිරිලා ඉන්නේ මයේ පුතේ... අපිට මොන හෙනයක් පාත් උණාද මන්දා" අම්මා ආයේ අඬන්න ගත්තා....
" අම්මා ඕවා වැඩිය හිතන්න එපා... අද අම්මා මට කවන්නකෝ..." මටත් ටැප් එක වැඩ කරයි කියලා බයට මම නැගිට්ටා. මම මේ වෙලාවේ බවලත් ගාමන්ට් එකක් වගේ ටැප් ඇරලා හරි යන්නේ නෑ. හොඳට කාලා බීලා නාලා එන යෝකර් වලට හයේ ඒවා ගහන්න ඕනේ..... මට අදාල නෑ මාව ජාතක කලේ මොකාද කියලා හැබැයි මාව හදා ගත්තේ මගේ අම්මයි තාත්තායි තමයි. අම්මපා.. මම වෙන හාල්පාරුවෙක්ගේ උණහපුලුවෙක් උණානම් දුක නෑ. මේ ජයවීරයාගේ පුතෙක් වෙලා මාව හිටියාටත් වඩා කාලකණ්ණි උණා..... 


අම්මා මට පොඩි එකෙක්ට වගේ කවලා එහෙම ආයේ ඇඬුවා... පව් හත්දෙයියනේ... මෙයාලගේ ඇස් වලට මම නිසා එන කඳුලු. මම ඇවිල්ලා මෙච්චර වටින පොරක්ද? මම ඔහේ මගේ භවනට වෙලා මනෝ එක්ක සෙට් උණා. මට හිතෙන්නෙම හින්දි කෑල්ලක වගේ ඇත්ත තාත්තාත් එක්ක ගේම ඉල්ලන පුතෙක් වෙන්න. ජයවීරයත් එක්ක මම කොහොමත් ඉන්නේ මලෙන් නේ... ඒ මදිවට මමත් උගේ පුතෙක් වෙච්චි. නොදකින් කියලත් හිතෙනවා. ඒත් ඒක කියාගන්න වෙන්නෙත් මගෙම මූණත් තහඬුවටනේ


"පොඩි අයියේ............" නංගි කාමරේට කඩාගෙන ආවා. හිනා කටයි..... මුන්ගේ හිනාව දකිනකොට මට මුළු ලෝකෙ එක්ක උණත් ගේම ඉල්ලන්න හිතෙනවා.
"මොකද තමුසෙට උනේ....." මගේ නහයත් එක්ක කැවුමක් වගේ බර වෙලා
"ඔයාට සනීප නැද්ද?" නංගි හෝ ගාල මගේ නළලටයි බෙල්ලටයි අත තියලා බලනවා. සැලකිලි නම් ඉතිං අති විශිෂ්ටයි.
"නෑ නෑ පීනසේ බං"
"තාත්තාට භානුකයි මමයි කතා කර කර ඉන්නවා අහු උණා..."
"මගෙන් වගේ ගුටි කෑවද?"
"පාරේ මැදදි නම් කෑවෙ නෑ... ගෙදර ඇවිල්ලා නම් හොඳට කෑවා..." නංගිගේ මූණ දුක සීන් උණා
"දැං භානුකයා කෝ..."
" එදා තමයි අන්තිමට හම්බ උණේ... ඊට පස්සේ එයාට කතා කරන්නවත් විදියක් තිබ්බේ නෑ"
"ඌ ගෙදරින් ගිහින් නේද?"
"ඔව්..."
" අම්මා තාත්තා හොයනවා නේද?"
"ඔව්... ඉතිං ඔයා කොහොමද දන්නේ...?"
"මට ඕවා අරංචියි..."
"" එයාටත් පිස්සු පොඩි අයියේ... ඔච්චර සැප සම්පත් එක්ක ඉන්න තැන ඉන්නේ නැතුව..."
"මොන සැප සම්පත් තිබ්බත් අර ජයවීරයා ලඟ ඉන්නවාට වඩා ඌ ගෙදරින් ගිය එක හොඳයි..." මගේ බොක්කෙ තිබ්බ දේ එලියට ආවා...
"ලිහිණි අක්කා තවත් අසරණ වෙල"
"මම දන්නවා" එයාට වඩා මම අසරණයි නංගියේ............ මම කොහොමද ඒක කියන්නේ....
"ඔයා එහෙනම් ඉන්නකෝ මම වොෂ් එකක් එහෙම දාල එන්නම් කතාවක් දාන්න... අයේ ඔයා යන්නේ නෑ නේද?"
" අනිවා යනවා..."
"අනේ ඇයි ඒ...?"
"මම විභාගේ කරගන්න ඕනේ නේ..."
"විභාගේ කරලා ඔයා මෙහෙ ආවම......... ආයේ යන්නේ නෑ නේද?" මේකිත් පව් අප්පා... ඔය මට ඔය පොල්කිච්චිට පව් කියලා හිතුණ පළවෙනි වතාව. මෙයා විතරක්ද මට උපන් තේකට තාත්තා ගැනත් පව් කියලා අද හිතුණනේ.....
" නෑ නෑ......" නංගි ප්‍රීතියෙන් පිනා වගේ වෙලා යන්න ගියා. හවස් වෙන්න වෙන්න ගෙදර කට්ටිය පිරෙන්න ගත්තා.. අක්කයි අයියයි ගෙදර ආවට පස්සේ ආයේ අර ඉස්සර වගේ ආතල් එකේ උපරිමේ. අර මූකලානේ වගේ බෝරිං නෑ. ඒත් තාරකාට කොහොමද දන්නේ නෑ..... 
"මෙයාව හොයාගෙන කෙල්ලෝ එනවා මෙයා නැති උණාම" අක්කා මගේ කනින් අල්ලලා එයා ලඟින් වාඩි කරව ගත්තා. තාත්තා පොඩ්ඩක් ඈතට වෙන්න ඉදගෙන මගේ දිහා හොරෙන් බලනවා මම දැක්කා.
"අයියේ ආපහු යනවාද?"
"ඔව් මයියා.......... දැං මෙහෙ රස්සාවල් හොයලා ඇති වෙලා... එහෙ ගිහින් පත්තර බෙදුවත් මෙහෙ මාසෙකට ගන්න ගාන සතියෙන් හොයතෑකි."
"අක්කා..... මොනාද කරන්න හිතාගෙන ඉන්නේ...?" අක්කා කවදාවත් බලන්නේ  නැති විදියට මාදිහා බැලුවා
"මොකද මයියා උඹට වෙලා තියෙන්නේ..... අද කෝ අර වාචාලයා"
"ඌව එහෙදි සල්ලි නැතුව වික්කා බං... තමුසෙලා මට වියදමටවත් සත පහක මනි ඕඩරයක් එව්වද?
" මට හැමදාම පර්ස් එක අරිනකොට උඹව මතක් වෙනවා බං... වෙනදාට මගේ පර්ස් එකේ සල්ලි බහිරවයා ගිලින එකේ උඹ නැති දවස් වල ඌත් කොහෙ හරි ගිහින් හිටියා...." ඒ කතාවට තාත්තාට යන්තම් හිනා යනවා මම දැක්කා.... එක පාරටම ගේ ඉස්සරහා ට්‍රයිෂෝ එකක් නතර කලා. මමත් බෙල්ල කඩලා ඒ පැත්ත බැලුවා. අයියානම් ඒකෙන් බහින කෙනා අඳුන ගත්තා වගේ එතනින් නැගිට්ටා... නංගියි අම්මයි සාලෙට ආවා. තාත්තා ඉස්සරහාට ගියා.ආක්කා ඒකෙන් බහින කෙනා දිහා බලාගෙන මට ඇන්නා... 
"අන්න ඔයාව හොයාගෙන ආව කෙල්ල....., අද තාත්තාගෙන් කන්න වෙයිද දන්නේ නෑ" අප්පටසිරි නයි කයිද රෝස් පාන් කිව්වලු.. මේ එන වහන්තරාවට කෙල්ල කිව්වොත් කෙල්ලන්ට මොනාද කියන්නේ.. මගේ ලොකු සහෝදරීගෙ ඇස් දෙක පොලිෂ් කරලා ගන්න වෙනවා....මෙයානම් අයේ අහලා හාෆ් කෙන්චරියට ලං කරපු කෙල්ලෙක්.... කවුද අප්පේ මේ......








8 comments:

හසී said...

:O

ඉලංදාරියා said...

හුටා .....

මයියගේ අම්මයි කියන කෙනාද ඒ ...ආවෙ... ,

Aslam said...

මයියාට මොනව නෑත්ත සහොදර කෑක්කුම තියෙන පාටයි.
මට හිතෙන විදිහට ඔය අවෙ මයියාගෙ imported අම්මා වෙන්න ඈති.

Anonymous said...

What is the font you are Using ?

Anonymous said...

What is the font you are using ?

Anonymous said...

ada mama 5ne.ala ala.dulo puluwannam hetath akak dannoooo.....

මම said...

අක්කේ ඇයි දැන් අහස යට ලියන්නේ නැත්තේ..

නිශ් said...

අප්පා දුල් කතාව කොහෙටදො ගෙනිහින් හොඳයි හොඳයි.....
කොහොමද අධ්යාපන කටයුතු?

Post a Comment