පිටුව

Tuesday, June 8, 2010

14 කොටස




පාට පාට මල් මල් හීන මට කවමදාවත් පෙනිලා නෑ. මට හැමවෙලේම හීනෙන් උණත් පෙනුනේ ජෝන් සීනාට, එතකොට ටයිසන්ට, රොකාට එහෙම අම්මා තාත්තා මතක් වෙන්න නෙලනවා. ඒවා හීනම හින්දා තමයි වටින්නේ. එක දවසක් මම ජැකී චෑන්ව අපේ ගෙදර ගෙනවා ඌට ගෙදර යන්න පාර අමතක වෙලා. ඕවා මතක් වෙනකොට මට කටින් විතරක් නෙවෙයි අධෝභාගයෙනුත් අම්බානකට හිනා යනවා, මම හීනෙන් පොර වැඩ කලාට කවදාවත් කෙල්ලෙක්ව හීනෙන් පෙනෙන්න කියල උණ විකාරෙන්වත් ප්‍රාර්ථනා කරලා නෑ. ඒ තරම් සීලාචාර මට ඊයේ රෑ පුරාම පෙනුනේ ලිහිණිව. මාර සීන් එක කියන්නේ මම මාර ගේමක් දීලා ඇහැරිලා ආයෙ නිදා ගන්නවානෙ ආයෙත් ඒ හීනෙම මතු සම්බන්ද වෙලා වැල නොකැඩී දැක්කා. හිතේ කොනකවක් කෙල්ලෙක් හිටිය නැති මගේ හිතට වෙච්ච මේ ෆුල් අනාථ සීන් එක ගැන හිත හිතාම මම ඉස්කෝලෙ යන්න ලෑස්ති උනා. 
" මයියා තමුසෙට කෝල් එකක්" අක්කා පාන්දරම තවත් හිතා ගන්න බැරි කතාවක් කලා. මට අපේ ගෙදරට කතා කරන්නෙ මොකෙක් හරි එකෙක් ස්වර්ගස්ථ උණොත් විතරයි. 
" හලෝ....." 
" මයියා..." මට කටහඬ අඳුනගන්න එච්චර වෙලා ගියේ නෑ. කට කන ලඟටම ගියා.
" ලොක්කයියා...." මම බෙරුහන් දුන්නා. මගේ ලොකු සහෝදරයා. මේ ලෝකේ මාව තේරුම් ගත්ත එකම එකා ඌ විතරයි. ඌ මේ දවස් වල මෙල්බන් හන්දියේ ඇනෙක්ස් එකක තමයි ඉන්නේ. ඉගෙන ගන්න ගිහින්. ඌ නැති එක මට දැනුනේ මගේ කොහෙ හරි කෑල්ලක් මිසින් වගේ කියලා.
"තමුසෙ හොඳින් නේද?"
"ආයේ අහලා කොල්ලා එළකිරි වගේ තමයි"
"ඊයේ තාත්තා මට කතා කලා" ඔය කැවිලා තියෙන්නේ... ෂුවර් එකටම කේලම කියන්න ඇති ඒක තමයි මේකා හැති ඇරගෙන උදේ පාන්දරම මට කතා කරන්නේ
" ආ.. එහෙනම් කියන්න ඇති මගෙන් තමුසෙට ඔක්කොම විස්තර අහගන්න කියලා..."
"ඔව් එහෙම තමයි. මොකද්ද මයියා මේ හුට පටේ..?"
" තමුසේ මේවා ඇඟට ගන්න ඕනෙ නෑ.. තාත්තා නැට්ට පාගගෙන... කවුරු හරි විස බෝම්බයක් අතාඇරලා. තාත්තාටත් මාව විශ්වාස නෑනෙ." ලොක්කයියාගේ කටහඬ ටික වෙලාවකට ඇහුනෙ නෑ, ඌට ෂුවර් එකටම තේරෙන්න ඇති මම හංගන හැංගිල්ල. ඒත් ඌ කිසිම දෙයක් බලෙන් මගෙන් එළියට ගන්න හඳන එකෙක් නෙවෙයි.
" මොනා උනත් කරන දෙයක් හිතලා බලලා කරපං.... ඒලෙවල් ඉවර උණාම මම තමුසෙව මෙහෙට ගෙන්න ගන්නවා" අන්න ඒ වචන ටිකනම් ජීවිතාන්තය දක්වා හිර දඩුවම දෙනවා කිව්වාට වඩා ඇඟ කිලිපොලා යනවා. 
" ලොක්කයියේ... සියරට දේ සිරිසැප දේ කිව්වලූ.... මට ඉපදුන රට හොඳයි. අනික මම කැමති නෑ ලංකාව උනත් මම නැතුව අඬනවා දකින්න." හිමින් සැරේ ෂේප් වීමෙ පරම චේතනාවෙන් ආරක්ෂාකාරි පියවරක් මම ගත්තා.
" එන මාසෙ දිහාට මම සති දෙකකට ලංකාවට එන්නත් අදහසක් තියනවා. "
" එළනෙ.... " මට මාර ජොලියක් ගියා. ඒ කාලෙ වෙනකොට මම ජීවතුන් අතර හිටියොත් ෆුල් ෆන් එකක් ගන්න පුළුවං. ඒත් මේ වෙන දේවල් වල හැටියට පණ කෙන්ඳෙ කිසිම ෂුවර් එකක් නෑ.
" තමුසෙට මොනා  හරි කියන්න එහෙම තියනවා නම් ගෙදරින්ම මට කෝල් එකක් දීපං" ලොක්කයියා අන්තිම තුරුම්පුවත් අත ඇරියේ මගේ කට ඇරවගන්න බව මම දන්නවා. අපි නොදන්න චෙස්... මම ඌගෙම මල්ලිනේ... 
" ආයෙ අහලා කිසි අවුලක් නෑ... මම මොනා හරි තිබ්බොත් කියන්නම් දැනට නම් නෑ.." මම ගොන් හිනාවක් දාන ගමන් කිව්වා. 
" හරි එහෙනම් ෆෝන් එක අම්මාට දියං" අයියා තව තව කතා නොකරම මේක මෙතනින් ඉවර කරපු එක ගැන මට මාර සතුටක් ආවේ. මම අම්මාට කෑගහලා කෝල් එක දීලා හෙමින් සැරේ ඉස්කෝලෙ යන්න පිටත් උනා. 
අපේ පාරේ සුඛෝපභෝගි බස් එකේ ෆුට් බෝඩ් එකට පින්සිද්ද වෙන්න 8.15 වගේ වෙනකොට මම ඉස්කෝලෙ ලඟට ගියා. තාප්පෙ දිගේ බඩගාල ඇතුලට පැනගෙන වටපිට බැලුවාට ගැන්සියේ එකෙක්වත් පේන තෙක්මානෙක හිටියේ නෑ. මම හිමින්ම ඉස්කෝලෙ ඇතුලට රිංගුවා. වැඩිවෙලා ගියේ නෑ... අපේ සිකායි, බුවායි මීටර් සීයේ තරගේ බල්ලෙක් පිටිපස්සෙන් පන්නං එනවා වගේ 160ට විතර ස්පීඩ් එකකින් දුවගෙන එනවා.
" මොකද මොකද මේ..."
" මයියා.. දුවපං..... දුවපං බං..." උන් මාව පාස් කරගෙන ගියේ මාවත් ඇදගෙන කෑගහගෙන. මම දැක්කා ටොලාත් දුවගෙන එනවා ඌට පිටිපස්සෙන් තව සෙට් එකක්ම එනවා. ජබ්බානම් පේන්න නෑ.
මමත් සිකාලා එක්ක දුවගෙනම ගිහින් ඒ පිම්මටම තප්පෙ තරණය කරන්න හැදුවා. ඒත් බැරි උනා ඊට කලින් අර පිටිපස්සෙ පන්නපු උන් ටික මාව වට කර ගත්තා. හතර වටින්ම නිල් වෙන්න වදින්න ගත්තා. ටාර්...
ටෝර් ගාලා, එකෙක් කියනවා මට ඇහුනා.. ' ඕකා තමයි ඕකට දීපං..' මට මුලූ ලෝකෙම ලයිට් නිවෙනවා වගේ දැනුනා. ඒත් මට බඩට පපුවට කකුල් වලට මදි නොකියන්න වදිනවා, මම පොලව බදා ගත්තා එච්චරයි මට මතක.






0 comments:

Post a Comment