පිටුව

Tuesday, August 31, 2010

62 කොටස


කසුන් අයියාගේ මූණත් එක්ක නිල් පාට උණා මාව දැකලා. මම මේ රාජකාරියකට බාදා කිරීමක්ද මන්ද?මේ අහංසක කෙල්ලයි රහස් පොලිසියයි අතර සම්බන්දෙ මොකද්ද? මම මොකුත්ම දන්නේ නැති බූරු ආත්මයක් වගේ ලිහිණි ලඟට ගියා කසුන් අයියා උණත් වැඩිය සද්ද කරන්න ගියේ නෑ. ඒත් මම එයාව අඳුනන බවක් පෙන්නුවේ නැති නිසා මිනිහා හුස්ම ගන්න පටන් ගත්තා. ලිහිණි ඇස් දෙක උස්සලා මා දිහා බැලුවා. ඇයි හත් දෙයියනේ මේ මොන අපරාධයක්ද? අර රෝස මලක් වගේ තිබ්බ මූණට සබන් වතුර ඉහලා වගේ මැලවිලා ගිහින්... ඇස් දෙක වටේ කළු පාටට බංකර් බැඳලා.ඇත්තටම ලිහිණි අවුරුදු දහයකින් විතර නාකි වෙලා වගේ. මේ ඔයාට මොනාද උනේ ලිහිණි.... ඒ මොනවා උණත් ලිහිණි මගේ දිහා බලලා අමාරුවෙන් හිනා උණා. මගේ පපුව පැලෙන්න වගේ ගියා...
"ලිහිණි...." මගේ කටහඬත් ඇහෙන්නේ මාළු ටැංකියක් ඇතුලෙන් ඇහෙනවා වගේ. උඟුරටත් කොහෙන්ද ආපු බැරැන්ඩියක් ඇවිල්ලා... මම තවත් ලිහිණිට ලං උණ නිසා කසුන් අයියා අපෙන් පොඩ්ඩක් ඈත් උනා.... එයා අපි දිහාට දැම්මේ මාර බැල්මක්....මම වැඩිය හිතන්නයි නැකත් බලන්නයි ගියේ නෑ හිතේ තිබ්බ මෙව්වා එකටම ඉබේටම වගේ ලිහිණිගේ අත ඇල්ලුවා. මගෙ හිතත් කන්ට්‍රෝල් කරගන්න අමාරුයි ලිහිණිව මෙහෙම දැක්කාට පස්සේ...
" ඔයා මේ මොකද කරගන්නේ ලිහිණි...?" ඇත්තටම ඒක එයාගෙන් අහලා තේරුමක් නෑ... මොකෝ මේ එයා හිතලා කරගන්න දෙයක්යෑ...
"ආයේ මාව දාල යන්න එපා තෙනුර..............." ලිහිණි හෝ ගාලා අඬන්න ගත්තා.... පිස්සු හැදෙනවානේ... දැං කියපංකෝ මම දාල ගිය නිසා පිස්සු වැඩි උණේ කියලා. කොහොමත් මම ටැප් අරිනවාට කැමති නෑ. ලිහිණි මේ තත්වෙන් ඉඳං මෙච්චර ප්‍රෙෂර් එකට ටැප් එක අරින එක මට කොහෙමත් බලගෙන ඉන්න බෑ. ඒ අස්සේ කසුන් අයියාත් මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා අන්දකප්පු පාන් එකේ ගාගෙන කාලා වගේ.
"හරි මම යන්නේ නෑ... දැං ආවානේ.. දැං අඬන එක නවත්තන්න..." බැරිම තැන මම කිව්වා ....නැවතීමේ ලකුණක් නෑ.. තව අඬනවා.අනේ දෙයියනේ මට එක දවසකට හරි සක්‍රයා වෙන්න චාන්ස් එක හම්බ උණොත් මම මුලින්ම කරන්නේ මේ කෙල්ලොන්ට අඬන්න බැරි කරන එක.
" ඇත්තටම මට ඔයාව හිනස්සන්නත් ආසයි" ඇයි හත් ඉලව්වේ ඒකටත් මෙයා අඬනවානේ...
"මාව මෙහෙන් අරං යන්න.. තෙනුර..." ඒ වචන ටික මාව අංස කචල් කලා.... කවදාවත් මම ලිහිණිගෙන් එහෙම දෙයක් බලාපොරොත්තු උණේ නෑ.... කසුන් අයියාටත් අහන් ඉන්න බැරි කමටද කොහෙද කාමරෙන් එළියට ගියා.
" ඔයා සනීප වෙන්න මුලින්ම"ලිහිණි කඳුළු ටික පිහ දාල හිනා උණා. ඕකනේ කියන්නේ ....කෙල්ලොන්ට මේ අඬලා අඬලා පොකට් එකත් අරින්නත් පුළුවන්. 
"මට අසනීපයක් නෑ තෙනුර..අර දොස්තරව එළියට යවන්නයි මට ඕනේ උනේ.... ඒකයි මම ඔයාට අරං යන්න කිව්වේ" 
"හරි හරි ඔයා ඉස්පිරිතාලෙන් ගෙදර යන්නකෝ...ඊට පස්සේ බැරියෑ අරං යන්න"
" මට ඕනෙ අම්මා ලඟට යන්න ...මට උදව් කරන්න තෙනුර... මට ඔයාව විශ්වාස කරන්න පුළුවං" ඔය ඉතිං බැරි දේවල්නේ ඕනේ.... ලිහීණි ලෙඩ උණේ අම්මා මැරුණයින් පස්සේ කියනවානේ... ඒත් මේ අහිංසකීට ඒක මතක නැති හැටි.
"ඔව් ඔව් අපි අම්මා ලඟට යමුකෝ"
"ඔයා හිතන්නෙත් මට පිස්සු කියලා නේද තෙනුර?" ලිහිණි කතා කරන්නේ කලින්ට වඩා සිරා විදියට... කඳුළු එහෙම වේලිලා... එක පාරටම මාර වෙනසක්
" කවුරුත් එහෙම හිතන්නේ නෑ නේ ඔයා ගැන...."
" හැමෝම හිතන්නේ එහෙමයි..... මට හැමෝම එහෙම හිතන එකමයි කර ගන්නත් ඕනේ... ලොකුම ප්‍රශ්නේ භානුකත් මට පිස්සු කියලා හිතන එක" මේ මොන හතර බීරි ස්ටෝරි එකක්ද? 
" ලිහිණි ඔයා දැං රෙස්ට් කරන්න ඕනේ මම හිතන්නේ" හොඳම දේ මෙයාව නිදි කරවන එක....
" තෙනුර මාව විශ්වාස කරන්න මට පිස්සු නෑ.... කවදාවත් මට පිස්සු තිබුණේත් නෑ... මම මෙහෙම ඉන්නේ මාව බේර ගන්න..."
"මට තේරෙන්නේ නෑ ලිහිණි මේ මෙලෝ දෙයක්..."
"අම්මා මැරුණේ නෑ... එයා ජීවතුන් අතර.. ඒක මම විතරයි දන්නේ... තාත්තා අම්මාව මරන්න හදනවා කියලා දැනගෙන අම්ම ගෙදරින් පැනලා ගියා..."මේ මොන හරුපයක්ද
"එතකොට අම්මා මැරුණා කිව්වේ...?" 
" ඔව් එයා අනිත් හැම කෙනෙක්ටම මැරිලා ඒත් මටයි තාත්තාටයි එයා මැරිලා නෑ..."
"මට තේරෙන්නේ නෑ... ඇයි ඔයා මේ ඉස්පිරිතාලේ හිර වෙලා ඉන්නේ...?'
" මේ ඉස්පිරිතාලෙයි මාව බේරගන්නේ තෙනුර... මම පිස්සෙක් වෙන තාක් කල් මට ජීවත් වෙන්න පුළුවන් වෙයි.... මම තාත්තා එක්ක තනි වෙන හැම වතාවකම තාත්තා මගෙන් අහන්නේ අම්මා කෝ කියලා..."
"ඔයා අම්මා ඉන්න තැන දන්නවාද?"
"ඇඩ්‍රස් එකක් තියනවා... ඒත් මට යන්න විදියක් නෑ... භානුකට කියලා වැඩක් නෑ... එයා හිතන්නේ මම පිස්සුවෙන් කියවනවා කියලා...අනික භානුක කවදාවත් මම කියන දේ විශ්වාස කරන්නේ නෑ"
"ලිහිණි.... මම මොනාද දැං කරන්න ඕනේ....?" 
"අම්මාට පණිවිඩේ දෙන්න.. එයා ඉන්න තැනකට මමත් එනවා කියලා කියන්න..." මට ඔක්කොම පැටලිලා... මෙයා අම්මා මැරුනේ නෑලු භානුකයා කියනවා අම්මා මැරුණාලු.. බලාගෙන ගියාම යකෝ මටද පිස්සු
"පැනලා ගිය මනුස්සයෙක් මැරුණා කියලා ඔප්පු කලේ කොහොමද ලිහිණි..?"
" අම්මා මැරුණේ ගිනි තියාගෙන කියලා ප්‍රසිද්ධ කලාට ඒ මලේ අම්ම නෙවෙයි.."
"එහෙනම්...?"
" තාත්තා අපේ ගෙදර වැඩ කරපු ආයාව ගිනි තිබ්බා තෙනුර.....?" ලිහිණි ආයෙත් අඬන්න ගත්තා.... මට නම් තනිකර වැම්පයර් කතාවක් බැලුවා වගේ.... මාව සෑහෙන්න පැටලිලා... මේක පොලිසියට යන්න ඕනෙ කතාවක්... සමහර විට කසුන් අයියා හොයනවා ඇත්තේ ඒක.... 
" මට ඔයා කිව්ව ඇඩ්‍රස් එක දෙන්න... මේ කියන විදියට ඔයා මෙහෙ ඉන්න එකත් එච්චර සුභ නෑ..." ලිහිණි කඳුළු පිහ දාගත්තා...
"ඔයා හෙට එනවා නේද?"
"ඔව් මම ෆුල් ට්‍රයි කරනවා..." මම ඒකිව්වේ ඇත්තටමයි.... තාරකාගේ ප්‍රශ්නේට වඩා ලිහිණිගේ ප්‍රශ්නේ බරපතලයි..... මේකට මම කොහොම හරි සපෝට් එකක් දෙන්න ඕනේ... මේ පෝසත් උන්ගේ වැඩේ ඇන කොටා ගන්න මරා ගන්න එක වෙච්චි... අනේ මන්දා... ඒත් එක්කම භානුකයයි ගැන්සියයි කාමරේට කඩාගෙන ආවා
" ලිහිණි කතා කලා කියලා ඩොක්ටර් කිව්වා..." භානුකයාගේ මූණ කාර්නිවල් එකක් වගේ. ලිහිණි සද්ද නැතුව බිම බලාගත්තා...
"කතා නම් කලා එක පාරක් ඊට පස්සේ ආයේ සද්දේ වහලා" මම හොඳට කල්පනාවෙන් කතා කලා...ලිහිණි කියන්නේ ඇත්තක් වෙන්න පුළුවං ඒකයි එයා මෙච්චර දුක් විඳින්නේ.මට  හිතෙනවා කාට නැත්තත් මට නම් ලබලා තියෙන්නේ බරපතල ග්‍රහයෙක් කියලා.
"එහෙමවත් ලිහිණි මෙ ටිකේ කතා කලෙ නෑ... උඹට හැමදාම එන්න පුළුවං නම් ලිහිණි ඉක්මනට සනිප වෙයි..."
"මම හෙටත් එන්න බලන්නම්කෝ..." මම භානුකයාටත් තට්ටුවක් දාගෙන ආයෙත් ලිහිණි දිහා බැලුවා... ලිහිණි මගේ දිහා බලලා ලාවට හිනා උණා.. ඒක මට දිරෙව්වේ නම් තැන්ක් යූ කිව්වා වගේ කියලා. මම ගැන්සියත් එක්ක කාමරෙන් පිට උනා. මගේ හිතට නිකන් පිස්සු මෝදු වේගෙන එන සීන් එකක් දැනෙන්න අරන් ඇඟටත් මාර අවුල්... කිඩ්නිය උණත් හරියට වැඩ කරන්නේ නෑ 
"මයියා අවුල් වෙන්න එපා අපි ලිහිණිව කොහොම හරි ගොඩා දාගන්න බලමු.." බුවා මගේ කරට අත දැම්මේ ඒ වෙලාවේ... අපි ඉස්පිරිතාලෙන් එළියට යන්න හදනකොටම මම දැක්කේ කසුන් අයියාව
"මල්ලි..." මම මොකුත් කියන්නෙ නැතුව පොර දිහා බැලුවා
"කසුන් අයියා තව ලෙඩ්ඩු එහෙම බලන්නේ නැද්ද?"
"මල්ලි දැං ගෙදරද යන්නේ....?"
"ඔව් එහෙම තමයි හිතාගෙන ඉන්නේ"
"හරි මාත් මල්ලි එක්ක ආවොත් දිමත්වත් හම්බ වෙලා යන්න පුලූවංනේ.... පොර ගැන්සිය දිහා බලන ගමන් මට කිව්වා. මමත් ගැන්සිය දිහා බැලුවා මුං අද දවසේම මාත් එක්ක කාපු ඉම්පෝටර්ඩ් කට්ටේ හැටියට දාල යන්නත් දුකයි. ඒත් භාණ්ඩාගාරේ හැටියට මුන් ඔක්කොමව ස්පොන්සර් කරන්නත් මගේ අතේ සම්තින් නෑ.
"උඹ පලයං මයියා..... අපි මෙහෙමම ගෙදර යන්නං" බුවා එහෙම කිව්වට මම හැලපයා වගේ අනිත් උන් දිහාත් බැලුවා උන්ගෙන් දැක්කෙත් එහෙම එකක්. මම කසුන් අයියා එක්ක ඉස්සරහාට ආවා.
"මල්ලි ඔය කෙල්ලව කොහොමද දන්නේ...?"
"එයා මගේ යාළුවෙක්"
"විශේෂ යාළුවෙක් බව නම් පැහැදිලියි"
"එහෙම විශේෂයක්නම් නෑ... අයියාට මොකද්ද එයා එක්ක තියන ඩියුටි එක?"
"ඒක නම් කියන්න ටිකක් අමාරුයි...මොනා උණත් මට මල්ලිගෙන් උදව් දෙකක් ඕනේ" ඒ අතරතුර කසුන් අයියා මාව එක්කන් ගියේ බස් හෝල්ට් එකට..... ඈ යකෝ සී. අයි. ඩි කියන්නේ සීනි සංස්ථාව වගේ බංකොලොත් වේගෙන යන දෙපාර්තුමේන්තුවක් වෙලාද? මම බලාපොරොත්තු උනේ ඒ සී කරපු වාහනයක්, ඒ තියා පොරට බයිසිකල් කට්ටක්වත් නෑනේ. මූත් යන්නේ පාරේ බෙන්ස් එකේ...ෆුල් ඔප්ෂන්. ලැජ්ජාවේ පණ යනවා.
"මොකදද?"
"පළවෙනි එක මාව හම්බ උණේ කොහෙදිද කියලා කාටවත් කියන්න එපා... දිමත්ට උණත් මාව හම්බ උණා නොකිව්වට කමක් නෑ.. වැඩේ ඉවර උණාම මම ඌට කතා කරලා එන්නම්.... අනික ඔය කෙල්ල කියන හැම වචනයක්ම මට දැන ගන්න ඕනේ.. ඒක මට ලොකු උදව්වක් මගෙ වැඩ වලට" මම මොකුත් නොකියා බස්සා වගේ ඔළුව වැණුවා. කසුන් අයියා අපරාදේ කියන්න බෑ ගෙවල් ලඟට එනකන්ම මාව බස් ගාස්තු වලින් ස්පොන්සර් කලා...
ගෙදර ඇවිල්ල මට කන්න සිහියක් තිබ්බේ නෑ.... ඔක්කොම දේවල් එක පාර ඔළුවට එන්න ගත්තා. මුලින්ම මට ලිහිණි ලියුමක් දෙනවා හාල්පාරුවෙක්ට ගිහින් දෙන්න කියලා... මම ලියුමේ තියන දේවල් කටින් කියලා අම්බානකට කනවා... පස්සේ ලිහිණි එක්ක ෆිට් වෙනවා.. ඒක වැඩි වෙලා ආයේ ගුටි කනවා පාතාලයාගෙන්... කොල්ලා ඒක නිසා යනවා කෑගල්ලේ... ගියාම ලිහිණිගේ කපාපු පළුව තාරකාව හම්බ වෙනවා. එයාගේ සැඟවුණු රහස් දැන ගන්නවා. එයා තාත්තාගේ මිනී මරුවව හොයනවා, ඒකට උදව් ගන්නවා සමරනායකගෙන්.... බලනකොට සමරනායකයා පාතලේ බුවෙක්.... ඌ ගැන හොයන්න කියලා භානුකයා හම්බ වෙන්න යනවා එතකොට ලිහිණි තව කතාවක් කියනවා... කොල්ලා ආයේ හිර වෙනවා. මේ ඔක්කොම නූල් බෝලයක් වගේ එකට පටලැවිලා තියෙන්නේ... ඒ අස්සේ ලිහිණි පිටිපස්සේ සී අයි ඩී එකෙන් ඉන්නවා.... ලිහිණිව පාව දෙන්න මට බෑ... ඒත් සී අයි ඩී එකට කොකා පෙන්නලා හතරවෙනි තට්ටුවේ පඩි ගණන් කරන්නත් මට බෑ. හත් දෙයියනේ මට උනේ මොන අපරාදයක්ද?
" මොකද බං උඹ කන්නේ බොන්නේ නෑ කියලා අර අම්මා හූල්ලන්නේ...?" අප්පටසිරි අයියාත් වැඩ ඇරිලා ගෙදර ඇවිල්ලා
"ඒක මම කොහොමද දන්නේ ලොක්කයියේ...?"
"ගිහිල්ලා කාපං.."
"බඩගිනි නම් නෑ"
"උඹ ආයේ ප්‍රශ්නෙක පැටලිලාද කියපං?"
"පිස්සුද මට මොන ප්‍රශ්නද උඹලාට මාව ප්‍රශ්නයක් මිසක්"
"කාටද බං උඹව ප්‍රශ්නයක් වෙන්නේ.... මට පේන හැටියට උඹ ඉන්නේ මොකක් හරි ගැටළුවක"
"එහෙම අවමඟුලක් නෑ බං...." ලිහිණි මතක් වෙනකොට නම් හිත මෝචරියක් වගේ ඒත් ඒක වෙනම කතාවක්නේ
"උඹ ආයේ අවුලක වැටෙන්න එපා මයියා... උඹ නොදන්නවා උණාට මේ ගෙදර හැමෝම උඹට එක වගේ ආදරෙයි"
"ඒක ඉතිං මම දන්නේ නැතුවෑ... ඕවට මට හිනා හැබැයි"
"ඉතිං හිනා වෙනවා...."
"ඒක නෙවෙයි මම අද අයියාගේ ෆිට් එකක් දැක්කා"
"කවුද?"
"කසුන් අයියා...."
"කොහෙදිද දැක්කේ?" අයියා පොඩ්ඩක් අවුල් උණා
"උඹත් එක්ක කතා කලාද?"
"නෑ නෑ නිකං පාස් වෙනවා දැක්කේ.." කසුන් අයියා ඉල්ලපු ඉල්ලීම් ගැනත් හිතලා මම එහෙම කිව්වා. අනික මම කියන්න ඕනෙ යෑ එයා සී අයි ඩී කියලා මහලොකු කජු කිරි යාලුවෝ නම් මෙයා දන්න එපෑ
" ඔව් කතා කලේ නැති එක හොඳයි.... ඕක මොකද්ද හුටපටේකට අවුරුදු 3ක් හිරෙ ලැග්ගාලු... ඊටත් වඩා ඕකා ගංජා පප්පා.. උඹ දැක්කත් කතා කරන්න යනවා එහෙම නෙවෙයි.... ඕකුන් ඉස්සර ෆිට් බව ඇත්ත ඒත් දැං අනිත් උනුත් ඕකව වැද්ද ගන්නේ නෑ" මේ මොන හරුපයක්ද? අයියා මෙ කියන්නේ වෙන කසුන් කෙනෙක් ගැනද දන්නේ නෑ. මගේ ඔළුව දැං නම් යකාගෙන් ණයට ඉල්ලගත්ත ෆුට් බෝල් පිට්ටනිය වගේ





9 comments:

Dakshina said...

දැන්නම් කතාව ෆුල් ඉන්ටරස්ටින්ග්. නොඉවසිල්ලෙන් බලාගෙන ඉන්නවා ඊළඟ කොටස දානකම්...

Jeew said...

සී.අයි.ඩී. කාරයෙක් අවුරුදු 3ක් හිරේ ලැග්ගළු... ගංජා ගහනවළු...
හ්ම්.. ටිකක් හිතන්ඩ ඕන කාරණයක්...
අපොයි අපොයි.. මේ දුල් අපිව අන්දකයිප්පු ගාලා පාන් කෑවා වාගේ කරනවානේ...

Anonymous said...

hapoi, me mokada wenna yanne? anonymous demme kammelikamata, mama helabasin heena mahesh,

Aslam said...

අනේ අම්මො එපාර මේ මොකද වෙන්නේ. මයියා 4 වෙනි තට්ටුවෙ පඩි ගනන් කරයි ද, පතාල උන්ගෙ පොලු පරවල් ගනන් කරයි ද???? දෑන් අර කසුන් කාරයා ගිහින් ලොක්කට රිපොට් කලාම තමයි මයියා රෙදි ගෑලවෙන්නෙ කන්නෙ. එල එල.
එත් අක්කෙ මේ පටලෑවිල්ල දිගහෑරෙනවද, නෑත්තන් තව අවුල් වෙනවද කියල මට නම් තෙරෙන්නෙ නෑතො

සු෴ said...

hapo tharaka, lihinige ammage 2nd marriage eke duwa da ?

Anonymous said...

Man! the story is getting interesting day by day.
Post the next one as soon as possible.

The way you write is cool too.

Thanks for a exciting story.

හසී said...

අප්පා පිස්සු හැදෙනවානේ... නියමයි අක්කා කථාවනම් මැක්සා

Unknown_User/හිඟන්නා said...

තව පරිප්පුවක් කන්න වගේ යන්නේ .... මට පේන විදිහට ...

පිස්සා පලාමල්ල said...

කොටස් දෙකම ඇද්ද එක පාරම.

මටත් නිකන් පිස්සු බෝල බෝල වෙලා ඔලුව සම්බල් වෙලා දැන් නම්...

මට පේන්නේ කසුන් කාරය ජයවීරයගෙ එකෙක් වගේ... අපෝ දුල්හරි ළමයෝ ඉක්මන් කරන්න අනික් කොටස කෝ......

කතාව දැන් නම් උපරිමයි

Post a Comment